جستجو در مقالات منتشر شده


2 نتیجه برای سهرابی

زهره سهرابی، معصومه قاسم زاده، لیلی صالحی،
دوره 10، شماره 28 - ( 12-1396 )
چکیده

زمینه و هدف: سرقت علمی به‌عنوان یک پدیده در حال رشد، به حیثیت موسسات آموزشی و ارتباطات بین مدرس و فراگیر آسیب رسانده و سبب ایجاد موانعی جهت یادگیری می‌شود. این مطالعه باهدف اعتبارسنجی مقیاس سنجش نگرش به سرقت علمی انجام گرفت.
روش بررسی: این مطالعه بر روی200 نمونه از دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی ایران درسال 1395 صورت گرفت. ابزار اولیه 29 سوالی از مطالعات قبلی اقتباس ‌شده بودکه پس از کسب اجازه از نویسنده­ی اصلی، به زبان فارسی ترجمه شد. سپس نمره­ی تاثیر آیتم، شاخص روایی محتوی، نسبت روایی محتوی با قضاوت 10 متخصص؛ و روایی سازه آن با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی مورد ارزیابی قرارگرفت. پایایی ابزار از نوع تجانس درونی به وسیله­ی محاسبه­ی آلفای کرونباخ و پایایی ثبات به کمک آزمون باز آزمون مورد ارزیابی قرار گرفت.
یافته‌ها: بر اساس شاخص ضریب تاثیر بالای 5/1 و شاخص روایی محتوای بالای 62/0 و نسبت روایی بالای 7/0، تعداد 22 سوال در ابزار حفظ شد. بر پایه­ی تحلیل عاملی اکتشافی نیز تمامی این 22 سوال در ابزار باقی ماندند. با در نظر گرفتن ارزش ویژه بالای 1 ، چهار عامل" نگرش مثبت به سرقت علمی"، "نگرش منفی به سرقت علمی"، "هنجارهای نرمی"و "کنترل رفتاری درک شده" استخراج گردید. این مقیاس قادر به پیش‌بینی 847/55% از تغییرات کل مقیاس بود.
نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه شاهد مناسبی در خصوص استحکام ساختار عاملی و پایایی ابزار سنجش نگرش به سرقت علمی است که می‌تواند جهت ارزیابی نگرش دانشجویان در دانشگاه‌ها و سایر موسسات آموزشی مورداستفاده قرار گیرد.

کامران سلطانی عربشاهی، زهره سهرابی، محمد حسن کشاورزی، قباد رمضانی،
دوره 12، شماره 33 - ( 3-1398 )
چکیده

زمینه و هدف: هدف از انجام این مطالعه بررسی رابطه ابعاد انگیزش خودتعیین گری با اشتیاق شغلی اعضای هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران بود.
روش بررسی: روش انجام مطالعه توصیفی - همبستگی بود. جامعه‌­ی آماری مورد مطالعه اعضای هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران  در چهار دانشکده ( بهداشت- پزشکی- پیراپزشکی و دانشکده‌­ی علوم رفتاری و سلامت روان) بودند. با استفاده از فرمول نمونه گیری کوکران تعداد 100 نفر به‌­عنوان نمونه مطالعه انتخاب شدند. ابزار اصلی دو پرسشنامه اشتیاق شغلی(سالوناوا و شوفلی با پایایی 99/0) و انگیزش شغلی با 5 مقیاس(کوداس و همکاران با پایایی 91/0) بود. برای تحلیل داده‌­ها از نرم افزار (spss  نسخه 21) و آزمون­‌های نرمالیتی، همبستگی و رگرسیون چندگانه بهره گرفته شد.
یافته‌­ها: براساس یافته‌­های به دست آمده 44 درصد افراد مورد مطالعه مرد و 56 درصد دیگر زن بوده‌­اند. رابطه­‌ی مثبت و معناداری بین ( انگیزش درونی، خودپذیر و درون فکنی شده) و رابطه‌­ی منفی معنی داری بین (بی انگیزه گی درونی و بی انگیزگی بیرونی) با اشتیاق شغلی در اعضای هیات علمی مشاهده شد. نتایج نشان داد که 22 درصد از واریانس اشتیاق شغلی براساس ابعاد انگیزش خود تعیین گری شغلی قابل پیش بینی است و  17 درصد از واریانس انگیزش خود تعیین گری براساس ابعاد اشتیاق شغلی قابل پیش بینی است.
نتیجه گیری: می توان گفت که سطوح بالای انگیزش شغلی خودتعیین کننده به پیامدهای مثبتی مانند اشتیاق شغلی می انجامد.  با توجه به اینکه انگیزش شغلی براساس ابعاد اشتیاق شغلی قابل پیش بینی است، بنابراین لازم است تا برنامه ریزان و دست اندرکاران با تدابیر لازم در پی بالا نگهداشتن انگیزش شغلی اعضای هیات علمی باشند.
 

صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله توسعه آموزش می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | Journal of Medical Education Development

Designed & Developed by : Yektaweb