دوره 15، شماره 59 - ( تابستان 1386 )                   جلد 15 شماره 59 صفحات 45-54 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Roghani M, Baluchnejadmojarad T, Fallah_ Mohammadi M. The Effect of Prolonged Oral Administration of Silybum Marianum (SM) Shoots on Learning and Memory in Streptozotocin induced-Diabetic Rats.. J Adv Med Biomed Res. 2007; 15 (59) :45-54
URL: http://zums.ac.ir/journal/article-1-206-fa.html
روغنی مهرداد، بلوچ نژاد مجرد تورانداخت، فلاح محمدی مریم. بررسی اثر تجویز خوراکی و درازمدت بخش هوایی ماریتیغال بر یادگیری و حافظه‌ی موش صحرایی دیابتی شده توسط استرپتوزوتوسین. مجله‌ی علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان. 1386; 15 (59) :45-54

URL: http://zums.ac.ir/journal/article-1-206-fa.html


چکیده:   (33422 مشاهده)

چکیده زمینه و هدف: دیابت قندی به ‌ویژه نوع 1 موجب بروز اختلال در روندهای مرتبط با یادگیری، حافظه و شناخت در جامعه‌ی انسانی و حیوانات آزمایشگاهی می‌گردد. با توجه به اثر سودمند گیاه ماریتیغال بر سطح پراکسیداسیون لیپیدی در مدل تجربی هیپرلیپیدمی و سطح چربی‌های سرم در مدل تجربی دیابت قندی، اثر تجویز خوراکی و درازمدت این گیاه بر یادگیری و حافظه‌ در موش‌های صحرایی دیابتی مورد بررسی قرار گرفت. روش‌بررسی: برای این منظور موش‌های صحرایی ماده (36=n) به ‌طور تصادفی به چهار گروه کنترل، کنترل تحت‌تیمار با گیاه ماریتیغال، دیابتی و دیابتی تحت درمان با گیاه ماریتیغال تقسیم‌بندی شدند. دو گروه تحت‌تیمار با گیاه ماریتیغال، پودر گیاه مخلوط شده با غذای استاندارد موش (25/6 درصد) را به مدت 4 هفته دریافت نمودند. برای دیابتی نمودن موش‌ها از استرپتوزوتوسین به شکل تک‌دوز و داخل‌صفاقی به میزان 60 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن حیوان استفاده گردید. به‌ علاوه، برای بررسی حافظه و یادگیری حیوانات, میزان عملکرد از نظر تأخیر اولیه (Initial Latency ) و تأخیر در حین عبور (Step-through Latency ) در آزمون اجتنابی غیرفعال و درصد رفتار تناوب (Alternation behavior ) با استفاده از تست ماز Y در پایان کار تعیین گردید. یافته‌ها: در موش‌های دیابتی و دیابتی تحت‌تیمار با گیاه ماریتیغال افزایش معنی‌دار در مورد تأخیر اولیه در مقایسه با گروه کنترل به‌ دست آمد (021/0= p). به‌ علاوه، از نظر تأخیر اولیه هیچ‌گونه تفاوت معنی‌دار بین دو گروه دیابتی و دیابتی تحت‌تیمار مشاهده نگردید. هم‌چنین، کاهش تأخیر در حین عبور در موش‌های دیابتی (032/0= p) و افزایش آن (027/0= p) در موش‌های دیابتی تحت‌تیمار در پایان کار به‌ خوبی مشاهده گردید. نتایج تست ماز Y نیز نشان داد که درصد تناوب در گروه دیابتی تحت‌تیمار با گیاه ماریتیغال تفاوت معنی‌دار با گروه دیابتی نشان نمی‌دهد. نتیجه‌گیری: گیاه ماریتیغال موجب تقویت توانایی نگه‌داری اطلاعات در حافظه و به یادآوری آن‌ها در حیوانات دیابتی می‌گردد ولی در بهبود حافظه‌ی فضایی تأثیری ندارد.

متن کامل [PDF 229 kb]   (3492 دریافت)    

دریافت: ۱۳۸۷/۲/۱۰ | پذیرش: ۱۳۹۳/۴/۸ | انتشار: ۱۳۹۳/۴/۸

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | J Adv Med Biomed Res

Designed & Developed by : Yektaweb