جستجو در مقالات منتشر شده


4 نتیجه برای قدرتی

دکتر صمد قدرتی، دکتر سید نورالدین موسوی نسب، دکتر بابک پزشکی، دکتر احمد حرمتی،
دوره 19، شماره 76 - ( 3-1390 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: آسم یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مزمن در سراسر دنیاست که در برخی موارد خود را به صورت سرفه مزمن نشان می‌دهد و هیچ‌گونه علامت بالینی دیگری ندارد. اصطلاح گونه‌ی سرفه‌ای آسم (CVA) به این نوع از بیماری گفته می‌شود که تنها با سرفه‌ی مزمن بروز می‌کند. این پژوهش با هدف تعیین شیوع گونه سرفه‌ای آسم در بیماران مبتلا به سرفه مزمن مراجعه کننده به درمانگاه ریه‌ی بیمارستان ولیعصر (عج) زنجان انجام گردید. روش بررسی: به این منظور تعداد 92 بیمار مبتلا به سرفه‌ی مزمن مراجعه کننده به درمانگاه ریه‌ی بیمارستان ولیعصر که از نظر سایر علل سرفه‌ی مزمن بررسی شده، موردی نداشتند، انتخاب شده و توسط تست تحریکی متاکولین تحت ارزیابی قرار گرفتند. یافته‌ها: از 92 بیمار انتخاب شده 24 نفر (1/26 درصد) تست متاکولین مثبت داشتند به‌عبارتی میزان حداکثر جریان هوای بازدمی آ‌‌ن‌ها در ثانیه‌ی اول بعد از تست متاکولین مساوی یا بیش از 20 درصد افت داشت. از نظر آماری بین مثبت شدن تست و شغل افراد (003/0=P) و میزان تحصیلات (001/0=P) ارتباط معناداری به‌دست آمد. نتیجه‌گیری: با توجه به شیوع 26 درصدی C‏VA در میان بیماران مبتلا به سرفه‌ی مزمن شاید بتوان چنین نتیجه‌گیری کرد که CVA یکی از علل عمده‌ی سرفه‌ی مزمن می باشد و تشخیص و درمان این تعداد از بیماران نیز حایز اهمیت است. ولی هنوز علل ناشناخته دیگری وجود دارد که نیاز به بررسی بیشتری دارد.


دکتر صمد قدرتی، دکتر احمد حرمتی، دکتر سید نورالدین موسوی نسب، محبوبه عفیفیان،
دوره 19، شماره 77 - ( 4-1390 )
چکیده

مقدمه: آسم یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مزمنی است که شیوع آن رو به افزایش است. گونه‌ی سرفه‌ای آسم (CVA) یک فرم نهفته‌ی آسم می‌باشد. هدف از این مطالعه مقایسه میزان کاهش مقادیر FEV1 و PEF در جریان تست متاکولین است. روش بررسی: در این مطالعه 120 بیمار (14 تا 65 سال) که با سرفه‌ی مزمن به درمانگاه ریه مراجعه نمودند و گرافی سینه و سینوس‌ها و اسپیرومتری نرمال داشتند و (علل دیگر سرفه مزمن را نداشتند)، وارد مطالعه شدند و تحت اسپیرومتری و پیک فلومتری در جریان تست متاکولین قرار گرفتندو FEV1و PEF بیماران ثبت شد. یافته‌ها: از 120 بیمار تحت تست متاکولین، 47 نفر (2/39 درصد) مرد و 73 نفر (8/60 درصد) زن بودند. 33 نفر (5/27 درصد) از بیماران افت FEV1 بیشتر یا مساوی 20 درصد داشتند. 35 نفر (2/29 درصد) از بیماران افت PEFp بیشتر یامساوی 20 درصد داشتند. مقادیر افت FEV1 و PEFp با 49/0r= و 0001/0>P معنی‌دار ‌بود که بعد از کنترل سن و جنس و شغل بیماران نیز این همبستگی معنی‌دار بود. نتیجه‌گیری: با توجه به ضریب همبستگی مناسب برای افت PEFpدر مقایسه با FEV1 پیشنهاد می‌گردد که به جای اسپیرومتری، از پیک فلومتری برای تشخیص CVA استفاده شود. برای افزایش حساسیت تشخیصی افت PEFp طبق نمودار ROC، افت PEFp بیشتر یا مساوی 5/15 درصد با حساسیت 79 درصد و اختصاصیت 69 درصد پیشنهاد می‌شود.


دکتر صمد قدرتی، دکتر میترا اشرفی، دکتر حسین چیتی، دکتر سید نورالدین موسوی نسب،
دوره 22، شماره 93 - ( 4-1393 )
چکیده

زمینه و هدف: بیماری انسدادی مزمن ریوی یکی از مهم‌ترین علل مرگ و میر دنیاست و سندرم متابولیک مجموعه‌ای از فاکتورهایی است که همگی اثر افزاینده در موربیدیتی و مورتالیتی و حملات این بیماری دارند. هدف از این مطالعه بررسی ارتباطCOPD با سندرم متابولیک ‌بود. روش بررسی: در این مطالعه‌ی مورد- شاهدی معیارهای سندرم متابولیک براساس کرایتریای NCEP- ATPIII در 76 نفر بیمار مبتلا به بیماری COPD و ۷۶ نفر از افراد غیر مبتلا به این بیماری در محدوده 40 تا 80 سال از نظر سنی و جنسی‌ تفاوت معنی‌داری نداشتند، بررسی شد. از آزمون T-Test و Fisher Exact Test برای مقایسه‌ی میانگین‌ها و آزمون کای‌دو برای مقایسه‌ی نسبت‌ها و همچنین جهت ارتباط بین متغیرها از Logistic Regression استفاده گردید. یافته‌ها: میانگین سنی افراد‌ 1/11±3/63 در گروه مورد و 5/9±6/60 در گروه شاهد بود. شیوع سندرم متابولیک در گروه مورد 5/31 درصد و در گروه شاهد 3/26 درصد بود که باحذف اثر جنسیت رابطه معناداری میان بیماری COPD و سندرم متابولیک مشاهده شد (P=0/017، OR=5/7). شیوع این سندرم در بیماران COPD براساس شدت به‌ترتیب 5/37 درصدI:، 20 درصدII:، 45 درصدIII:، 30 درصدIV:، بود (P=0/27). چاقی شکمی، پرفشاری خون و اختلال HDL به‌ترتیب شایع‌ترین موارد از معیارهای سندرم متابولیک در افراد مبتلا به این سندرم بود. همچنین این مطالعه نشان داد که خطر ابتلا به سندرم متابولیک در زنان بیشتر از مردان است (01/0=P). نتیجه‌گیری: خطر سندرم متابولیک در افراد مبتلا به COPD بالاتر از افراد غیرمبتلاست و تمهیداتی را در تشخیص به‌موقع عوامل خطرساز، پیشگیری و درمان آن‌ها به‌ویژه در زنان مبتلا به COPD می‌طلبد.


دکتر محمدرضا جمشیدی، دکتر فرناز قطره سامانی، گودرز گلی فرهود، دکتر صمد قدرتی، دکتر بهناز فلک افلاکی،
دوره 24، شماره 105 - ( 4-1395 )
چکیده

زمینه و هدف: پنومونی ناشی از ونتیلاتور یک عفونت شایع در بخش مراقبت ویژه بوده و با افزایش عوارض و مرگ و میر همراه است. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر مراقبت دهانی به روشی مکانیکی (مسواک)، دارویی (کلرهگزیدین) و ترکیبی (مسواک و کلرهگزیدین) در پیشگیری از بروز پنومونی ناشی از ونتیلاتور در بیماران بدحال بستری در بخش مراقبت‌های ویژه پایه ریزی شد.

روش بررسی: بیماران بستری در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان آیت اله موسوی زنجان که در طی 24 ساعت تحت انتوباسیون قرار می‌گرفتند جهت شرکت در مطالعه انتخاب شدند. 180 بیمار به صورت تصادفی به سه گروه تقسیم شدند که شامل: 1. گروه اول (60 نفر) استفاده از محلول دهانی 12/0 درصد کلرهگزیدین؛ 2. گروه دوم (61 نفر) استفاده از مسواک؛ 3. گروه سوم (59 نفر) استفاده‌ی توام از محلول دهانی 12/0درصد کلرهگزیدین و مسواک. پنومونی وابسته به ونتیلاتور نیز با نمره دهی بالینی عفونت ریوی تعیین شد.

یافته‌ها: در بین سه گروه تفاوت قابل ملاحظه‌ای از نظر میزان بروز پنومونی وابسته به ونتیلاتور وجود نداشت. در روز سوم 4/29 و در روز هفتم
4/59 درصد بیماران پنومونی داشتند. میزان بروز پنومونی در روز سوم و روز هفتم بین سه گروه تفاوت معنی‌داری نداشت.

نتیجه‌گیری: روش‌های مکانیکی و دارویی یا ترکیبی مراقبت دهان و دندان بیماران بستری در بخش مراقبت ویژه، هیچ ارجحیتی بر یکدیگر در کاهش میزان بروز پنومونی ندارند.



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | ZUMS Journal

Designed & Developed by : Yektaweb