جستجو در مقالات منتشر شده


7 نتیجه برای آوازه

آذر آوازه، نسرین الهی ، مرضیه اسدی ذاکر، دكتر عبدالرحمن راسخ ، فاطمه حاجی حسینی،
دوره 12، شماره 47 - ( تير 1383 )
چکیده

خلاصه سابقه و هدف: فلبیت ناشی از تزریق، شایع‎ترین عارضه‌ی تزریق‎های داخل وریدی است .شیوع بالای فلبیت یکی از مسائل مهم تزریقات وریدی است که توجه زیادی را به خود معطوف داشته و در تحقیقات بسیاری استفاده از داروهایی مثل آنتی سپتیک‌ها، هپارین، استروییدها و به کار بردن فیلتر برای کاهش وقوع فلبیت، تجربه شده است. از این رو مطالعه‌ی حاضر به منظور تعیین تاثیر پماد نیترو گلیسرین موضعی بر بروز و شدت فلبیت ناشی از کاتترهای وریدی در سال 1382 در زنجان انجام گرفت. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر یک کارآزمایی بالینی دوسوکور است. حجم نمونه شامل 82 نفر از بیماران بستری در بیمارستان‌های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می‌باشد که به روش مبتنی بر هدف انتخاب و سپس به طور تصادفی در دو گروه شاهد و مورد قرار داده شدند. پس از جای‌گذاری کاتتر وریدی، در گروه مورد پماد نیتروگلیسیرین و در گروه شاهد دارونما به میزان 5/1 سانتی متر و به وسعت 2×4 سانتی متر در قسمت دیستال کاتتر استعمال گردید و روی آن با گاز استریل 5×5 سانتی‌متر‌ی پوشانده شد. پس از 12 ساعت محل کاتتر از نظر وجود و یا عدم وجود علایم فلبیت و شدت آن با استفاده از چک لیست بررسی و پانسمان با استعمال مجدد پمادها، تعویض ‎گردید. این عمل در 24 ، 36 ، 48 ، 60 ، و 72 ساعت بعد نیز تکرار شد. نتایج با استفاده از آزمون تی، کای دو و خطر نسبی تجزیه و تحلیل گردید. یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان داد بین فراوانی (001/0 P=) و شدت بروز فلبیت (005/0 P=) در گروه مورد و شاهد اختلاف معنی‌دار آماری وجود دارد. هم‌چنین نتایج حاکی از افزایش طول عمر کاتتر در گروه مورد نسبت به گروه شاهد بود (01/0 P=). نتیجه‌گیری و توصیه‌ها: استفاده از پماد نیترو گلیسیرین در مواردی که نیاز به کاتتر گذاری بیش از 48 ساعت وجود دارد پیشنهاد می‌گردد. انجام تحقیقات وسیع‌تر، با حجم نمونه‌ی بالاتر توصیه می‌گردد.
سهیلا ربیع سیاهکلی، محمدحسین پورمعماری، طاهره خالق دوست محمدی، فریدون اسکندری، آذر آوازه،
دوره 18، شماره 70 - ( 1-1389 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: بستری شدن یکی از اعضای خانواده در بیمارستان، به‌خصوص در بخش مراقبت ویژه می‌تواند موجب ایجاد اضطراب در خانواده بیمار گردد. لذا مطالعه‌ای به منظور تعیین عوامل مرتبط بر اضطراب خانواده‌ی بیماران بستری در بخش‌های مراقبت ویژه شهر رشت در سال 1385 انجام گردید. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی- مقطعی، 218 نفر از افراد خانواده‌ی 130 بیمار بستری در بخش‌های مراقبت ویژه‌ی بیمارستان آموزشی پورسینا و رازی مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه محقق ساخت و دیگری پرسشنامه استاندارد بررسی اضطراب و افسردگی بیمارستانی (HADS) بود. داده‌ها پس از جمع‌آوری با آزمون‌های آماری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان داد که 1/77 درصد از اعضای خانواده‌ی بیماران مضطرب بودند. از میان عوامل مؤثر در اضطراب خانواده‌ی بیماران، در آزمون رگرسیون لجستیک ضریب شانس اضطراب را در اعضای خانواده با توجه به تفاوت‌های فردی به ازای افزایش هر واحد کاهش سطح هوشیاری در بیمار 726/9 بار افزایش، در خانواده‌های با جنس مونث 171/6 بار افزایش، خانواده‌هایی که در تصمیم‌گیری برای پی‌گیری درمان بیمارشان نقش داشتند 433/6 بار و سن در افراد خانواده 939/0 بار افزایش نشان داد. نتیجه‌گیری: نتایج نقش چندین عامل مرتبط در ایجاد اضطراب در خانواده‌ی بیمار را نشان داد. لذا پیشنهاد می‌گردد، این عوامل در زمان پذیرش بیمار مورد بررسی قرار گرفته، مراقبت پرستاری جهت تسکین اضطراب در بیمار و اعضای خانواده به اجرا درآید.


آذر آوازه، نسرین جعفری، سهیلا ربیع سیاهکلی، دکتر سعیده مظلوم زاده،
دوره 18، شماره 71 - ( 3-1389 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: امروزه زنان بیش از مردان جان خود را در اثر بیماری‌های قلبی و عروقی از دست می‌دهند. سبک زندگی ناسالم در ابتلا به عوامل خطر بیماری‌های قلبی عروقی تاثیر مستقیم دارد. تغذیه و فعالیت بدنی دو عامل عمده در تعیین سبک زندگی هستند. بررسی سبک زندگی زنان به لحاظ نقش مهم در تعین سبک زندگی خانواده می‌تواند مشکلات را شناسایی و در تدوین برنامه‌های ارتقای سلامتی راهنما باشد. روش بررسی: طی مطالعه‌ی توصیفی، مقطعی وسیع سبک زندگی و عوامل خطرزای بیماری‌های قلبی و عروقی در سطح شهر زنجان با استفاده از پرسشنامه استاندارد مونیکا مورد بررسی قرار گرفت. در این مطالعه داده‌های مربوط به 997 زن بالای بیست سال مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: اکثریت نمونه‌های مورد پژوهش از اثر ورزش و تغذیه‌‌ی سالم در پیشگیری از بیماری‌های قلبی، عروقی از آگاهی (7/66 درصد) و نگرش (4/62 درصد) در سطح خوب برخوردار بودند. اما تنها 6/ 23 نمونه‌ها در زمینه‌ی ورزش و 1/24 درصد در زمینه‌ی تغذیه دارای عملکرد خوب بودند. آزمون آماری کای دو بین میزان کلسترول خون (02/0=P)، قند خون ناشتا (02/0=P) و فشار خون (03/0=P) واحدهای مورد پژوهش با انجام ورزش ارتباط معنادار آماری نشان داد. ولی بین میزان آگاهی واحدهای مورد پژوهش در خصوص تغذیه با میزان قند خون، فشار خون و کلسترول و عملکرد ارتباط معناداری مشاهده نگردید. نتیجه‌گیری: آگاهی و دانش به تنهایی نمی‌تواند عملکرد افراد را تضمین نماید. لزوم انجام مداخلات جهت ارتقای رفتارهای بهداشتی ضـروری است.


دکتر مهدی احمدی نزاد، دکتر محمد تقی خدادادی، عصمت نوحی، آذر آوازه،
دوره 20، شماره 81 - ( 7-1391 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: استریدور یکی ازعوارض جدی انتوباسیون می‌باشد، که می‌تواند منجر به دیسترس تنفسی، انتوباسیون مجدد و مشکلات ناشی از آن شود. از اقدامات موثر پیشگیری، تجویز استروئید‌های وریدی از جمله دگزامتازون است. اما عوارض زیاد آن‌ها سبب محدودیت در تجویز آن‌ها می شود. استروئیدهای استنشاقی نسبت به انواع وریدی دارای عوارض کمتری هستند. مطالعه‌ی حاضر با هدف مقایسه‌ی تاثیر دگزامتازون وریدی با بودسوناید استنشاقی در کاهش استریدور بعد از اکستوباسیون صورت گرفته است. روش بررسی: در این مطالعه‌ی تجربی از نوع کارآزمایی بالینی، 80 بیمار دارای لوله‌ی تراشه کاندید اکستوباسیون وارد مطالعه شدند. بیمارانی که پاسخ کاف لیک تست آن‌ها منفی یا کمتر از حد انتظار بود، به‌طور تصادفی در دو گروه الف و ب قرار گرفتند (40n=). گروه الف 8 میلی‌گرم هر 8 ساعت از 24 ساعت قبل تا 24 ساعت بعد از اکستوباسیون دگزامتازون وریدی دریافت کردند. درحالی‌که گروه ب در همین فاصله زمانی 5/0 میلی‌گرم هر 6 ساعت، بود سوناید از طریق نبولایزر دریافت نمودند. هر دو گروه 24 ساعت از نظر وجود علایم استریدور و دیسترس تنفسی چک شدند. ابزار جمع‌آوری داده‌ها عبارت از چک لیست پژوهشگر ساخته و جدول امتیاز دهی استریدور بود. داده‌ها با استفاده از تست‌های آماری تی، کای دو، فیشر و من ویتنی مورد تجزیه تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: درصد وقوع استریدور در گروه الف 5/62 درصد و در گروه ب 5/52 درصد محاسبه شد، که از نظر آماری معنی‌دار نبود (36/0P=). نمره‌ی استریدور در دو گروه نیز با هم اختلاف معنی‌داری نداشت (26/0P=). نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه نشان می‌دهد هر دو دارو بر کاهش استریدور بعد از اکستوباسیون در نمونه‌های مورد پژوهش دارای اثرات مشابه هستند. لذا تجویز بودسوناید استنشاقی به دلیل عوارض کمتر جهت از پیشگیری استریدور پیشنهاد می‌شود.


سهیلا ربیع سیاهکلی، آذر آوازه، فریدون اسکندری، زینب قهرمانی، میثم نعمتی خواه، مهناز افشین جو، مژگان السادات اقوامی،
دوره 22، شماره 90 - ( ويژه نامه قرآن پژوهي 1393 )
چکیده

مقدمه: همیشه بستری شدن در بیمارستان برای اقوام و بستگان بیمار ایجاد تنش و اضطراب زیادی می‌کند. یکی از مواردی که به استناد آیه‌ی مبارکه، أَلا بِذِکرِ اللَّهِ تَطمَئِنُّ القُلُوبُ» (الرعد- 28) در آرامش افراد و پیشگیری از اختلالات روانی نقش بسیار مهمی داشته، ایمان به خدا است. توکل به خداوند باعث کاهش نگرانی‌های ناشی از بیماری‌های مهم، صبر برمصایب و پذیرش خواست الهی و تن دادن به عوارض و معلولیت‌های دراز مدت و پرهیز از عوامل بروز دهنده یا تشدید کننده اختلالات روانی و پیامدهای دیگر می‌شود. روش بررسی: مطالعه‌ی حاضر یک مطالعه‌ی توصیفی- همبستگی است که میزان اضطراب و افسردگی 100 نفر از خانواده بیماران بستری در بخش‌های مراقبت ویژه با ابزار HADS (Hospital Anxiety Depression Scale) و ابزار سنجش اعتقادات مذهبی که در مطالعات آقا محمدی و همکاران نیز به‌کار رفته است، سنجیده شد. بعد از نمونه‌گیری، داده‌ها با استفاده از با آزمون‌های آماری کای دو، آزمون همبستگی و آزمون رگرسیون لجستک به‌منظور بررسی متغیرهای موثر در اضطراب و افسردگی مورد تجزیه تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: نتایج نشان داد که 2/53 درصد افراد مورد پژوهش دارای نشانه‌ی اضطراب و 4/56 درصد دارای نشانه‌های افسردگی بودند. افرادی که علایم اضطراب و افسردگی در آنان مشاهده نشد، دارای اعتقادات مذهبی در حد شدید بودند که آزمون کای دو ارتباط بین علایم اضطراب و افسردگی را با میزان اعتقادات مذهی معنی‌دار نشان داد (05/0P<). 2/33 درصد از خانواده‌های دارای علایم اضطراب و 2/31 درصد از خانواده‌های دارای علایم افسردگی از اعتقادات مذهبی در حد متوسط برخوردار بودند. آزمون آماری کای دو این ارتباط را معنی‌دار نشان داد (05/0P<). نتیجه‌گیری: اعتقادات مذهبی و یاری خواستن از خداوند اثر مثبتی بر کاهش افسردگی و اضطراب خانواده‌های بیماران دارد. تقویت باورها و اعتقادات می‌تواند بر کاهش بروز علایم و عوارض ناشی از افسردگی همچون اقدام به خودکشی، اعتیاد، بزه کاری‌ها، اختلالات شخصیت، سلامت جنسی موثر باشد.


فاطمه قربانی، زهرا قربانی، آذر آوازه،
دوره 22، شماره 90 - ( ويژه نامه قرآن پژوهي 1393 )
چکیده

چکیده مقدمه: اضطراب نوعی تشویش و نگرانی است و یک حالت فیزیولوزیکی و روانی است که با علایم جسمی، هیجانی، شناختی و رفتاری مشخص می‌شود. اکثر دانش‌آموزان و دانشجویان قبل از امتحان دچار درجاتی از اضطراب می‌شوند که می‌توان از روش‌های مختلف غیر دارویی از جمله صوت روح افزای ناشی از تلاوت آیات قرآن به‌عنوان یک روش بسیار موثر و مفید جهت کاستن این اضطراب استفاده نمود. روش بررسی: این مطالعه به شیوه‌ی تجربی بر روی 62 نفر از دانش‌آموزان مقطع راهنمایی که به‌طور تصادفی در دو گروه شاهد و آزمون قرار گرفتند، انجام شد. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه اطلاعات فردی و پرسشنامه اضطراب امتحان ساراسون بود. ابتدا میزان اضطراب دو گروه قبل از برگزاری امتحان اندازه‌گیری شد. سپس برای گروه آزمون به‌مدت 20 دقیقه آوای قرآن کریم تلاوت شد، در حالی‌که گروه کنترل به‌مدت 20 دقیقه در سرجای خود نشستند. میزان اضطراب مجددا اندازه‌گیری شد و با استفاده از آزمون‌های T زوجی و T مستقل میانگین اضطراب دو گروه قبل و بعد از مداخله مورد مقایسه قرار گرفت. یافته‌ها: میانگین اضطراب در گروه آزمون قبل از مداخله 52/17 و بعد از مداخله 48/14بود. آزمون آماری تی زوجی این اختلاف را معنی‌دار نشان داد (P<0/05). میانگین نمره‌ی اضطراب در گروه شاهد قبل از مداخله 39/17 و بعد از 20 دقیقه 1/17 بوده است. آزمون آماری تی مستقل این اختلاف را معنی‌دار نشان نداد (P>0/05) . نتیجه گیری: یافته‌های این پژوهش حاکی از تاثیر موفقیت آمیز بودن آوای قرآن در کاهش اضطراب می‌باشد و از آوای قرآن می‌توان به‌عنوان یک روش غیر داروی، مطمئن و ارزان قیمت جهت کاهش اضطراب قبل از امتحان استفاده نمود.


وحید معینی، دکتر فرهاد رمضانی بدر، آذر آوازه، دکتر مژگان جلال‌زاده، محمود حکمی، دکتر مینا اخلاقی،
دوره 22، شماره 92 - ( 3-1393 )
چکیده

زمینه و هدف: با توجه به اثر عوامل تنش‌زای مختلف برجسم روان بیماران همودیالیزی، در این مطالعه به منظور مقابله با اثر این عوامل به تاثیر ترکیبی ورزش‌های هوازی و بی‌هوازی بر کیفیت زندگی این بیماران پرداخته شد. روش بررسی: این تحقیق یک مطالعه‌ی نیمه تجربی از نوع قبل و بعد با دو گروه مقایسه بود. نمونه‌های پژوهش شامل 74 بیمار بود که از دو مرکز همودیالیز وابسته به دانشگاه علوم پزشکی زنجان به روش نمونه‌گیری آسان در سال 1391 انتخاب و با شیوه‌ی تخصیص تصادفی به دو گروه مقایسه تقسیم شده بودند ابزار گردآوری داده‌ها فرم کوتاه پرسش نامه‌ی کیفیت زندگی در بیماری‌های کلیوی (KDQOL-sf) بود. یافته‌ها: نتایج نشان داد که میانگین و انحراف معیار کیفیت زندگی قبل از مداخله در گروه ورزش‌های ترکیبی 56/15±7/47 و در گروه ورزش‌های هوازی 51/11±1/41 بود. اما بعد از مداخله میانگین و انحراف معیار کیفیت زندگی در گروه ورزش‌های ترکیبی به 06/28±1/77 و در گروه ورزش‌های هوازی به 78/12±4/56 با اختلاف آماری معناداری افزایش یافت (0001/0>P). علیرغم تاثیر مثبت انجام هر دو نوع ورزش هوازی و ترکیبی در افزایش کیفیت زندگی بیماران همودیالیزی، تاثیر انجام ورزش ترکیبی حین دیالیز در بالا بردن سطح کیفیت زندگی بیماران همودیالیزی بیشتر از ورزش هوازی بود. نتیجه گیری: با استفاده از نتایج حاصل از این پژوهش می‌توان از ورزش‌های هوازی و به‌خصوص ورزش‌های ترکیبی در حین همودیالیز جهت افزایش کیفیت زندگی بیماران همودیالیزی استفاده نمود.



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | ZUMS Journal

Designed & Developed by : Yektaweb