جستجو در مقالات منتشر شده


2 نتیجه برای برات

یعقوب مهری الوار، دکتر علیرضا رمضانی، عباسعلی گاینی، دکتر فرشته گلاب، دکتر ریاض غیرتمند، محمود براتی،
دوره 26، شماره 116 - ( 5-1397 )
چکیده

زمینه و هدف: ایسکمی میوکارد (Myocardial infarction) می‌تواند به از بین رفتن سلول‌های عضله‌ی قلب، تغییر عملکرد و ساختار بطن، تشکیل اسکار و همچنین سوق دادن قلب به سمت سکته‌ی نهایی و از بین رفتن آن منجر شود. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر هشت هفته تمرین تناوبی بر بیان ژن عوامل رگ‌زایی در رت‌های ایسکمی شده صورت گرفت.
روش بررسی: در این مطالعه 28 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار (220 تا 250 گرم) به‌صورت تصادفی در 4 گروه شم، ایسکمی، تمرین و تمرین- ایسکمی قرار گرفتند. انفارکتوس میوکارد با بستن شریان کرونری نزولی چپ به مدت 30 دقیقه انجام شد. برنامه تمرینی روی تردمیل به مدت 8 هفته، 3 روز در هفته به مدت 40 دقیقه اجرا شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که اختلاف معناداری بین 4 گروه در میزان بیان ژن فاکتور رشد اندوتلیلال عروقی، آپلین و گیرنده آپلین وجود دارد (001/0=P). نتایج نشان داد که سطح بیان ژن فاکتور رشد اندوتلیلال عروقی، آپلین و گیرنده آپلین در گروه تمرین- ایسکمی افزایش معناداری به نسبت گروه شم (04/0P=)، ایسکمی (002/0P=) و تمرین ورزشی (009/0P=) داشت. در واقع تمرین‌های ورزشی هنگام مداخله ایسکمی می‌توانند منجر به افزایش بیان ژن فاکتور رشد اندوتلیلال عروقی شوند، اما خود تمرین ورزشی این تغییر را ایجاد نکرد. از طرفی دیگر نتایج نشان داد به دنبال مداخله ایسکمی افزایش معناداری در میزان بیان ژن آپلین به نسبت گروه شم مشاهده شد (025/0P=). همچنین نتایج نشان داد اختلافی بین گروه تمرین تناوبی با گروه شم وجود ندارد (05/0P>). از طرفی دیگر نتایج نشان داد که به دنبال مداخله ایسکمی کاهش معناداری در میزان بیان ژن گیرنده آپلین به نسبت گروه شم ایجاد شده است (04/0P=).
نتیجه‌گیری: سازگاری‌های فیزیولوژیکی ناشی از فعالیت‌های ورزشی تناوبی با بیان ژن‌های مختلفی همراه‌ است. به نظر می‌رسد یک برنامه منظم تمرینی تناوبی شدید، منجر به بهبود عوامل درگیر در رگ‌زایی و نوزایی عروق عضله قلب بدنبال ایسکمی میوکارد می‌شوند.
 
دکتر حکیمه آل رضا، دکتر نادیا بنی هاشم، دکتر ایمان اخلاقی، دکتر پرویز امری مله، دکتر شهباز برات،
دوره 26، شماره 117 - ( 7-1397 )
چکیده

زمینه و هدف: کیفیت پایین ریکاوری بعد از بیهوشی موجب طولانی شدن زمان بستری بیماران بعد از عمل می‌شود. هدف اصلی این مطالعه مقایسه‌ی تاثیر بیهوشی عمومی و بی‌حسی نخاعی بر کیفیت ریکاوری بعد از هیسترکتومی شکمی بود.
روش بررسی: این مطالعه به روش کارآزمایی بالینی بر روی 100 خانم 35 تا 70 ساله با II وclass I ASA  کاندیدای هیسترکتومی شکمی صورت گرفت. بیماران به‌صورت تصادفی به دو گروه بیهوشی عمومی و بی‌حسی نخاعی تقسیم شدند. کیفیت ریکاوری بعد از عمل با استفاده از پرسشنامه QoR-40 (حالات عاطفی، راحتی فیزیکی، حمایت روانی، استقلال فیزیکی و درد) در 24 و 48 ساعت بعد از عمل اندازه‌گیری شد. داده‌ها با روش‌های آماری T-test و Mann-Whitney و Chi-Square Tests آنالیز شد و P-value کمتر از 05/0 معنی‌دار
تلقی گردید.

یافته‌ها: دو گروه از نظر سن، مدت بیهوشی و مدت جراحی اختلافی نداشتند (50/0P>) نمره کل پرسشنامه‌ی QoR-40 در 24 ساعت اول به ترتیب در بیهوشی عمومی 72/11±28/170 و در بی‌حسی نخاعی 35/11± 24/177 بود (03/0(P= و در 48 ساعت اول 38/7 ±6800/185
و 5±0400/192 بود
(001/0>P). میانگین نمره حالات عاطفی بیماران به ترتیب در 24 و 48 ساعت بعد از عمل به صورت معنی‌داری در گروه بی‌حسی نخاعی بیشتر از گروه بیهوشی عمومی بود (008/0P= و 001/0>P).
نتیجه گیری: کیفیت ریکاوری بی‌‍‌حسی نخاعی نسبت به بیهوشی عمومی بعد از عمل هیسترکتومی شکمی بهتر است.
 

صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | J Adv Med Biomed Res

Designed & Developed by : Yektaweb