جستجو در مقالات منتشر شده


4 نتیجه برای الماسی

دکتر داود مهربانی، امیر الماسی حشیانی،
دوره 20، شماره 82 - ( 5-1391 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: میزان بقا‌ی سرطان کولورکتال به‌دلیل پیشرفت‌هایی که در درمان این بیماری به‌وجود آمده است طی دهه‌های اخیر روند افزایش داشته است. هدف این مطالعه بررسی میزان بقا‌ی سرطان کولورکتال و عوامل موثر در آن ‌بود. روش بررسی: در این مطالعه‌ی همگروهی گذشته‌نگر، تعداد 243 بیمار مبتلا به سرطان کولورکتال مراجعه کننده به مرکز ثبت سرطان بیمارستان نمازی شیراز طی سال‌های 1382 تا 1387 به منظور بررسی میزان بقا‌ی سرطان کولورکتال وارد مطالعه شدند. داده‌های جمع‌آوری شده با روش کاپلان مایر، لگاریتم رتبه‌ای و مدل رگرسیونی کاکس مورد تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: میانگین زمان پیگیری بیماران 49/37±4/35 ماه بود و میزان بقا‌ی 1، 3 و 5 ساله بیماران به ترتیب برابر با 9/93 ، 3/50 و 2/27 درصد برآورد شد. با استفاده از مدل رگرسیونی کاکس مشخص شد که وضعیت درآمد، روش تشخیص اولیه، سابقه‌ی مصرف الکل، نوع درمان اولیه و سابقه‌ی متاستاز ارتباط معنی داری با میزان بقا داشته است. نتیجه‌گیری: با وجود پیشرفت‌هایی که در درمان سرطان کولورکتال در ایران به‌عمل آمده است، در این مطالعه میزان بقا‌ی 5 ساله آن کمتر از کشورهای پیشرفته می‌باشد.


دکتر رضا رضایی، فهیمه ولی‌زاده، عارفه سادات اشرفی، امیر الماسی حشیانی،
دوره 22، شماره 92 - ( 3-1393 )
چکیده

زمینه و هدف: ناخنک یکی از شایع‌ترین اختلالات سطح چشم است که روش‌های جراحی مختلفی جهت برداشتن آن وجود دارد. هدف این مطالعه مقایسه‌ی عود ناخنک، حدت بینایی و فشار داخل چشمی بعد از جراحی ناخنک با استفاده از میتومایسین Cحین و پس از عمل جراحی می‌باشد. روش بررسی: در این مطالعه مداخله‌ای، 119 بیمار که اندیکاسیون جراحی ناخنک داشتند، وارد مطالعه و به‌طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. در گروه یک میتومایسین C 2 درصد به‌مدت 3 دقیقه حین عمل و در گروه دو میتومایسین C 2 درصد چهار بار در روز به‌مدت 2 هفته استفاده شد و بیماران تا 15 ماه پس از عمل پیگیری شدند. داده‌های جمع آوری شده با استفاده از آزمون Repeated Measurement در سطح معنی‌داری 05/0 تجزیه و تحلیل شد. یافته‌ها: میانگین حدت بینایی بین دو گروه میتومایسین حین عمل و بعد از عمل اختلاف معنی‌داری نشان نداد (8/0=P)، همچنین در میانگین فشار داخل چشمی بین دو گروه نیز اختلاف معنی‌داری مشاهده نشد (3/0=P). نتیجه گیری: استفاده از میتومایسین حین عمل و بعد از عمل جراحی ناخنک ارتباط معنی‌داری از نظر حدت بینایی و فشار داخل چشمی نشان نداد، از این رو با توجه به مشکلات کمتر در استفاده از میتومایسین حین عمل جراحی توصیه می‌شود در انجام این نوع جراحی این نکته مد نظر قراد گیرد.


دکتر رضا رضایی، امیر الماسی حشیانی، دکتر عبدالله رشیدی، سیدمرتضی واعظ، احمد خسروی،
دوره 24، شماره 103 - ( 2-1395 )
چکیده

زمینه و هدف: ادم ماکولا از مهم‌ترین علل افت بینایی در بیماران دیابتی است که در صورت عدم درمان مناسب و به‌موقع منجر به افت دید دایمی و شدید می‌شود. هدف این مطالعه مقایسه‌ی اثر درمانی تزریق داخل زجاجیه‌ای و زیر کپسول تنون تریامسینولون بر کاهش ادم ماکولا و افزایش دید در بیماران مبتلا به دیابتیک رتینوپاتی می‌باشد.

روش بررسی: در این مطالعه که به‌صورت کارآزمایی بالینی بود، 82 چشم به‌صورت تصادفی در گروه تزریق تریامسینولون داخل زجاجیه و
74 چشم در گروه تزریق زیر کپسول تنون قرار گرفتند. از نظر میزان دید و فشار داخل چشمی، یک هفته، یک ماه و 3 ماه بعد از مداخله نیز پی‌گیری شدند. داده‌ها با استفاده از آنالیز واریانس با داده‌های متواتر (
Repeated ANOVA) و با استفاده از نرم‌افزار Stata مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.

یافته‌ها: در مقایسه‌ی خام بین گروه‌ها اختلاف معنی‌داری بین میزان دید دو گروه مشاهده نشد اما با کنترل اثر مخدوش کنندگی مقدار دید، در گروه داخل زجاجیه (78/0-) به‌طور معنی‌داری کمتر از میزان دید در گروه زیر کپسول تنون (67/0-) بود. همچنین بعد از کنترل سایر متغیر‌های مخدوش کننده (سن و جنس)، میانگین فشار داخل چشمی در گروه داخل زجاجیه به‌طور معنی‌داری بیشتر بود.

نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که میزان دید گروه تزریق تریامسینولون داخل زجاجیه به‌طور معنی‌داری کمتر از میزان دید گروه تزریق تریامسینولون زیر کپسول تنون می‌باشد. همچنین میانگین فشار داخل چشمی نیز در گروه داخل زجاجیه بیشتر بود. لذا روش درمانی تزریق تریامسینولون استوناید در زیر کپسول تنون روش بهتری به نظر می‌آید.


محمدرضا علیپرستی، دکتر مسعود دادخواه، دکتر محسن علیپور، شهره الماسی، دکتر هادی فیضی،
دوره 24، شماره 106 - ( 5-1395 )
چکیده

زمینه و هدف: گرلین اعمال شناخته شده متعددی دارد. یکی از نقش‌های جدید آن اثر ضد آپوپتوزی می‌باشد. اما این اثر گرلین در آپوپتوز احتمالی القا شده توسط هیپوکسی محیطی در بافت ریه موجود زنده بررسی نشده است. هدف از این مطالعه بررسی اثر تیمار با گرلین بر میزان نسبت Bax/Bcl-2 به عنوان شاخص رخداد آپوپتوز در بافت‌های ریه موش‌های صحرایی نگهداری شده در هیپوکسی مزمن می‌باشد.

روش بررسی: تعداد 24 سر موش‌های صحرایی نر نژاد ویستار به سه گروه کنترل (C)، هیپوکسی (H) و هیپوکسی همراه با گرلین (H+G) تقسیم شدند. القای هیپوکسی در اطاقک حاوی اکسیژن 11درصد به مدت 2 هفته صورت گرفت. در طول مطالعه گروه‌های درمان، تزریق روزانه زیرجلدی سالین و گرلین دریافت نمودند. نسبت بیان ژنی Bax/Bcl-2 توسط Real-Time PCR اندازه‌گیری شد. تغییرات بافت‌شناسی در عروق ریه جدا شده با رنگ آمیزی هماتوکسیلین- ائوزین مورد بررسی قرار گرفت.

یافته‌ها: هیپوکسی مزمن سبب افزایش ضخامت دیواره و کاهش قطر مجرای عروق ریوی گردید و درمان با گرلین این تغییرات را به شرایط نرمال برگرداند. نسبت بیان ژن Bax/Bcl-2 در در بافت‌های ریه‌ی حیوانات هیپوکسیک در مقایسه با گروه کنترل تغییر معنی‌داری نشان نداد و در عین حال درمان با گرلین نیز نتوانست این نسبت را تغییر دهد.

نتیجه‌گیری: هیپوکسی مزمن، علی رغم تغییرات بافتی در عروق ریه الزاما به آسیب سلولی منجر نمی‌شود. درمان با گرلین اگرچه تغییرات بافتی را بهبود می‌بخشد ولی تاثیری بر میزان کلی آسیب بافت ریه نداشت. به نظر می‌رسد مطالعات بیشتری به خصوص در سطح سلول‌های اندوتلیال و عضله‌ی صاف عروق ضروری باشد.



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | ZUMS Journal

Designed & Developed by : Yektaweb