جستجو در مقالات منتشر شده


2 نتیجه برای چراغعلی

لیلا جویباری، فاطمه چراغعلی، زهرا سبزی، اکرم ثناگو،
دوره 4، شماره 7 - ( 11-1390 )
چکیده

مقدمه : ارزشیابی استاد به عنوان یک استراتژی مهم برای ارتقای کیفیت آموزشی مورد توجه دانشگاه ها است . هدف : تبیین دیدگاه و تجربیات اعضای هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی گلستان نسبت به فرایند ارزشیابی استاد روش اجرا: در این پژوهش کیفی برای جمع آوری داده ها از مصاحبه های نیمه ساختار استفاده شد. در خصوص ارزشیابی استاد 19 تن بر اساس نمونه گیری مبتنی بر هدف، در این مطالعه شرکت کردند . سوالات مصاحبه در خصوص تجربه کلی اساتید از فرایند ارزشیابی و همچنین در باره نحوه اجرایی و محتوای فرم ها بود. تجزیه و تحلیل داده ا با استفاده از تحلیل محتوی انجام شد . یافته ها: مضامین بر گرفته شده از داده ها "ذهنی بودن ارزشیابی " با مضامین فرعی " اعتبارنداشتن ، کلیشه ای بودن" بدست آمد . " مهم بودن ارزشیابی دانشجو " ، " جدی گرفته نشدن نتایج ارزشیابی " و" درد و رنج های ارزشیابی " از مضامین دیگر بود . اساتید به لزوم ارزشیابی استاد دردانشگاه اشاره نمودند و نداشتن آمادگی روانی را مانع می پنداشتند و توصیه برای عینی کردن ارزشیابی را مناسب می دانستند . بحث و نتیجه گیری: اساتید روش فعلی ارزشیابی استاد را ذهنی تجربه نمودند و بر این عقیده بودند. بعلت نبودن جو روانی فرهنگی مورد پذیرش این نوع ارزشیابی مناسب نیست و می بایست در فرایند فعلی ارزشیابی استاد بازنگری صورت گیرد . روش عینی و یا کمی را پیشنهاد دادند و زمینه سازی فرهنگ سازی برا ی ارزشیابی استاد در دانشگاه را ضروری دانستند . کلمات کلیدی: ارزشیابی ، استاد ، دانشگاه
مهناز فولادی نژاد، لیلا جویباری، صفا آریان نژاد، سکینه محمدیان، فاطمه چراغعلی، احسان علایی، محمد سبحانی شهمیرزادی، بارانک صفائیان، سپیده عموئیان، اکرم ثناگو،
دوره 8، شماره 20 - ( 10-1394 )
چکیده

زمینه و هدف: هدف از این مطالعه اجرای فرایند آموزش مانا در برنامه­ی بالینی دانشجویان پزشکی در مواجهه با کودک بیمار و نظر سنجی از آن­ها بوده است.

روش بررسی: این مطالعه­ی مداخله ای آموزشی از نوع کیفی  برای دو دوره، در سال تحصیلی 1390-1389 بر روی 56نفر از  کارآموزان، کارورزان و دستیاران گروه اطفال در دانشکده­ی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی گلستان اجرا شد. نحوه اجرا و ارزشیابی مستند شد و برای بررسی تجربه مجریان و شرکت کنندگان در برنامه­ی آموزشی مانا (فراگیران و دریافت کنندگان خدمات) با 15 نفراز آن­ها مصاحبه های نیمه ساختار و تحلیل محتوی برای آنالیز استفاده گردید.

یافته­ها: مانا رویکردی قابل اجرا در برنامه های آموزشی دانشجویان پزشکی در بخش اطفال بوده است. تحلیل داده های برگرفته از گروه های مختلف مجری و مشارکت کننده منجر به مضامین "مفید بودن شیوه تدریس مانا"، "مشکلات اجرایی مانا"، "تقویت مهارت الگوریتمی در مواجه با مشکل"، "کاربردی بودن"، و تحلیل داده­های مربوط به دریافت کنندگان خدمات به  ظهور مضمون "رضایت­مندی از خدمات دریافتی" و "فرسایشی بودن" منجر گردید.

نتیجه‌گیری: نتایج نشا ن داد که فرایند آموزش مانا باعث تقویت یادگیری دانشجویان و رضایتمندی مددجویان می شود . اما برای اجرای بهینه رویکرد آموزشی مانا در برنامه­های بالینی واحد اطفال مستلزم تعدیل و تغییر همزمان سیستم جاری بهداشتی درمانی و نیازمند هماهنگی­های منسجم و مستمر نیز می­باشد.

واژگان کلیدی: مانا، مراقبت های ادغام یافته ناخوشی های اطفال، کودک بیمار، دانشجویان پزشکی، مداخله آموزشی، مطالعه کیفی  



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به فصلنامه توسعه آموزش می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | Journal of Medical Education Development

Designed & Developed by : Yektaweb