جستجو در مقالات منتشر شده


11 نتیجه برای فیضی

دکتر مهناز صادقی شبستری، دکتر حمیده حسین پورفیضی،
دوره 14، شماره 54 - ( فروردين 1385 )
چکیده

چکیده واکنش‌های جانبی به دنبال تزریق واکسن BCG (باسیل کالمت گرین) نادر بوده و یا به صورت لنفادنیت یا اوستئیت بروز می‌نماید. یکی از عوارض بسیار نادر این واکسن, عفونت منتشر مایکوباکتریایی است که اغلب در کودکان دچار نقص سیستم ایمنی اتفاق می‌افتد. در این مقاله یک مورد از عفونت منتشر BCG در شیرخوار 4 ماهه‌ای گزارش می‌شود که دچار نقص ایمنی توام شدید (SCID) بود. در رادیوگرافی, ضایعات اوستئولیتیک متعدد در اندام‌ها و جمجمه؛ در سونوگرافی شکم, ندول‌های متعدد در کبد و طحال؛ در رادیوگرافی سینه، کدورت‌های منتشر بینابینی و در کشت ترشحات معده از نظر مایکوباکتریوم بویس مثبت گزارش گردید.


دکتر بهمن طالبی پور، دکتر محمد رضا سید مجیدی، دکتر عبدالامیر فیضی،
دوره 16، شماره 62 - ( 1-1387 )
چکیده

چکیده گاستروانتریت ائوزینوفیلیک بیماری نادری ‌است که به دلیل ارتشاح ائوزینوفیل‌ها در دیواره‌ی دستگاه گوارش به خصوص در ناحیه‌ی معده و روده‌ی باریک به ‌وجود می‌آید و اتیولوژی آن ناشناخته است. علایم و نشانه‌های بیماری بستگی به لایه‌ی درگیر شده از دیواره‌ی دستگاه گوارش دارد. بیمار مرد 61 ساله‌ای است که به دلیل درد اپی‌گاستر بستری شد. درد از 10 روز قبل با ماهیت سوزشی شروع شده، با غذا خوردن تشدید می‌شد. چند روز بعد دچار تهوع و استفراغ شد که حدود نیم ساعت پس از خوردن غذا رخ می‌داد. در آزمایشات لکوسیتوز مختصر با ائوزینوفیلی 5 درصد،CRP و ESR افزایش‌یافته و سطح حداکثر نرمال IgE داشت. در سی‌تی اسکن، افزایش ضخامت مخاطی در دیواره‌ی خلفی معده مشهود بود، قسمت نزولی دئودنوم تنگ و دیواره‌ی آن نامنظم و ضخیم به نظر می‌رسید. در ازوفاگوگاسترودئودنوستومی، اتساع معده و اریتم ناحیه D1 با تنگی لومن دیده شد و بیوپسی از D1 صورت گرفت. گزارش پاتولوژی شامل ارتشاح پراکنده‌ی ائوزینوفیل‌ها همراه با افزایش سلول‌های التهابی در لامینا‌پروپریا بود. بیمار تحت‌ درمان با پردنیزولون خوراکی قرار گرفت. تمامی شکایات و علایم بالینی بیمار پس از درمان از بین رفت و تصاویر رادیولوژیک سری فوقانی دستگاه گوارش بیمار طبیعی شد.


سمیه وندقانونی، دکتر محمدعلی حسین پورفیضی، اسماعیل بابایی، دکتر وحید منتظری، دکتر منیره حلیمی،
دوره 16، شماره 64 - ( 7-1387 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: سرطان تیروئید شایع‌ترین بدخیمی غدد درون‌ریز می‌باشد. به ‌دلیل ناهمگونی بالای ندول‌های توموری و غیرتوموری تیروئید از نظر ویژگی‌های آسیب‌شناسی و فقدان مارکرهای مولکولی مناسب، تلاش‌های گسترده‌ای جهت شناسایی مارکرهای مولکولی برای تشخیص این ضایعات توموری در حال انجام است. Survivinجدیدترین عضو خانواده‌ی پروتئین‌های مهارکننده‌ی مرگ برنامه‌ریزی شده سلولی، اخیرا به عنوان یک مارکر مولکولی جدید در سرطان مورد توجه قرار گرفته است. مطالعات، بیان متمایز Survivin و واریانت‌های پیرایشی آن را در سلول‌های سرطانی در مقایسه با سلول‌های بالغ نرمال نشان می‌دهند. در این تحقیق بیان ژن Survivin و واریانت‌های پیرایشی 2B وEx3∆ آن به عنوان مارکر‌های مولکولی جدید در تومورهای تیروئید مورد بررسی قرار گرفته است. روش بررسی: 61 نمونه‌ی بافتی تیروئید شامل 14 نمونه‌ی حاشیه‌ی تومور، 11 نمونه‌ی غیرتوموری و 36 نمونه‌ی توموری جمع‌آوری شدند و سطوح بیان ژن Survivin و واریانت‌های آن توسط روش RT-PCR نیمه‌کمی بررسی شد. یافته‌ها: میزان بیان Survivin در تومورهای تیروئیدی در مقایسه با نمونه‌های حاشیه‌ی تومور و غیرتوموری به ‌طور معنی‌داری افزایش ‌یافت. همچنین گروه توموری نسبت به گروه حاشیه‌ی تومور افزایش معنی‌داری را در شدت بیان واریانت ΔEx3 نشان داد (05/0 P<). mRNA واریانت 2B نیز در نمونه‌های توموری در مقایسه با نمونه‌های غیرتوموری به میزان کمتری دیده شد. نتیجه‌گیری: این نتایج بیانگر نقش ژن Survivin در ایجاد تومورهای تیروئیدی بوده و برای اولین بار نیز ارتباط بین بیان واریانت ΔEx3 و طبیعت این تومورها را مطرح می‌سازد. بنابراین آشکارسازی بیان Survivin و واریانت‌های جدید پیرایشی آن می‌تواند در تشخیص ندول‌های توموری و تفکیک آن از انواع غیرتوموری تیروئید در کنار سایر روش‌های روتین آزمایشگاهی مورد استفاده قرارگیرد.


دکتر رامین فرزام، دکتر عبدالمجید قائم پناه، دکتر عبدالامیر فیضی،
دوره 18، شماره 73 - ( 4-1389 )
چکیده

چکیده هر ارگانی می‌تواند توسط بیماری هیداتیک درگیر شود. کبد و ریه شایع‌ترین اعضا و عضلات به دلیل اسیدلاکتیک بالا و قابلیت انقباض از اعضای نادر هنگام درگیری هستند. در سال 1388، دختر روستایی 22 ساله ساکن روستایی در اطراف زنجان، به‌دلیل احساس توده در داخل ران راست از 3 سال پیش مراجعه نمود. در بررسی انجام شده، شرح حال، سابقه‌ی فامیلی، آزمایش خون و سرولوژی از لحاظ درگیری کیست هیداتیک منفی بود. MRI، تشخیص حین جراحی و نهایتاً بررسی آسیب شناسی تشخیص را مسجل ساخت. به منظور پیشگیری از پاره شدن کیست و ابتلای اعضای مجاور و ایجاد آنافیلاکسی حین جراحی، کیست هیداتیک باید در تشخیص افتراقی توده‌های اندام‌ها به‌خصوص در مناطق آندمیک قرار می‌گرفت.


حوریه خانی، دکتر محمد‌علی حسینپور فیضی، ناصر پولادی، دکتر نادر چاپارزاده، دکتر وحید منتظری، پروین آذر فام،
دوره 20، شماره 78 - ( 1-1391 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: سرطان پستان شایع‌ترین بدخیمی در زنان جهان است. ژن سرکوبگر توموری P53 یکی از فراوان‌ترین ژن‌های تغییر یافته در سرطان های انسانی می‌باشد. ارزیابی دقیق جهش‌های ژن p53 در مبتلایان سرطان پستان می‌تواند در تشخیص، پیش آگهی یا درمان اهمیت داشته باشد. روش بررسی: تعداد 102 نمونه‌ی توموری از بیماران سرطان پستان نژاد ترک منطقه‌ی آذربایجان شرقی، که طی سال‌های 86 تا 88 به بیمارستان‌های شهر تبریز مراجعه کرده بودند، جمع آوری و DNA آن‌ها استخراج شد. سپس ژن p53 از ابتدای اگزون 5 تا انتهای اگزون 6 تکثیر و توالی‌یابی گردید. یافته‌ها: در این مطالعه 18 تغییر مشاهده شد (64/17 درصد) که 7 مورد آن مربوط به پلی‌مورفیسم (86/6 درصد) و 11 مورد آن مربوط به جهش (78/10 درصد) می‌باشد. جهش‌های (ATG>AAG) 160 codon و (ATC>AAG ) 163 codon که در اگزون 5 قرار گرفته‌اند، 2/18 درصد جهش‌ها را شامل ‌شدند. همچنین 8/81 درصد جهش‌ها در اگزون 6 مشاهده شدند که شامل (CAT>AAT) 193codon، (ATC>TTC) 195 codon، (ATC>ACC) 195codon، (GAA>TAA) 198 codon، (TAT>TGT) 220 codon، (CGA>CTA) 213 codon و (CAT>CGT) 214 codon ‌بود. در اینترون 5 تغییری مشاهده نشد و همه‌ی پلی‌مورفیسم‌ها در اگزون 6 و در نوکلئوتید 13399 شناسایی شدند. اکثر جهش‌های شناسایی شده در این مطالعه از نوع جهش بدمعنی (Missense) ‌بودند که در دومین اتصال به DNA ژن P53 قرار گرفته بودند. این جهش‌ها منجر به تولید پروتئین جهش یافته‌ای می‌شود که دارای ساختار ناپایدار بوده، قابلیت اتصال به DNA آن تغییر یافته است. نتیجه‌گیری: این مطالعه اولین گزارش تغییرات ژن P53 در منطقه‌ی آذربایجان شرقی بود. نتایج ما جهش پذیری بالای اگزون 6 ژن p53 را در بیماران مورد مطالعه نشان داد و اینکه الگوی جهش‌ها متفاوت از سایر مناطق ‌بود. ادامه‌ی بررسی‌ها می‌تواند تغییرات این ژن و نقش آن را در مبتلایان سرطان پستان بیشتر آشکار سازد.


دکتر رضا اقدام ضمیری، دکتر مینوش مقیمی، دکتر نورالدین موسوی نسب، دکتر حمید‌رضا امیر مقدمی، دکتر مریم جغتایی، دکتر عبدالامیر فیضی،
دوره 20، شماره 81 - ( 7-1391 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: افزایش سطح سرمی -HCG و بروز گیرنده‌ی آن و همچنین افزایش بروز مولکولی آن که به روش PCR اندازه‌گیری می‌شود، در بسیاری از بافت‌های تومورال دیده شده است و در بسیاری از تومورها با تهاجمی‌تر بودن تومور در ارتباط می‌باشد. در این مطالعه، هدف بررسی ارتباط سطح سرمی -HCG با گرید سرطان پستان و شیمی درمانی در بیماران مبتلا به سرطان پستان بود. روش بررسی: این مطالعه به‌صورت مقطعی در شهر زنجان در سال‌های 1388 تا 1389 انجام گردید. 66 مورد نمونه‌ی سرمی از سرطان پستان بعد از جراحی و قبل از شروع شیمی درمانی تهیه شد. آزمایش Total , Free -HCG به روش الکتروکمولومینسنس اسی انجام شد. همچنین بعد از اتمام 8 کورس شیمی درمانی این آزمایش تکرار شد. بیماران از نظر گرید سلولی به دو گروه Poor و Mild to Moderate تقسیم شدند و T -HCG سرمی در 2 گروه با هم و همچنین قبل و بعد از درمان مقایسه گردید. نتایج: در گروه Mild to Moderate به تعداد 37 نفر میانگین -HCG miu/ml SD2/1± 09/1 و در گروه Poor به تعداد 29 نفر میانگین -HCG miu/ml SD2/1± 2/1 ‌بود (75/0 P=). میانگین B-HCG قبل از درمان miu/ml SD4/1± 15/1 و بعد از درمان miu/ml SD4/1± 17/1 ‌بود (24/0P=). نتیجه‌گیری: در این مطالعه سطح سرمی-HCG T هیچ ارتباط معنی‌داری با گرید سلولی در سرطان پستان نداشت و شیمی درمانی تأثیری در میزان سطح سرمی آن ایجاد نکرد.


وحیده احمد‌زاده، دکتر صفر فرج‌نیا، دکتر محمد‌علی حسینپور فیضی، دکتر رمضانعلی خاوری نژاد،
دوره 21، شماره 88 - ( 5-1392 )
چکیده

زمینه و هدف: رتوکسی‌مب (Rituximab) آنتی‌بادی مونوکلونال کایمریک بر ضد آنتی ژن CD20 بوده، به‌طور گسترده برای درمان لنفومای سلول‌های B استفاده می‌گردد. با این وجود سایز بزرگ و ایمنی‌زایی آنتی‌بادی‌های کامل موشی همواره به عنوان مشکل در ایمونوتراپی مطرح بوده است. جهت حل این مشکل می‌توان از قطعات کوچک آنتی‌بادی انسانی شده استفاده نمود. هدف از این تحقیق تولید آنتی‌بادی تک زنجیره‌ای انسانی به منظور کاربرد آن در درمان ناهنجاری‌های مرتبط با سلول‌های B است. روش بررسی: به منظور طراحی آنتی بادی Rituximab انسانی شده با استفاده از روش CDR-grafting، نواحی CDR موشی به قسمت‌های Framework ایمونوگلوبولین‌های Germline انسانی منتخب دارای بیشترین شباهت با همتای موشی پیوند شدند. توالی نوکلئوتیدی طراحی شده درE.coli بیان شده، سپس تخلیص گردید. میزان بیان آنتی‌بادی نوترکیب با SDS-PAGE و واکنش آن با رده‌ی سلولی Raji با استفاده از تکنیک Dot blot مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته‌ها: در انتخاب نواحی Framework انسانی به‌منظور CDR Graftingایمونوگلوبولین‌های IGHV1-46*03و IGKV1-39*01 بیشترین شباهت را با آنتی بادی اولیه نشان دادند. بررسی بیان با روش SDS-PAGE مشخص کرد آنتی بادی تولیدی با غلظت بالا در E.coli بیان گردیده، با افینیتی مناسب نسبت به آنتی ژن CD20 بیان شده در سطح سلول‌های Raji واکنش نشان داد. نتیجه‌گیری: آنتی‌بادی تک زنجیره‌ای انسانی تولید شده می‌تواند به مارکر CD20 متصل گردیده، به‌عنوان روش درمانی برای هدف قرار دادن این آنتی ژن در درمان سرطان‌های مرتبط به کار رود.
فرزانه صادقی، دکتر محمد خلج کندری، دکتر محمدعلی حسینپور فیضی، دکتر فرزام شیخ‌زاده حصاری،
دوره 22، شماره 95 - ( 6-1393 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: یادگیری کسب اطلاعات از دنیای اطرف خود می‌باشد و حافظه مکانیسمی برای کدبندی، ذخیره سازی و فراخوانی دوباره اطلاعات یاد گرفته شده است. ضعف در حافظه و اختلال در یادگیری از شایعترین مشکلات روان شناختی هستند. یکی از گیاهانی که در بسیاری از فرهنگ‌ها و طب سنتی از آن بهعنوان داروی تقویت حافظه یاد شده است، کندر میباشد. در این مطالعه تاثیر دارویی عصارهی آبی کندر بر فرایندهای یادگیری و حافظه‌ی فضایی در موش‌ صحرایی نر توسط ماز آبی موریس بررسی شد. روش بررسی: در این مطالعه‌ی تجربی، 21 سر موش صحرایی نر بالغ به 3 گروه کنترل (آب مقطر) و گروه تیمار با عصاره‌ی آبی کندر (mg/kg 50 و 100) تقسیم شدند و به مدت 4 هفته مورد آزمایش قرار گرفتند. به منظور ارزیابی میزان یادگیری حیوانات، روش ماز آبی موریس استفاده شد. یافتهها: تمام گروهها بین روز اول و روز اخر کارآزمایی، کاهش چشمگیری در زمان سپری شده (0001/0P<) و نیز مسافت پیموده شده (0001/0P<) نشان دادند. در روز ششم هر دو گروه تیمار از لحاظ زمان سپری‌شده (05/0P<) و مسافت پیموده شده (05/0P<) نسبت به گروه کنترل کاهش معنی‌داری از خود نشان دادند. نتیجهگیری: نتایج حاصل حاکی از آن است که مصرف کندر یادگیری و تشکیل حافظه‌ی فضایی موش صحرایی را در بررسی به روش ماز آبی موریس تسهیل مینماید.


محمدرضا علیپرستی، دکتر مسعود دادخواه، دکتر محسن علیپور، شهره الماسی، دکتر هادی فیضی،
دوره 24، شماره 106 - ( 5-1395 )
چکیده

زمینه و هدف: گرلین اعمال شناخته شده متعددی دارد. یکی از نقش‌های جدید آن اثر ضد آپوپتوزی می‌باشد. اما این اثر گرلین در آپوپتوز احتمالی القا شده توسط هیپوکسی محیطی در بافت ریه موجود زنده بررسی نشده است. هدف از این مطالعه بررسی اثر تیمار با گرلین بر میزان نسبت Bax/Bcl-2 به عنوان شاخص رخداد آپوپتوز در بافت‌های ریه موش‌های صحرایی نگهداری شده در هیپوکسی مزمن می‌باشد.

روش بررسی: تعداد 24 سر موش‌های صحرایی نر نژاد ویستار به سه گروه کنترل (C)، هیپوکسی (H) و هیپوکسی همراه با گرلین (H+G) تقسیم شدند. القای هیپوکسی در اطاقک حاوی اکسیژن 11درصد به مدت 2 هفته صورت گرفت. در طول مطالعه گروه‌های درمان، تزریق روزانه زیرجلدی سالین و گرلین دریافت نمودند. نسبت بیان ژنی Bax/Bcl-2 توسط Real-Time PCR اندازه‌گیری شد. تغییرات بافت‌شناسی در عروق ریه جدا شده با رنگ آمیزی هماتوکسیلین- ائوزین مورد بررسی قرار گرفت.

یافته‌ها: هیپوکسی مزمن سبب افزایش ضخامت دیواره و کاهش قطر مجرای عروق ریوی گردید و درمان با گرلین این تغییرات را به شرایط نرمال برگرداند. نسبت بیان ژن Bax/Bcl-2 در در بافت‌های ریه‌ی حیوانات هیپوکسیک در مقایسه با گروه کنترل تغییر معنی‌داری نشان نداد و در عین حال درمان با گرلین نیز نتوانست این نسبت را تغییر دهد.

نتیجه‌گیری: هیپوکسی مزمن، علی رغم تغییرات بافتی در عروق ریه الزاما به آسیب سلولی منجر نمی‌شود. درمان با گرلین اگرچه تغییرات بافتی را بهبود می‌بخشد ولی تاثیری بر میزان کلی آسیب بافت ریه نداشت. به نظر می‌رسد مطالعات بیشتری به خصوص در سطح سلول‌های اندوتلیال و عضله‌ی صاف عروق ضروری باشد.


دکتر محمد علی حسین پور فیضی، نرگس دستمالچی، دکتر ناصر پولادی، دکتر رضا صفر علیزاده، پروین آذرفام،
دوره 25، شماره 112 - ( 5-1396 )
چکیده

چکیده

زمینه و هدف: سرطان پستان شایع‌ترین سرطان و اصلی‌ترین علت مرگ ناشی از سرطان در زنان می‌باشد. میزان بقاء برای سرطان پستان درصدی از بیماران که برای دوره‌ی زمانی خاص بعد از تاریخ تشخیص بیماری زنده می‌مانند را نشان ‌می‌دهد. هدف مطالعه‌ی حاضر تحلیل بقاء در بیماران مبتلاء به سرطان پستان استان آذربایجان‌شرقی بود.

روش بررسی: مطالعه‌ی حاضر از نوع تحلیلی گذشته‌نگر است. جامعه‌ی آماری این مطالعه‌ شامل 79 بیمار مبتلاء به سرطان پستان در استان آذربایجان‌شرقی بود. اطلاعات ضروری هم‌چون سن و جنسیت از پرونده‌ی پزشکی بیماران به‌دست‌آمد. سایر اطلاعات از‌جمله وضعیت حیات بیماران (زنده یا فوت‌شده) از‌طریق مصاحبه‌ی تلفنی تکمیل‌گردید. میزان بقاء بیماران با روش کاپلان مایر محاسبه‌شد. اثر متغیر‌های کمکی هم‌چون سن تشخیص بیماری بر مدت زمان بقاء بیماران با استفاده از آزمون مانتل-کاکس  Log – Rank (Mantel – Cox)بررسی‌گردید.

یافته‌ها: احتمال بقاء یک، سه و پنج سال به‌ترتیب 98 درصد، 88 درصد و 82 درصد (Standard Error/SE = 0.013, 0.036, 0.043) محاسبه‌‌شد. متغیر کمکی سن در زمان تشخیص بیماری بر بقاء بیماران تأثیر‌گذار بود و بیماران در سن چهل و بزرگ‌تر به‌طور معنی‌داری میزان بقاء بالاتری نسبت به بیماران با سنین کم‌تر از چهل داشتند (05/0 P<).

نتیجه‌گیری: یافته‌های تحلیل بقاء در مطالعه‌ی حاضر نشان‌دهنده‌ی میزان بقاء مشابه و یا بالاتر برای مبتلایان سرطان پستان استان آذربایجان‌شرقی در مقایسه با سایر نواحی ایران بود. میزان بقاء در بیماران چهل ساله و بزرگتر به‌طور معنی‌داری بیش‌تر از بیماران با سنین کم‌تر از چهل به دست آمد. هرچند برای وضوح بیش‌تر داده‌ها نیاز به مطالعه بر روی تعداد بیش‌تری از بیماران وجود‌ دارد.


دکتر علیرضا عبدانی پور، بهناز شاهسوندی، مسعود دادخواه، دکتر محسن علیپور، دکتر هادی فیضی،
دوره 25، شماره 113 - ( 6-1396 )
چکیده

زمینه و هدف: آپوپتوز شکلی از مرگ برنامه‌ریزی‌شده سلولی است و استرس اکسیداتیو یکی از عوامل شناخته‌شده‌ای است که منجر به آپوپتوز می‌گردد. گرلین یک پپتید 28 اسیدآمینه‌ای است که شواهدی دال بر اثرات آنتی آپوپتوتیک آن وجود دارد.هدف از این مطالعه بررسی اثر گرلین بر بقا و میزان آپوپتوز سلول‌های استرومایی مغز استخوان در محیط کشت است.
روش بررسی: سلول‌های استرومایی مغز استخوان (BMSCs) در سه گروه کنترل ، تحت تأثیر پراکسید هیدروژن با و بدون تیمار با دوزهای مختلف گرلین 1/0-1-10-100 میکرومولار) در زمان‌های 24 و 48 ساعت کشت داده شدند. به ‌منظور یافتن بهترین دوز و زمان تأثیر گرلین بر تکثیر این سلول‌ها با روش MTT میزان بقای سلول‌ها تعیین گردید. میزان آپوپتوز در سلول‌ها با استفاده از روش تانل بررسی شد.
یافته‌ها: نتایج حاصل از کشت BMSCs نشان داد که این سلول‌ها دارای ظاهری فیبروبلاستی با قابلیت اتصال به ظروف کشت و توانایی تقسیم بسیار بالا هستند. تیمار با گرلین سبب افزایش تکثیر و بقای سلول‌ها هم در شرایط عادی و هم در سلول‌های تحت استرس ناشی از H2O2 گردید. بهترین دوز و زمان تأثیر گرلین بر تکثیر سلول‌ها در دوز 100 میکرومولار و زمان 48 ساعت بود. همچنین تیمار با گرلین با این دوز، میزان آپوپتوز در سلول‌ها را به‌طور معنی‌داری کاهش داد.
نتیجه‌گیری: به‌کارگیری هورمون گرلین باعث افزایش فعالیت تکثیری سلول‌های BMSC و افزایش بقا و کاهش میزان آپوپتوز در سلول‌های  BMSC می‌شود.
 

صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله پیشرفت‌های تحقیقات پزشکی و زیست پزشکی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | J Adv Med Biomed Res

Designed & Developed by : Yektaweb