جستجو در مقالات منتشر شده


4 نتیجه برای ذوالفقاری

دکتر معصومه صوفیان، فاطمه ذوالفقاری، دکتر حسین سرمدیان، دکتر آمیتیس رمضانی، دکتر علی اصفر فرازی،
دوره 20، شماره 82 - ( 5-1391 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: بروسلوز بیماری مشترک انسان و حیوان می‌باشد که می‌تواند بسیاری از اعضا و بافت‌ها را درگیر کند. اپیدیدیموارکیت بروسلایی یکی از عوارض موضعی بروسلوز می‌باشد هدف این مطالعه مقایسه‌ی ویژگی‌های اپیدمیولوژیک، بالینی و آزمایشگاهی اپیدیدیموارکیت بروسلایی و اپیدیدیموارکیت غیراختصاصی بود. روش بررسی: این مطالعه‌ی تحلیلی- مقطعی بر روی دو گروه از بیماران مبتلا به اپیدیدیموارکیت بروسلایی و اپیدیدیموارکیت غیراختصاصی در بیمارستان ولی‌عصر اراک طی سال‌های 1385 تا1390 انجام شد. 40 بیمار مبتلا به اپیدیدیموارکیت بروسلایی با 40 بیمار مبتلا به اپیدیدیموارکیت باکتریال (غیر بروسلایی) مقایسه شدند و نتایج با استفاده از روش Student T test و Mann-Whitney U test و آزمون Chi-Square مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: در این مطالعه از نظر سنی (82/0P=)، وجود تب (17/0P=)، سابقه‌ی دستکاری ارولوژیک (23/0P=)، افزایش ESR (28/0P=) و CRP (45/0P=) تفاوت معناداری بین دو گروه یافت نشد؛ ولی از نظر وجود تورم و درد مفاصل (02/0P=)، افزایش گلبول‌های سفید (05/.>P)، پیوری (002/0P=) علایم ادراری شامل شوزش و تکرر ادرار (004/0P=)، وجود تعریق (05/0>P) و محل سکونت (004/0P=) تفاوت معناداری بین دو گروه مشاهده گردید. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان داد که وجود اپیدیدیموارکیت بدون علایمی نظیر دیزوری، فرکونسی، لوکوسیتوز و پیوری احتمالا به نفع اپیدیدیموارکیت بروسلایی است و در مناطق اندمیک بروسلوز به نظر می‌رسد پزشکان بتوانند از این یافته‌ها در تشخیص و درمان سریع‌تر اپیدیدیموارکیت بروسلایی استفاده کنند.


دکتر نسیم حیاتی رودباری، دکتر کاظم پریور، دکتر علیرضا بدیعی، سمانه ذوالفقاری باروق،
دوره 22، شماره 91 - ( 2-1393 )
چکیده

زمینه و هدف: با توجه به اینکه نانو دی اکسید تیتانیوم در موادی مانند کرم‌های ضد آفتاب و شوینده‌ها ممکن است مورد استفاده مادران باردار قرار گیرد و نیز تا به حال تحقیقی در مورد استفاده این ماده و اثرات آن بر روی اندام حرکتی جنین انجام نشده است، لذا هدف از این کار تحقیقاتی بررسی اثر TiO2 بر روی جوانه‌ی اندام حرکتی جلویی می‌باشد. روش بررسی: در این روش، پنج گروه از جوانه‌های اندام حرکتی جلویی شامل گروه‌های کنترل، شم و گروه‌های تجربی 1 (دز 30) تجربی 2 (دز 150) و تجربی 3 (دز 500) مورد بررسی قرار گرفتند. در روز 11 بارداری، گروه کنترل بدون تاثیر TiO2، گروه شم با تزریق آب مقطر دیونایز به‌عنوان حلال TiO2 و گروه‌های تجربی با تزریق دوزهای 30،150و500 میلی‌گرم/ کیلوگرم وزن موش از TiO2 با قطر nm 10 مورد بررسی قرار گرفتند. سپس در روز 15 بارداری، جنین‌ها از بدن مادر خارج و جوانه‌های اندام حرکتی جلویی آن‌ها جدا گردید. یافته‌ها: نتایج این تحقیق نشان دهنده‌ی تغییرات معنی‌داری در اندام حرکتی جلویی بودند که دزهای 30 و150 میلی‌گرم/ کیلوگرم افزایش معنی‌داری در طول کل اندام، ضخامت پوست، تعداد سلول‌های مزانشیم انگشت و کندروسیت دژنره شده ساعد و کاهش معنی‌داری در تعداد سلول‌های کندروسیت در حال تکثیر بازو، سلول‌های مزانشیم کف و مچ دست، سلول‌های مزانشیمی در حال تقسیم میتوز وگلبول قرمز خون انگشت داشتند و دوز 500 میلی‌گرم/ کیلوگرم کاهش معنی‌داری در طول کل اندام، ضخامت پوست ساعد، تعداد سلول‌های کندروسیت در حال تکثیر بازو، گلبول قرمز خون انگشت و سلول‌های مزانشیم کف و مچ دست داشت. نتیجه گیری: این یافته‌ها نشان دهنده‌ی اثرات سایتوتوکسیک کاهنده و افزاینده‌ی نانو ذرات TiO2 بر رشد جوانه‌های اندام حرکتی جلویی در جنین موش سوری در شرایط in vivo است.


داود ذوالفقاری، دکتر غلامرضا کاکا، دکتر مینو صدری، دکتر سید همایون صدرایی، عسگر امامقلی، دکتر محمد اصغری جعفر آبادی، غلامرضا حرفه دوست،
دوره 22، شماره 92 - ( 3-1393 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: پلی لاکتید کو پلی گلیکولید (Poly D,L-lactic-co-glycolic acid=PLGA) به‌عنوان پلیمری زیست سازگار و زیست تخریب‌پذیر شناخته شده است. این پلیمر اخیرا در مهندسی بافت بسیار مورد توجه قرار گرفته است. هدف از مطالعه‌ی حاضر بررسی رفتار بیولوژیک سلول‌های استرومایی مغز استخوان (=BMSCs Bone Marrow Stromal Cells) در کشت با نانوالیاف PLGA پوشش داده شده با ژلاتین و یا پلی ال لایزین می‌باشد. روش بررسی: در این مطالعه ابتدا به روش الکتروریسی نانو الیاف PLGA در حلال هگزا فلورو بیس پروپانول تهیه و توسط ژلاتین و پلی ال لایزین به‌طور جداگانه پوشش (Coat) داده شدند. ویژگی‌های این پلیمر با روش میکروسکوپ الکترونی روبشی (Scanning Electron Microscopy =SEM) و آنالیز زاویه‌ی تماسی (Contact Angle) مورد بررسی قرار گرفت. پس از استحصال سلول‌های BMSCs رت و رسیدن به پاساژ دو، سلول‌ها در چهار گروه بدون نانو الیاف، نانو الیاف PLGA، نانوالیاف PLGA پوشش داده شده با ژلاتین و نانوالیاف PLGA پوشش داده شده با پلی ال لایزین کشت داده شدند. تکثیر سلول‌ها در روزهای دوم، چهارم و ششم توسط اکریدین اورنج و مورفولوژی سلول‌ها با نانو الیاف به‌وسیله‌ی SEM مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها: محدوده‌ی قطر نانو الیاف PLGA حاصل از الکتروریسی بین 270 تا 700 نانومتر بود. میانگین زاویه‌ی تماس برای PLGA 66/107 درجه، PLGA پوشش داده شده با ژلاتین 58/64 درجه و برای PLGA پوشش داده شده با پلی ال لایزین 12/40 درجه را نشان داد. همچنین یافته‌ها نشان دهنده‌ی کاهش معنی‌دار میزان تکثیر سلول‌ها در گروه نانوالیاف PLGA تنها (P<0/05) بود. اما این میزان در گروه‌های نانوالیاف پوشش داده شده با پلی ال لایزین و ژلاتین به ترتیب افزایش یافته بود. نتیجه گیری: کشت سلول‌های شوان با نانوالیاف PLGA پوشش داده شده با ژلاتین و به‌خصوص پلی ال‌لایزین منجر به ارایه‌ی داربستی زیست‌تخریب پذیر به همراه سلول شوان شد.


زینال سلمان‌پور، دکتر مینو احمدی نژاد، دکتر داود بشاش، دکتر محسن حمیدپور، دکتر سیما ذوالفقاری، فرزانه احمدی،
دوره 25، شماره 112 - ( 5-1396 )
چکیده

زمینه و هدف: ترومبوز عمقی وریدی (DVT) یکی از اشکال شایع ترومبوآمبولی وریدی (VTE) است. نقص پروتئین‌های ضد انعقادی طبیعی در این بیماری از علل اصلی بروز آن است. در این مطالعه میزان شیوع نقایص پروتئین‌های S، C، آنتی‌ترومبین و میزان مقاومت به پروتئین C فعّال (APC-R) در بیماران سرپایی، بستری و یا هر دو که به ترومبوز عمقی وریدی مبتلا بودند و به سازمان انتقال خون ایران مراجعه کرده بودند، بررسی شده و با یافته‌های سایر مطالعات مقایسه گردید.

روش بررسی: این مطالعه به‌صورت توصیفی و گذشته‌نگر جهت بررسی وجود نقص در پروتئین‌های طبیعی انعقادی همچون پروتئین‌های S، C، آنتی‌ترومبین و پروتئین C فعّال (APC-R) روی 656 فرد مبتلا به ترومبوز عمقی وریدی انجام شد. بعد از حذف بیماران دارای عوامل خطر اکتسابی ابتلا به ترومبوز از این مطالعه، نقایص پروتئین‌های ضد انعقادی طبیعی شامل پروتئین S، C، آنتی‌ترومبین و میزان APC-R بر روی 141 بیمار مبتلا به ترومبوز عمقی وریدی  بررسی شد. نتایج این مطالعه با استفاده از آماره Z با نتایج سایر مطالعات مقایسه شد.

یافته‌ها: نقص PS با 7/12درصد شایع‌ترین نقص بود. در جایگاه دوم نقص APC-R قرار داشت که 9/4درصد موارد را شامل می‌شد. نقایص AT و PC به ترتیب با شیوع 8/2درصد و 1/2 درصد کمترین شیوع را در مبتلایان به ترومبوز عمقی وریدی داشتند.

نتیجه‌گیری: نقص پروتئین S شایع‌ترین نقص پروتئین‌های ضد انعقادی در مبتلایان به ترومبوز عمقی وریدی مراجعه کننده به سازمان انتقال خون ایران است. این یافته با یافته‌های مطالعات انجام شده در اکثر کشورهای آسیایی و خاورمیانه همخوانی دارد در حالی که با نتایج بررسی‌های انجام گرفته در کشورهای غربی همخوان نمی‌باشد.



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | ZUMS Journal

Designed & Developed by : Yektaweb