دوره 13، شماره 50 - ( فروردين 1384 )                   جلد 13 شماره 50 صفحات 1-7 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Comparative Results of Non-surgical Long Term Treatments of Tennis Elbow Disease. J Adv Med Biomed Res. 2005; 13 (50) :1-7
URL: http://zums.ac.ir/journal/article-1-361-fa.html
آرتی حمید، ابریشمکار سعید، رفیعیان محمود. مقایسه‌ی دراز مدت تاثیر درمان‌های غیر جراحی بر بیماری آرنج تنیس بازان. مجله‌ی علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان. 1384; 13 (50) :1-7

URL: http://zums.ac.ir/journal/article-1-361-fa.html


چکیده:   (26737 مشاهده)

چکیده زمینه و هدف: ﺑﻴﻤﺎری آرنج ﺗﻨﻴﺲ بازان یا اپی‌کندﻳﻠﻴﺖ خارجی آرنج ناشی از به کارگیری بیش از حد عضلات ساعد و کشش حاد یا مزمن تاندون اکستانسور کارپی رادیالیس برویس پدﻳﺪ می‌آﻳﺪ. از آنجا که ﻣﻌﻴﺎر مورد توافقی برای درمان این بیماری وجود ندارد، مطالعه‌ی حاضر به منظور مقایسه‌ی تاثیر چهار روش‌ درمان غیر جراحی در این بیماری، طراحی و در سال 1382 در شهر کرد انجام شد. روش بررسی: این کارآزمایی بالینی دو سو کور، اثر بخشی چهار شیوه‌ی درمان غیر جراحی را در این بیماری مقایسه کرد. روش‌های درمانی شامل: 1- تزرﻳﻖ موضعی کورﺗﻴﻜﻮاستروﺋﻴﺪ (20 میلی‌گرم متیل پردنیزولون + لیدوکائین)، 2- داروهای ضد التهابی ﻏﻴﺮ استروییدی (500 میلی‌گرم ناپروکسان 2 بار در روز به مدت 2 هفته)، 3- نوارهای حماﻳت کننده‌ی ساعد، 4- فیزیوتراپی وتمرﻳﻦ‌های ﭘﻴﺸﺭونده بودند که بر روی 120 بیمار (4 گروه 30 نفره) با میانگین سنی 37 سال انجام شد. آرنج تمام ﺑﻴﻤﺎران به مدت 2 هفته توسط گچ بی حرکت نگاه داشته و سپس به آن‌ها توﺻﻴﻪ شد که از حرکات تکراری دست مبتلا به مدت 21 روز پرﻫﻴﺰ کنند. اوﻟﻴﻦ ارزﻳﺎبی قبل از درمان انجام و اطلاعات به دست آمده ثبت شد. ارزﻳﺎبی کلی از نظر بهبودی (توسط ﻳﮏ معیار 24 واحدی) در ماه‌های اول، سوم، ششم و نهم پس از درمان صورت گرفت وداده‌ها با استفاده از نرم افزار SPSS 12 و آزمون تی زوج تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: در اوﻟﻴﻦ ارزﻳﺎبی ﻣﻴﺎنگین امتیاز محاسبه شده در تمام گروه‌ها 04/19 بود و در پی‌گیری ﺑﻴﻤﺎران در پایان اوﻟﻴﻦ ماه پس از درمان، میانگین امتیاز به ترتیب برای چهار گروه برابر با: 6، 8 ، 11 و 12 ، در پایان ماه سوم: 9، 11، 8 و 8 ، در پایان ماه ششم: 9، 8 ، 5 و 6 و بالاخره در پایان ماه نهم: 8 ، 8 ، 5 و 3 بود که تفاوت میانگین تمامی آن‌ها به جز در پایان ماه سوم از نظر آماری معنی دار شد (05/0P=). هم‌چنین امتیاز نهایی ماه اول با قبل از درمان در گروه درمان با کورتیکواسترویید بیشترین تفاوت را نسبت به گروه‌های دیگر نشان داد (001/0P=). در پایان ماه نهم گروه فیزیوتراپی بیشترین تغییر در امتیاز نهایی را داشت که این یافته هم از نظر آماری معنی دار بود (05/0P=). نتیجه‌گیری: تزرﻳﻖ موضعی کورﺗﻴﻜﻮاستروﺋﻴﺪ ﻳﮏ شیوه‌ی ﺑﺴﻴﺎر کارآمد برای تخفیف درد بیماری آرنج ﺗﻨﻴﺲ بازان است، اما عود بیماری در این روش طی سه ماه شاﻳﻊ است. نتاﻳﺞ در انتهای ماه نهم در گروه درمان با ورزش و فیزیوتراپی بهتر بود. بنابراین به نظر می رسد تزرﻳﻖ اولیه‌ی کورتیکواستروﺋﻴﺪ همراه با ادامه‌ی درمان با فیزیوتراپی به مدت طولانی، درمان مطلوب غیر جراحی این بیماری باشد.

متن کامل [PDF 133 kb]   (2402 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی |
دریافت: ۱۳۸۷/۷/۸ | پذیرش: ۱۳۹۶/۳/۱۶ | انتشار: ۱۳۹۶/۳/۱۶

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله پیشرفت‌های تحقیقات پزشکی و زیست پزشکی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | J Adv Med Biomed Res

Designed & Developed by : Yektaweb