جستجو در مقالات منتشر شده


2 نتیجه برای ایمانی پور

اکبر پیروزمنش، معصومه ایمانی پور،
دوره 10، شماره 28 - ( 12-1396 )
چکیده

زمینه و هدف: ارزشیابی به­عنوان یکی از عوامل موثر در شکل­ دهی چگونگی یادگیری دانشجویان در آموزش عالی شناخته شده و کیفیت پیامدهای یادگیری به کیفیت ارزشیابی بستگی دارد. اما از آنجا که عموما ارزشیابی با اضطراب امتحان همراه است می ­تواند بر عملکرد فرد در آزمون تاثیر منفی داشته باشد. هدف مطالعه ­ی حاضر بررسی تاثیر ارزشیابی تکوینی بر اضطراب امتحان دانشجویان است.
روش بررسی: این پژوهش یک مطالعه ­ی نیمه­تجربی از نوع دو گروهی قبل و بعد است که بر روی 68 دانشجوی پرستاری انجام شد. در گروه تجربه، هر چهار هفته یک امتحان تکوینی برگزار گردید. در گروه کنترل، تنها امتحان پایان ترم برگزار شد. میزان اضطراب امتحان در دو نوبت قبل و بعد از مداخله در دو گروه با پرسشنامه پنتریچ و دی­گروت اندازه­گیری شد. در نهایت داده­ ها با نرم­ افزارSPSS  نسخه 16تجزیه­ و تحلیل شدند.
یافته ها: میانگین و انحراف معیار اضطراب در گروه کنترل، قبل از مداخله (پیش آزمون) 63/5±08/18 و بعد از مداخله (پس آزمون) 37/2±96/24 بود که به ­طور معنی­ داری افزایش داشت (001/0=P). در گروه تجربه، میانگین و انحراف معیار اضطراب بعد از مداخله (31/3±72/13) نسبت به قبل از مداخله (56/5±08/18) کاهش معنی ­داری نشان داد (001/0=P). مقایسه­ ی میانگین نمره ­ی اضطراب امتحان دو گروه قبل از مداخله، اختلاف آماری معنی­ داری نداشت (87/0= P) اما این اختلاف بعد از مداخله معنی­ دار بود (001/0=P).
نتیجه­ گیری: انجام ارزشیابی تکوینی می­تواند به کنترل اضطراب امتحان دانشجویان کمک کرده و علاوه بر تاثیرات مهمی که بر یادگیری دانشجویان دارد، از پیامد منفی اضطراب بر عملکرد واقعی آنان در ارزشیابی پایانی جلوگیری کند.

افسانه صفایی کوچکسرایی، معصومه ایمانی پور، مهرناز گرانمایه، شیما حقانی،
دوره 11، شماره 32 - ( 12-1397 )
چکیده

زمینه و هدف: هدف اصلی هر سیستم آموزشی، انجام­ موفق فرآیند یادگیری است و یکی از ابزار های دستیابی به این هدف، ارائه­‌ی بازخورد موثر به دانشجویان درطول دوره‌­ی یادگیری می‌­باشد. از آنجا که آموزش بالینی بخش اعظمی از آموزش رشته­‌های علوم پزشکی از جمله پرستاری و مامایی را تشکیل می­دهد ارائه‌­ی بازخورد به دانشجویان درحین آموزش بالینی اهمیت بسیار می­‌یابد. لذا هدف مطالعه‌­ی حاضر بررسی وضعیت ارائه‌­ی بازخورد در آموزش بالینی پرستاری و مامایی و تعیین برخی عوامل مرتبط با آن از دیدگاه اساتید و دانشجویان است.
روش بررسی :دراین مطالعه توصیفی تحلیلی که در نیم­سال دوم 96 -95 انجام شد، تمام دانشجویان کارشناسی پرستاری و مامایی ترم 3 به بالا و کلیه‌­ی اساتید بالینی به‌­عنوان نمونه وارد مطالعه شدند. در مجموع 198 دانشجو و 50 استاد بالینی در مطالعه شرکت کردند. جمع­‌آوری داده در مورد وضعیت بازخورد به‌­کمک پرسشنامه محقق ساخته انجام­ گرفت. روایی پرسشنامه به روش محتوایی و صوری و پایایی آن به روش آزمون مجدد تایید شد. در نهایت، داده‌­ها با نرم افزار SPSS و به‌­کمک شاخص‌­های آمار توصیفی و آزمون آماری تی مستقل تحلیل­ شدند.
یافته‌­ها: یافته‌­ها نشان داد 2/73% دانشجویان و 74% اساتید وضعیت ارائه‌­ی بازخورد در آموزش بالینی را در حد متوسط ارزیابی‌­کردند و اختلاف معناداری بین دیدگاه آنان وجود ­نداشت (38/0p=). بیشترین نوع بازخورد مورد استفاده، بازخورد شفاهی و فردی بود. مهم­ترین عوامل مرتبط با عدم ارائه‌­ی بازخورد موثر از دید اساتید و دانشجویان عبارت بودند از تسلط علمی ناکافی­ استاد، عدم آگاهی و نداشتن مهارت ارائه‌­ی بازخورد توسط استاد، تعداد زیاد دانشجو و طول مدت کوتاه کارآموزی با یک استاد.
نتیجه­ گیری: باوجود نقش بازخورد در اثربخشی آموزش و بهبود فرایند یاددهی-یادگیری، این مطالعه نشان دادکه وضعیت ارائه­‌ی بازخورد درآموزش بالینی ایده‌­آل نبوده و درسطح متوسط است و عوامل مختلفی با این مسئله مرتبط هستند. لذا لازم است راهکارهایی نظیر توانمندسازی اساتید در زمینه‌­ی اصول ارائه‌­ی بازخورد و تلاش برای بهبود شرایط آموزش بالینی مدنظر مسئولین آموزشی قرار­گیرد.


صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله توسعه آموزش می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | Journal of Medical Education Development

Designed & Developed by : Yektaweb