جستجو در مقالات منتشر شده


3 نتیجه برای خرسندی

لعیا سادات خرسندی، دکتر محمد طاهری مبارکه، دکتر هیبت الله کلانتری،
دوره 14، شماره 55 - ( تير 1385 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: استامینوفن ‌یک داروی متداول ضد درد و ضد تب است، که در دوزهای بالا منجر به نکروز کبدی و کلیوی در انسان و حیوان می‌گردد. آسیب کبدی ناشی از استامینوفن وابسته به فعالیت آنزیم‌های p-450 سیتوکروم است، که به صورت نکروز مرکز لوبولی تظاهر پیدا می‌کند. در تحقیق حاضر اثر محافظت کبدی عصاره‌ی زردچوبه مورد بررسی قرار گرفته است. کورکومین ترکیب فعال بیولوژیکی زردچوبه است که دارای خواص آنتی اکسیدان و سم زدایی می‌باشد. روش بررسی: 58 موش نر با نژاد NMRI به طور تصادفی به 7 گروه تقسیم شدند. پس از‌ یک شب گرسنگی، به گروه اول (A ) 700 میلی‌گرم بر کیلوگرم استامینوفن ، به گروه دوم (B ) 1000 میلی گرم بر کیلوگرم عصاره‌ی زردچوبه و به گروه سوم (C ) سرم فیزیولوژی به طور خوراکی داده شد. به گروه‌های آزمایش، استامینوفن و عصاره‌ی زردچوبه با مقادیر200، 400، 800 و 1000 میلی‌گرم بر کیلوگرم به صورت هم زمان داده شد. پس از 24 ساعت جهت انجام آزمایش‌های بیوشیمیایی، نمونه‌ی خون از شریان ژوگولار گرفته شد و کبد برای بررسی هیستوپاتولوژیک در فرمالین 10 درصد قرارداده شد. ‌یافته ها: سطح سرمی ترانس آمینازهای کبدی( ALTوAST ) در گروه‌های دریافت کننده‌ی زردچوبه در مقایسه با گروه کنترل مثبت، کاهش قابل ملاحظه‌ای داشته و اختلاف بین آن‌ها معنی دار بود (05/0 P <). از نظر مطالعات هیستوپاتولوژی ، متناسب با افزایش میزان دریافت زردچوبه نکروز کبدی کاهش نشان داد . نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق حاضر عصاره‌ی زردچوبه در بهبود مسمومیت حاد کبدی ناشی از استامینوفن مؤثر بوده و به کارگیری آن توصیه می شود.


دکتر محمود هاشمی تبار، دکتر محمود اوراضی زاده، لعیا سادات خرسندی،
دوره 16، شماره 62 - ( 1-1387 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: آپوپتوز (مرگ برنامه‌ریزی شده‌ی سلول) یک فرآیند تنظیمی مهم در ساخت اسپرم است. افزایش غیرطبیعی آپوپتوز در سلول‌های زایای اسپرم منتهی به عدم تعادل بین تکثیر و مرگ سلولی می‌شود و در نتیجه به روند ساخت اسپرم آسیب می‌رساند. برخی مطالعات نشان می‌دهند گلوکوکورتیکوییدها هموستاز بیضه را با کاهش دادن سطح تستوسترون تحت‌تأثیر قرار می‌دهند. در این مطالعه اثر دگزامتازون، یک ترکیب گلوکوکورتیکوییدی پرمصرف، بر بیان پروتئین FasL، یک پروتئین پیش‌آپوپتوزی مهم، در سلول‌های زایای اسپرم در موش سوری بررسی شده است. روش بررسی: 24 سر موش سوری نر بالغ (6 تا 8 هفته) به ‌طور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند: گروه آزمایش اول و دوم به ترتیب 2 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم و 7 میلی‌گرم به ازای هر کیلو‌گرم دگزامتازون به ‌صورت تزریق داخل‌صفاقی به مدت 7 روز دریافت کردند. گروه شاهد تنها نرمال‌سالین به مدت 7 روز دریافت کرد. یک روز پس از آخرین تزریق موش‌ها قربانی شده و بیضه‌ها در محلول فرمالین جهت انجام مطالعات ایمنوهیستوشیمی قرار داده شدند. واکنش ایمنی مثبت با استفاده از روش نیمه‌کمی H-score سنجیده شد. یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهند بیان FasLدر اپی‌تلیوم منی‌ساز وابسته به مراحل اسپرماتوژنز است و مرحله‌ی VII حساس‌ترین مرحله نسبت به دگزامتازون می‌باشند. در گروهی که 2 میلی‌گرم به ازای هر کیلو‌گرم دگزامتازون دریافت کرده بود FasL تنها در مرحله‌ی VII سیکل اسپرماتوژنز بیان شده بود و میانگین H-score در این مرحله افزایش قابل‌ملاحظه‌ای یافته بود (05/0P<). در گروه دریافت‌کننده 7 میلی‌گرم به ‌ازای هر کیلو‌گرم دگزامتازون میانگین H-score در تمام مراحل سیکل اسپرماتوژنز، به‌ ویژه مرحله‌ی VII سیکل اسپرماتوژنز افزایش یافته بود (05/0P<). تعداد سلول‌های اسپرماتوسیت در این گروه کاهش چشمگیری نشان داد. نتیجه‌گیری: به ‌نظر می‌رسد ترکیبات گلوکوکورتیکوییدی مانند دگزامتازون با تحت‌تأثیر قرار دادن پروتئین‌های پیش‌آپوپتوزی باعث ایجاد آپوپتوز می‌شوند.


دکتر لعیا خرسندی، سمیه بهرام زاده، دکتر محمود هاشمی تبار، سید رشیدالدین کلانتر مهدوی،
دوره 19، شماره 74 - ( 1-1390 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: متفورمین دارویی است که به صورت گسترده برای درمان دیابت نوع II مورد استفاده قرار می‌گیرد. در این مطالعه اثرات مقادیر متفاوت متفورمین بر روی حجم جزایر لانگرهانس بررسی شده است. روش بررسی: 24 سر موش سوری نر بالغ نژاد C57BL/6 در محدوده‌ی وزنی 5±30 گرم به صورت تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند. گروه شاهد نرمال سالین دریافت کرد و گروه‌های آزمون اول تا سوم به ترتیب متفورمین با غلظت‌های 75، 150 و300 میلی‌گرم در کیلو‌گرم و با روش تزریق داخل صفاقی طی 7 روز به‌صورت روزانه دریافت کردند. یک روز پس از آخرین تزریق، موش‌ها به روش جابجایی مهره‌های گردنی قربانی شدند و پانکراس آن‌ها جهت بررسی‌های بافت شناسی در فرمالین 10 درصد فیکس شد. با استفاده از روش کاوالیری حجم جزایر لانگرهانس تخمین زده شد. یافته‌ها: حجم جزایر لانگرهانس در گرو‌ه‌های دریافت کننده‌ی دوزهای 75 و 150 میلی‌گرم در کیلو‌گرم متفورمین اختلاف معنی‌داری را در مقایسه با گروه شاهد نشان نداد (05/0P>). موش‌های تیمارشده با دوز 300 میلی‌گرم در کیلو‌گرم متفورمین در مقایسه با گروه شاهد افزایش معنی‌داری را در حجم جزایر لانگرهانس نشان دادند (05/0P<). نتیجه‌گیری: متفورمین به صورت وابسته به دوز با‌عث افزایش حجم جزایر لانگرهانس می‌شود. اثر افزایشی متفورمین بر حجم جزایر لانگرهانس احتمالاً ناشی از تکثیر یا افزایش حجم سلول‌های بتا می‌باشد.



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | J Adv Med Biomed Res

Designed & Developed by : Yektaweb