جستجو در مقالات منتشر شده


2 نتیجه برای حاتمی

ناهید صدوقی نورآبادی، دکتر امیر لطافتکار، دکتر سیدصدرالدین شجاع الدین، محمود حاتمی، منصوره صدوقی نور آبادی،
دوره 24، شماره 107 - ( 6-1395 )
چکیده

زمینه و هدف: تمرینات اکسنتریک و تیپینگ به‌عنوان دو روش موثر در بهبود علایم عارضه‌ی آرنج تنیسبازان مطرح شده‌اند. [A1] هدف از این مطالعه، مقایسه‌ی تاثیر شش هفته برنامه تمرینات اکسنتریک با و بدون تیپینگ بر قدرت گرفتن، اکستنشن مچ دست و انگشت میانه ورزشکاران زن مبتلا به آرنج تنیسبازان بود.

روش بررسی: 45 زن ورزشکار مبتلا به آرنج تنیس‌ بازان به صورت هدفمند انتخاب شدند. پس از اندازه‌گیری قدرت گریپ توسط دینامومتر (Yagummy)، اکستنشن مچ وانگشت میانه با دینامومتر دستی، [A2] آزمودنی‎ها به گروههای 15 نفری تمرین، تمرین با تیپ و کنترل تقسیم شدند. تمرینات اسنتریک [A3] عمدتا توسط فلکس‎بار (Flexbar) محصول شرکت ترابند (Thera Band) انجام شد. آرنج آزمودنی‌ها با تکنیک الماسی تیپ شد. به‌منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها از SPSS نسخه 21 در سطح معناداری 05/0P< استفاده شد.

یافته‌ها: تفاوت معناداری بین اندازه‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون قدرت گرفتن مشاهده شد (001/0P=). اما بین اندازه‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون متغیرهای قدرت اکستنشن مچ دست (504/0P=) و قدرت اکستنشن انگشت میانی (96/0P=) تفاوت معناداری مشاهده نشد (05/0P>). همچنین نتایج آزمون تعقیبی بونفرونی حاکی از آن بود که بین دو گروه تمرینات اکسنتریک و تمرین با تیپ تفاوت معناداری به لحاظ آماری وجود ندارد (818/0P=).

نتیجه‌گیری: تمرین اسنتریک و تمرینات ترکیبی اکسنتریک به همراه تیپ احتمالا می‌توانند به منظور افزایش قدرت گرفتن و به تعبیری دیگر افزایش عملکرد، در برنامه‌ی توانبخشی بیماران مبتلا به آرنج تنیس‌بازان تاثیر بسزایی داشته باشند.


 


دکتر یحیی سخنگو یی، منصوره صدوقی نورآبادی، ناهید صدوقی نورآبادی، محمود حاتمی،
دوره 25، شماره 108 - ( 1-1396 )
چکیده

زمینه و هدف: کمردرد مزمن غیراختصاصی شایع‌ترین نوع کمردرد مزمن می‌باشد و دستیابی به یک برنامه‌ی درمانی و توانبخشی برای بهبود سریع‌تر بیماران مبتلا به کمردرد مزمن همواره مورد توجه بوده است. بنابراین هدف از تحقیق حاضر، تاثیر استفاده از یک برنامه پیلاتس بر کمردرد مزمن غیراختصاصی و دامنه‌ی حرکتی باثبات در زنان 40 تا 60 سال بود.

روش بررسی: آزمودنی‌های تحقیق حاضر شامل 34 زن دارای کمردرد غیراختصاصی مزمن بودند. پس از اندازه‌گیری‌های مربوط به پیش‌آزمون، در دو گروه پیلاتس (17 نفر) و کنترل (17 نفر)، به‌صورت تصادفی قرار گرفتند. از آزمون دو بار اصلاح شده شوبر، خم‌شدن به جانب زاویه‌ای و معیار سنجش دیداری درد (VAS)، به منظور جمع‌آوری داده‌ها استفاده شد. گروه پیلاتس که هر تمرین را به‌مدت 1 ساعت انجام می‌دادند، برای10 جلسه، یک روز در میان تمرین کردند. پس از پایان برنامه‌ی تمرینی، پس‌آزمون اجرا شد. به‌منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و استنباطی (کوواریانس؛ ANCOVA و آزمون تعقیبی سیداک) استفاده گردید.

یافته‌ها: تمرینات پیلاتس تاثیر معنی‌داری بر متغیرهای میزان درد، فلکشن جانبی چپ، فلکشن جانبی راست، هایپراکستنشن و فلکشن مهره‌های کمری داشت. همچنین نتایج آزمون تعقیبی سیداک نشان داد که اندازه‌های مربوط به میزان درد، فلکشن جانبی چپ، فلکشن جانبی راست، هایپراکستنشن و فلکشن در دو گروه پیلاتس و کنترل با یکدیگر تفاوت معنی‌داری دارند (05/0P<).

نتیجه‌گیری: به منظور افزایش دامنه‌ی حرکتی مهره‌های کمری، ثبات تنه و کاهش کمردرد، مربیان و مسوولان می‌توانند از این روش غیرتهاجمی و کم هزینه (پیلاتس) در برنامه‌ی تمرینی یا بازتوانی ویژه‌ی بیماران با کمردرد مزمن غیراختصاصی بهره ببرند.



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | J Adv Med Biomed Res

Designed & Developed by : Yektaweb