جستجو در مقالات منتشر شده


2 نتیجه برای شجاع الدین

ناهید صدوقی نورآبادی، دکتر امیر لطافتکار، دکتر سیدصدرالدین شجاع الدین، محمود حاتمی، منصوره صدوقی نور آبادی،
دوره 24، شماره 107 - ( 6-1395 )
چکیده

زمینه و هدف: تمرینات اکسنتریک و تیپینگ به‌عنوان دو روش موثر در بهبود علایم عارضه‌ی آرنج تنیسبازان مطرح شده‌اند. [A1] هدف از این مطالعه، مقایسه‌ی تاثیر شش هفته برنامه تمرینات اکسنتریک با و بدون تیپینگ بر قدرت گرفتن، اکستنشن مچ دست و انگشت میانه ورزشکاران زن مبتلا به آرنج تنیسبازان بود.

روش بررسی: 45 زن ورزشکار مبتلا به آرنج تنیس‌ بازان به صورت هدفمند انتخاب شدند. پس از اندازه‌گیری قدرت گریپ توسط دینامومتر (Yagummy)، اکستنشن مچ وانگشت میانه با دینامومتر دستی، [A2] آزمودنی‎ها به گروههای 15 نفری تمرین، تمرین با تیپ و کنترل تقسیم شدند. تمرینات اسنتریک [A3] عمدتا توسط فلکس‎بار (Flexbar) محصول شرکت ترابند (Thera Band) انجام شد. آرنج آزمودنی‌ها با تکنیک الماسی تیپ شد. به‌منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها از SPSS نسخه 21 در سطح معناداری 05/0P< استفاده شد.

یافته‌ها: تفاوت معناداری بین اندازه‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون قدرت گرفتن مشاهده شد (001/0P=). اما بین اندازه‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون متغیرهای قدرت اکستنشن مچ دست (504/0P=) و قدرت اکستنشن انگشت میانی (96/0P=) تفاوت معناداری مشاهده نشد (05/0P>). همچنین نتایج آزمون تعقیبی بونفرونی حاکی از آن بود که بین دو گروه تمرینات اکسنتریک و تمرین با تیپ تفاوت معناداری به لحاظ آماری وجود ندارد (818/0P=).

نتیجه‌گیری: تمرین اسنتریک و تمرینات ترکیبی اکسنتریک به همراه تیپ احتمالا می‌توانند به منظور افزایش قدرت گرفتن و به تعبیری دیگر افزایش عملکرد، در برنامه‌ی توانبخشی بیماران مبتلا به آرنج تنیس‌بازان تاثیر بسزایی داشته باشند.


 


فرهاد رنجبرزاده، دکتر سیدصدرالدین شجاع الدین، محسن مرادی، دکتر امیر لطافت کار،
دوره 26، شماره 114 - ( 1-1397 )
چکیده

زمینه و هدف: افراد دارای بی‌ثباتی عمکردی مچ پا دارای نقص‌هایی در فاکتورهای مختلفی هستند که شاید برای مرتفع شدن همه‌ی این مشکلات نیازمند تمرینات چند وجهی و ترکیبی باشند. از این رو هدف اصلی از انجام این پژوهش نیمه تجربی، اثربخشی برنامه‌ی تمرینی ترکیبی بر قدرت عملکردی عضلات مچ پا در مردان فعال دارای بی‌ثباتی عملکردی مچ پا بود.
روش بررسی: آزمودنی‌های تحقیق حاضر را مردان فعال دانشگاهی (با میانگین سنی و انحراف استاندارد 72/3±00/20 و میانگین قد 25/8±80/185) دارای بی‌ثباتی عملکردی مچ پا تشکیل دادند که از بین آن‌ها 30 نفر به صورت تصادفی انتخاب و به دو گروه کنترل و تجربی تقسیم شدند (15 نفر گروه کنترل و 15 نفر گروه تجربی). نمونه‌های گروه تجربی هشت هفته تمرینات ترکیبی را که بیشتر شامل تمرینات
عصبی- عضلانی و قدرتی (با استفاده از تراباند قرمز رنگ) بود را به‌مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه‌ای به مدت یک ساعت اجرا کردند. متغیر وابسته
تحقیق قدرت عملکردی عضلات مچ پا بوده و ابزار جمع‌آوری داده‌ها شامل دستگاه ایزوکنتیک بایودکس 3 و پرسشنامه شاخص ناتوانی مچ پا بود. جهت بررسی نرمال بودن داده‌ها از آزمون کولموگروف اسمیرنوف، به منظور مقایسه گروه‌ها از آزمون کوواریانس و برای به دست آوردن تفاوت درون گروه‌ها از آزمون تی وابسته در سطح معناداری 05/0 استفاده شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که بین میانگین نمرات متغیرهای قدرت عملکردی مچ پا در گروه تجربی، قبل و بعد از برنامه‌ی تمرینی تغییرات معنی‌داری ایجاد شده است (05/0P≤)، در حالی که در گروه کنترل این تغییرات از لحاظ آماری معنی‌دار نمی‌باشد.
نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که برنامه تمرین ترکیبی، می‌تواند یک روش تمرینی ایمن و موثر بر بهبود قدرت عضلات موافق و مخالف مچ پا باشد.
 

صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | J Adv Med Biomed Res

Designed & Developed by : Yektaweb