جستجو در مقالات منتشر شده


4 نتیجه برای فضائلی

دکتر علی هانیلو، فائزه نجفی، دکتر اصغر فضائلی، دکتر عباس علی نوریان،
دوره 19، شماره 74 - ( 1-1390 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: تهیه آنتی‎ژن مناسب از موضوعات مهم در زمینه‌ی تشخیص سرولوژیک هیداتیدوز می‌باشد. پژوهشگران با کشت کوتاه مدت پروتواسکولکس‎ها در چند محیط مختلف توانسته‎اند به آنتی‎ژن‎ها‌ی دفعی- ترشحی دسترسی پیدا کنند. با این‌حال تاکنون مقایسه‎ای در خصوص میزان تولید این آنتی‌ژن‌ها در محیط‎های مختلف انجام نشده است. در این پژوهش، میزان تولید پروتئین‌های (آنتی‌ژن‌های) دفعی- ترشحی از طریق کشت کوتاه مدت پروتواسکولکس‎ها در محیط‌هایRPMI ، DMEM و PBS غنی‌شده با گلوکز مورد مطالعه قرار گرفتند. روش بررسی: برای تهیه‌ی پروتئین‌‌های دفعی- ترشحی، پروتواسکولکس‎های اکینوکوکوس در محیط‌های RPMI، DMEM وPBS غنی‌شده با گلوکز به مدت 72 ساعت کشت داده شدند. پس از تغلیظ و سنجش پروتئین‎های تولید شده، به منظور شناسایی اجزای مختلف آن‌ها، با روش SDS-PAGE الکتروفورز شدند. داده‎ها از طریق آزمون‌های آماری آنالیز واریانس یک‌طرفه و توکی تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: میانگین غلظت پروتئین‎های دفعی- ترشحی در زمان 24 ساعته‌ی کشت در محیط PBS(8/16 میکروگرم در میلی‌لیتر) نسبت به RPMI (4/7 میکروگرم در میلی‌لیتر) و DMEM (3/10 میکروگرم در میلی‌لیتر) به‌طور معنی‎داری بیشتر بود (05/0(P<، در حالی‌که این تفاوت بین غلظت پروتئین‎های دفعی- ترشحی در محیط RPMI و DMEM مشاهده نشد. پروتئین‎های دفعی- ترشحی به‌دست آمده از محیط PBS به 12 باند اصلی و محیط‎های RPMI و DMEM هر کدام به 14 باند اصلی در محدوده‌ی وزن ملکولی 16 تا 67 کیلودالتون تفکیک شدند. نتیجه‌گیری: برای تهیه‌ی پروتئین‌های دفعی- ترشحی پروتواسکولکس، محیط PBS غنی‌شده با گلوکز نسبت به دو محیط دیگر مناسب‌تر است. حداکثر زمان مناسب برای تولید این پروتئین‎ها، تا 48 ساعت بعد از کشت اولیه پروتواسکولکس‌ها می‎باشد.


بهمن فولادی، دکتر محمد حسین یادگاری، دکتر معصومه رجبی بذل، دکتر اصغر فضائلی، دکتر مرتضی هاشم زاده چالشتری،
دوره 23، شماره 98 - ( 3-1394 )
چکیده

زمینه و هدف: عفونت های کاندیدایی از مهمترین و شایع‌ترین عوامل ولوواژینیت در زنان است. با توجه به تفاوت های اشکال بالینی کاندیدیازیس و احتمال ارتباط گونه‌های مختلف کاندیدا، این مطالعه به منظور شناسایی دقیق گونه های کاندیدای جدا شده از بیماران با استفاده از روش‌های کشت و آنالیز مولکولی طراحی گردید. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی تحلیلی 350 بیمار مشکوک به ولوواژینیت با علائم بالینی متفاوت مورد بررسی قرار گرفتند. نمونه های واژینال تهیه و پس از مشاهده مستقیم در پتاس 10% و کشت اختصاصی در محیط های SDA، کروم آگار و کورن میل آگار، تست جرم تیوب و همچنین آزمون PCR-RFLP بر روی قطعه ITS1-5S-ITS2 گونه های کاندیدا شناسایی شد. یافته ها: از 350 نمونه کشت داده شده تعداد 165 مورد (14/47%) از نظر کاندیدا، شامل 5/71% کاندیدیازیس عود کننده و 5/28% فرم حاد، مثبت بود. شش گونه کاندیدا در نمونه ها شناسایی شد که عبارتند از: کاندیدا آلبیکنس 6/60%، کاندیدا دابلینینسیس 6/3%، کاندیدا گلابراتا 23%، کاندیدا کروزئی 9/10%، کاندیدا پاراپسیلوزیس 6/0% و کاندیدا تروپیکالیس 2/1%. در 100 بیمار مبتلا به کاندیدا آلبیکنس، 44% شکل شدید و 56% شکل خفیف تا متوسط بیماری و در گروه غیر کاندیدا آلبیکنس 5/61% شکل شدید و 5/38% شکل خفیف تا متوسط و دارای اختلاف معنی دار با گروه قبلی بود (P=0.028). رابطه معنی‌داری بین برخی عوامل مستعد کننده (دیابت و مصرف آنتی بیوتیک) و ابتلا به عفونت وجود داشت (P<0/0001). نتیجه گیری: این مطالعه شیوع بالایی از عفونت کاندیدایی در زنان مبتلا به ولوواژینیت در جنوبشرق ایران را نشان داد. گونه های مختلف کاندیدا شناسایی شد که کاندیدا آلبیکنس و سپس کاندیدا گلابراتا به عنوان شایع‌ترین عوامل بودند. با توجه به افزایش شیوع گونه‌های غیر آلبیکنس بهتر است با استفاده از روش های اختصاصی بالاخص روش‌های مولکولی، تشخیص دقیق و شناسایی گونه‌های مسوول بیماری عملی گردد.


حبیب ایراندوست، دکتر علیرضا یزدی نژاد، دکتر اصغر فضائلی،
دوره 23، شماره 100 - ( 5-1394 )
چکیده

زمینه و هدف: توکسوپلاسما گوندی یکی از شایع‌ترین تک یاخته‌های انگلی انسان در سطح جهان با طیف وسیعی از میزبان‌های حیوانی است که درمان آن با مشکلاتی توأم است و ارزیابی ترکیبات جدیدی را علیه این انگل می‌طلبد. این مطالعه به‌منظور ارزیابی تأثیر عصاره‌ی الکلی بره موم بر توکسوپلاسموزیس حاد در مدل موشی طراحی و انجام شد. روش بررسی: تعداد 40 سر موش آزمایشگاهی نر BALB/cبا میانگین وزن20 تا25 گرم انتخاب و به 8 گروه 5 تایی تقسیم شدند. سوسپانسیون انگلی حاوی حدود 10000 تاکی زوئیت به‌طور داخل صفاقی به شش گروه از موش‌های آزمون تزریق شد. دو گروه موش به‌عنوان شاهد انتخاب شدند، گروه شاهد سالم و گروه شاهد بیمار (با تلقیح انگل بدون درمان). 24 ساعت بعد از آلودگی، درمان آغاز شد و به شش گروه از موش‌ها به‌ترتیب 25، 50، 100، 150، 200 و 300 میلی‌گرم بر کیلوگرم عصاره‌ی الکلی بره موم به‌مدت 7 روز خورانده شد. گروه شاهد بیمار بجای عصاره‌ی بره موم، سرم فیزیولوژی دریافت کردند. یافته‌ها: میانگین زمان بقاء در گروه‌های آزمون 4/6 تا 2/7 روز و در موش‌های گروه شاهد 6/4 روز به‌دست آمد که با برخی از گروه‌های آزمون اختلاف معنی‌داری داشت. میانگین تعداد تاکی زوئیت‌ها در موش‌های آزمون و شاهد متفاوت بود (05/0P<). در گروه 300 میلی‌گرم با تعداد 104×10 و در گروه شاهد بیمار با تعداد 104×4/20 به‌ترتیب کمترین و بیشترین تاکی زوئیت شمارش گردید. بهترین دوز از نظر زمان بقای موش 150 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بود. نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه نشان داد که عصاره‌ی بره موم اثر مهار کنندگی نسبی بر عفونت توکسوپلاسموزیس در موش دارد.


فرزانه جعفریان، دکتر سلمان غفاری، روجا جعفریان، دکتر اصغر فضائلی،
دوره 25، شماره 112 - ( 5-1396 )
چکیده

زمینه و هدف: توکسوپلاسما گوندی به‌عنوان یکی از مهم‌ترین انگل‌های فرصت طلب می‌تواند در بیماران با نقص ایمنی منجر به عفونت توکسوپلاسموزیس حاد گردد. در بیماران دیالیزی با توجه به شرایط خاص، انگل ممکن است چهره‌ی بالینی متفاوتی در مقایسه با سایر افراد نشان دهد. با توجه به آسیب پذیری این بیماران و کمبود اطلاعات در این خصوص در استان‌های زنجان و مازندران، این بررسی در بیماران دیالیزی این مناطق انجام شد.

روش بررسی: تعداد 280 بیمار مبتلا به نارسائی کلیه تحت همودیالیز بررسی گردید. ضمن ثبت مشخصات آنان در پرسش‌نامه، نمونه خون جمع‌آوری و آنتی‌بادی‌های ضد توکسوپلاسما بر روی سرم به روش الایزا ارزیابی گردید.

یافته‌ها: بیماران شامل 156 نفر مرد (7/55 درصد) و 124 نفر زن (3/44 درصد) بودند. IgG ضد توکسوپلاسما در 232 نفر (9/82 درصد) از بیماران مثبت بود. نسبت بیماران سرم مثبت در مازندران بیشتر از زنجان بود (05/0P<). بین میزان آلودگی و سایر متغیرها از جمله محل سکونت، مدت زمان دیالیز، سن و جنس ارتباط معنی‌داری وجود نداشت. همچنین IgM ضد توکسوپلاسما در 16 نفر (7/5 درصد) مثبت بود که همگی در جنس مذکر و از بیماران مازندرانی بودند.

نتیجه‌گیری:این مطالعه نشان داد که شیوع سرمی توکسوپلاسما گوندی در بیماران همودیالیزی (دال بر وجود انگل در بدن آنان) در مناطق مورد مطالعه بالا می‌باشد. با توجه به شرایط خاص بیماران دیالیزی و احتمال بازفعالی انگل توکسوپلاسما و تبدیل از حالت مزمن به عفونت حاد، غربالگری منظم جهت تعیین وضعیت آنتی‌بادی ضد توکسوپلاسما در این گروه از بیماران توصیه می‌شود.



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | ZUMS Journal

Designed & Developed by : Yektaweb