جستجو در مقالات منتشر شده


5 نتیجه برای عبدی

دكتر علیرضا کمالی ، محمد باقر عبدی،
دوره 3، شماره 11 - ( دو فصلنامه 11-12 1374 )
چکیده


دکتر اصغر اکبری، سمانه خراشادی زاده، دکتر غلام عبدی،
دوره 16، شماره 62 - ( 1-1387 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: در سال‌های اخیر, برای درمان کمردردهای مزمن بر عضلات عرضی شکم و مالتی‌‌فیدوس توجه شده است. شواهدی دال بر اختلال عملکرد این عضلات در این بیماران وجود دارد. هدف از این مطالعه مقایسه‌ی تأثیر تمرین‌های کنترل حرکت با تمرین‌های متداول بر ضخامت عضلات ثبات‌دهنده‌ی موضعی ستون فقرات, محدودیت فعالیت و درد در افراد مبتلا به کمردرد مزمن بود. روش‌ بررسی: این کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور در سال 85 تا 86 در درمانگاه فیزیوتراپی رزمجومقدم دانشگاه علوم پزشکی زاهدان انجام شد. چهل و نه بیمار با کمردرد مزمن به صورت تصادفی در یکی از دو گروه تمرین‌های کنترل حرکت (25 نفر) و تمرین‌های متداول (24 نفر) (تمرین‌های کلاسیک عضلات شکم و پشت) قرار گرفتند. ضخامت عضلات مالتی‌فیدوس و عرضی شکم (بر حسب میلی‌متر) با استفاده از اولتراسوند نوع B و مبدل 5/7 مگاهرتز, درد (رتبه‌ای) با مقیاس دیداری درد و محدودیت فعالیت (رتبه‌ای) با Back Performance Scale قبل از درمان و پس از آن اندازه‌گیری شد. برنامه‌ی تمرین برای هر دو گروه شامل 16 جلسه‌ی تمرین طی 8 هفته, هر هفته 2 جلسه و هر جلسه حدود نیم ساعت بود. از آزمون‌های تی مستقل, من‌ویتنی, تی زوج و ویلکاکسون به ترتیب برای مقایسه‌ی نتایج قبل و بعد درمان بین‌گروهی و درون‌گروهی استفاده شد. یافته‌ها: میانگین ضخامت عضله‌ی عرضی شکم در گروه کنترل حرکت از 63/0±87/1 به 63/0±39/2 میلی‌متر و در گروه متداول از 49/0±93/1 به 47/0±22/2 میلی‌متر افزایش یافت (0001/0P<). میانگین ضخامت عضله‌ی مالتی‌فیدوس در گروه کنترل حرکت از 37/2±63/8 به 49/2±69/9 میلی‌متر و در گروه متداول از 53/1±83/8 به 56/1±26/9 میلی‌متر افزایش یافت (0001/0P<). مقایسه‌ی نتایج بعد از درمان بین دو گروه نشان داد که اختلافی بین دو گروه از نظر متغیرهای مورد مطالعه به‌ جز درد وجود ندارد (05/0P>). کاهش درد در گروه کنترل حرکت بیشتر از گروه متداول بود (015/0=P). نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه نشان داد که تمرین‌های کنترل حرکت و متداول سبب افزایش ضخامت عضلات عرضی شکم و مالتی‌فیدوس, افزایش تحرک کمر و کاهش درد در بیماران با کمردرد مزمن بدون وجود علایم واضح بی‌ثباتی ستون مهره‌ای می‌شوند. هرچند تمرین‌های کنترل حرکت در کاهش درد مؤثرتر از تمرین‌های متداول هستند.


زهرا عبدی، دکتر سید همایون صدرایی، غلامرضا کاکا، دکتر مهوش جعفری، دکتر مهدی صابری، دکتر محمد حسن حسینی اکبری، دکتر حسین دشت نورد، علی پندوه،
دوره 16، شماره 65 - ( 10-1388 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: سولفور- موستارد عامل شیمیایی تاول‌زا می‌باشد که به عنوان یک تهدید نظامی به ‌شمار می‌رود. استنشاق گاز موستارد باعث التهاب و آسیب راه‌های هوایی و برونشیول‌ها می‌شود. ماست‌سل‌ها در واکنش‌های دفاعی نظیر مواجهه با ترکیبات شیمیایی مانند سولفور- موستارد، افزایش می‌یابد. اثر حفاظتی هگزامتیلن‌تتراآمین در محیط کشت بر سلول‌های ریه‌ی انسان در برابر سولفور- موستارد گزارش شده است. همچنین اثرات مثبت هگزامتیلن‌تترآمین در محیط in vivo در برابر عامل شیمیایی فسژن مؤثر نشان داده شده است. هدف از این مطالعه بررسی میزان تأثیر هگزامتیلن تترآمین بر تعداد ماست‌سل‌های موجود در پرده‌ی جنب موش‌های صحرایی نر آلوده به سولفور- موستارد می‌باشد. روش بررسی: در این تحقیق از تعداد 27 موش صحرایی نر بالغ از نژاد آلبینو- ویستار به وزن 20±200 گرم استفاده شد. موش‌ها به صورت تصادفی به 5 گروه شامل گروه نرمال‌سالین، گروه فقط هگزامتیلن‌تتراآمین (فقط دارو)، گروه فقط سولفور- موستارد، گروه دارو قبل از مواجهه با سولفور- موستارد و گروه دارو بعد از مواجهه با سولفور موستارد، تقسیم شدند. گروه‌ فقط سولفور موستارد، قبل و بعد از مواجهه محلول سولفور- موستارد را و گروه اول نرمال‌سالین را به صورت داخل‌تراشه‌ای دریافت نمودند. سه گروه فقط دارو، به مدت 14 روز دارو را قبل از مواجهه به صورت داخل‌صفاقی دریافت کردند. در پایان آزمایش‌ها تغییرات وزن بدن، میزان آسیب بافت ریوی و نیز تعداد ماست‌سل‌های موجود در لایه‌ی احشایی پرده‌ی جنب موش‌ها در گروه‌های مختلف مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج حاصل از شمارش ماست‌سل‌ها در گروه‌های مختلف افزایش معنی‌دار میانگین تعداد ماست‌سل‌ها در گروه فقط سولفور موستارد (HD) در مقایسه با گروه سالین و فقط دارو (HMT) را نشان داد. همچنین مقایسه‌ی میانگین تعداد ماست‌سل‌های گروه HD در مقایسه با گروه‌های قبل و بعد از مواجهه معنی‌دار و نشان‌دهنده‌ی کاهش میانگین تعداد ماست‌سل‌های گروه قبل و بعد از مواجهه نسبت به گروه HD بود. نتیجه‌گیری: هگزامتیلن تتراآمین دارای اثرات محافظتی و درمانی بر بافت ریه در برابر سولفور- موستارد می باشد. واژگان کلیدی: سولفور- موستارد، پرده‌ی جنب احشایی، ماست‌سل، هگزامتیلن‌تتراآمین، موش صحرایی نر


دکتر عیسی عبدی‌راد، مرتضی باقری، دکتر فریناز فرهودی،
دوره 19، شماره 76 - ( 3-1390 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: جهش در ژن GJB2 شایع‌ترین علت ناشنوایی حسی- عصبی غیرسندرمی با الگوی توارث جسمی در بسیاری از جمعیت‌ها می‌باشد. هدف از این مطالعه بررسی میزان جهش‌های 35delG، 167delT، M34Tو 235delCدر جمعیت استان آذربایجان غربی بود. روش بررسی: 129 بیمار از 96 خانواده وارد مطالعه شدند .تکنیک‌های ASO-PCR و PCR-RFLPبرای تعیین کردن جهش‌ها اجرا شد. یافته‌ها: در کل 89/65 درصد از بیماران به صورت تک‌گیر و بقیه (11/34 درصد) به‌صورت فامیلی بودند. 6 بیمار از 8 بیمار با جهش 35delG و 1 بیمار با جهش 235delC، حاصل ازدواج فامیلی بودند. جهش 35delG در 8، جهش‌های 167delT و M34T در هیچکدام و جهش 235delC در 1 خانواده مشاهده شد. به عبارت دیگر 13 کروموزوم از 258 کروموزوم، حاوی جهش 35delG بودند. برای جهش 35delG، 5 نفر هموزیگوت و سه نفر هتروزیگوت بودند. یعنی در حدود 04/5 درصد از بیماران جهش 35delG علت اصلی ناشنوایی می‌باشد. 1کروموزوم از 258 کروموزوم (39/0 درصد) جهش هتروزیگوت 235delC را داشت. نتیجه‌گیری: می‌توان نتیجه گرفت که ژن و یا جهش‌های دیگری در ایجاد ناشنوایی غیر سندرمی جسمی مغلوب در جمعیت استان آذربایجان‌غربی دخیل می‌باشند.


مروارید تعبدی، دکتر مهناز هادی زاده، مریم جهانشیری مقدم،
دوره 23، شماره 101 - ( 6-1394 )
چکیده

زمینه و هدف: درمان فتودینامیکی روش درمانی جدیدی برای درمان سرطان است. درمان فتودینامیکی از یک داروی غیر فعال و یک منبع نور برای فعال کردن دارو جهت تولید گونه‌های اکسیژن فعال برای از بین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند. در مطالعه‌ی حاضر، اثر دو منبع نور متفاوت لیزر بر بازده درمان فتودینامیکی برروی یک رده‌ی سلولی سرطان پستان مورد بررسی قرار گرفت.

روش بررسی: سلول‌های MDA-MB-231 در پلیت‌های 96 خانه رشد داده شدند. بعد از تیمار سلول‌ها با غلظت‌های مختلف 5- آمینولوولینیک اسید، سلول‌ها با دوز نوری 10 و یا 20 ژول بر سانتی‌متر مربع توسط دو منبع نوری متفاوف لیزری تحت تابش قرار گرفتند. توان زیستی سلول‌ها با استفاده از روش MTT اندازه‌گیری شد.

یافته‌ها: نتایج نشان داد که 5- آمینولوولینیک اسید در غلظت‌های 5/0، 1 و 2 میلی مولار در فقدان نور، اثر سیتوتوکسیک قابل توجهی بر روی سلول‌های سرطانی پستان ندارد اما تیمار سلول‌ها با 5- آمینولوولینیک اسید و دوز نوری 20 ژول بر سانتی متر مربع با استفاده از لیزر لازوترونیک و لیزر موستانگ به ترتیب منجر به کاهش توان زیستی سلول‌ها به 65 و 80 درصد شد.

نتیجه‌گیری: نتیجه این مطالعه در شرایط برون تنی نشان داد که منبع نور مورد استفاده در درمان فتودینامیکی نقش مهمی در بازده این روش درمانی دارد و اینکه فعال شدن نوری 5- آمینولوولینیک اسید در یک غلظت حساس به نور توسط منبع نور لیزری مناسب، پتانسیل کشتن سلول‌های سرطانی پستان را دارد.



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | ZUMS Journal

Designed & Developed by : Yektaweb