جستجو در مقالات منتشر شده


3 نتیجه برای منیری

دکتر رضوان منیری، محمد شفیعی،
دوره 16، شماره 64 - ( 7-1387 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: وجود استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی‌سیلین در بیمارستان‌ها به عنوان یک مشکل جدی مورد توجه می‌باشد. این مطالعه به منظور تعیین میزان فراوانی استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی‌سیلین جدا شده از نمونه‌های بالینی و تعیین عوامل مرتبط با افزایش بروز مقاومت به آن در بیمارستان‌های کاشان انجام پذیرفت. روش بررسی: این مطالعه‌ی توصیفی بر روی 100 سویه‌ی استافیلوکوک اورئوس جمع‌آوری شده از بیماران بیمارستان‌های کاشان در سال 1386 انجام گرفت. سویه‌ها با استفاده از کشت بر روی محیط آگار حاوی کروم و DNAase، رنگ‌آمیزی گرم، آزمون کاتالاز و کوآگولاز لوله‌ای تعیین هویت شدند. آزمون حساسیت آنتی‌بیوتیکی با روش دیسک دیفیوژن انجام پذیرفت. متغیر‌های سن، جنس، سابقه‌ی بستری شدن در بیمارستان، طول مدت بستری، درمان قبلی با آنتی‌بیوتیک و نوع بیماری یادداشت شد. یافته‌ها: بیشترین میزان مقاومت نسبت به پنی‌سیلین 99 درصد و کمترین میزان مقاومت نسبت به سیپروفلوکساسین 11 درصد بود. 22 درصد به متی‌سیلین مقاوم بودند. 7 درصد از سویه‌ها به وانکومایسین حساسیت حدواسط داشتند. مهم‌ترین عوامل مرتبط با شیوع سویه‌های مقاوم استافیلوکوک اورئوس شامل سن بالای 46 سال (040/0P<)، بستری شدن در بیمارستان (000/0P<)، مدت بستری بیش از یک هفته (000/0P<)، مصرف قبلی آنتی‌بیوتیک (004/0P<) و مصرف آنتی‌بیوتیک بیش از یک هفته (002/0P<) بودند. نتیجه‌گیری: آگاهی نسبت به شیوع استافیلوکوک اورئوس مقاوم و شناسایی عوامل خطر ناشی از سویه‌‌های مقاوم جهت تجویز رژیم آنتی‌بیوتیکی مناسب توسط پزشک ضروری است.


الهام زینلی، دکتر رضوان منیری، سید غلام عباس موسوی،
دوره 19، شماره 77 - ( 4-1390 )
چکیده

زمینه و هدف: استافیلوکوکوس ارئوس مقاوم به متی‌سیلین شایع‌ترین عامل عفونت بیمارستانی و عامل مهم ابتلا و مرگ و میر در جهان است. هدف از این مطالعه تعیین الگوی مقاومت آنتی‌بیوتیکی و ساب تایپ‌های SCCmec در سویه‌های استافیلوکوکوس ارئوس مقاوم به متی‌سیلین (MRSA ) بود. روش بررسی: این مطالعه‌ی توصیفی بر روی 87 سویه‌ی MRSA جدا شده از نمونه‌های بالینی بیمارستان آموزشی شهید بهشتی کاشان در سال 1389 انجام پذیرفت. الگوی حساسیت و مقاومت نسبت به 10 آنتی بیوگرام با روش دیسک دیفیوژن تعیین گردید. ژن mecA و ژنوتیپ SCCmec با روش Multiplex PCR تعیین گردید. یافته ها: از87 سویه‌ی MRSA بیشترین مقاومت نسبت به اریترومایسین، کلیندامایسین، کوتریموکسازول و تتراسایکلین مشاهده شد. حساس‌ترین آنتی‌بیوتیک آمیکاسین بود. همه سویه‌ها به بتالاکتام‌ها مقاوم بودند. همه سویه‌های MRSA حداقل به سه کلاس آنتی‌بیوتیکی مقاوم بودند. همه سویه‌ها به ونکومایسین حساس بودند. 3 سویه (4/3 درصد) دارای ژن SCCmec type I، 12 سویه (8/13 درصد) SCCmec typeII ، 8 سویه (2/9 درصد) SCCmec type IVb، 4 سویه (6/4 درصد) SCCmec type IVd و 3 سویه ( 4/3 درصد) SCCmec typeV بودند. 57 سویه (5/65 درصد) قابل تایپینگ نبودند. نتیجه‌گیری: افزایش مقاومت به چند آنتی‌بیوتیک، زنگ خطری برای درمان عفونت‌های ناشی از MRSA می‌باشد. یافته‌های این مطالعه نشان داد که سویه‌های MRSA در بیمارستان ما تایپ‌های مختلفی از SCCmec را حمل می‌کنند. تایپ‌های SCCmec نوع II و IV غالب‌ترین تایپ‌ها بودند.


زهرا توجهی، دکتر رضوان منیری، دکتر احمد خورشیدی، مهدی روحانی،
دوره 20، شماره 82 - ( 5-1391 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: پسودوموناس ائروژینوزا یکی از مهم‌ترین باکتری‌های بیماری‌زای ایجاد کننده‌ی عفونت‌های بیمارستانی است. در این مطالعه الگوی حساسیت آنتی‌بیوتیکی و فراوانی بتالاکتامازهای وسیع الطیف در پسودوموناس ائروژینوزای جدا شده از نمونه‌های بالینی و محیطی به روش فنوتیپی و ژنوتیپی مورد بررسی قرار گرفت. روش بررسی: این مطالعه‌ی توصیفی بر روی 100 سویه پسودوموناس ائروژینوزا جدا شده از نمونه‌های مختلف بالینی و محیطی بیمارستان شهید بهشتی کاشان در سال 1389 انجام پذیرفت. الگوی مقاومت آنتی‌بیوتیکی نسبت به 8 عامل ضدمیکروبی به روش دیسک دیفیوژن تعیین شد. سویه‌های مولد ESBLs توسط تست Double-Disk-Diffusion تأیید گردید. ژن‌های blaTEM-1، blaSHV-1، blaSHV-5، blaCTX-M-1، blaCTX-M-2، blaCTX-M-3، blaCTX-M-9، blaOXA-1، blaGES-1و blaGES-2از طریق PCR شناسایی شد. یافته‌ها: در این مطالعه به‌ترتیب بیشترین مقاومت به آنتی‌بیوتیک‌های پیپراسیلین 36 درصد و کمترین مقاومت به سیپروفلوکساسین 16 درصد نشان داده شد. 30 درصد از کل نمونه‌ها به حداقل سه نوع آنتی‌بیوتیک، مقاوم بودند. با استفاده از تست Double-Disk-Diffusion، 8 درصد سویه‌ها، ESBL مثبت بودند. طبق نتایج PCR، 8 سویه دارای ژن blaGES-2، 2 سویه دارای ژن blaSHV-1و ژن blaSHV-5و 1 سویه دارای ژن blaCTX-M-1 بودند. نتیجه‌گیری: ژن blaGES-2 پروفیل هیدرولیز گسترده‌ای شامل ایمی‌پنم را دارا می‌باشد. این ژن که نقش مهمی را در ایجاد مقاومت به ایمی‌پنم ایفا می‌کند، در همه‌ی سویه‌های مولد ESBLs مشاهده گردید. پسودوموناس ائروژینوزای دارای blaGES-2 برای اولین بار در ایران گزارش گردید.



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | ZUMS Journal

Designed & Developed by : Yektaweb