جستجو در مقالات منتشر شده


4 نتیجه برای مهراسبی

مهندس محمد رضا مهراسبی،
دوره 5، شماره 21 - ( 10-1376 )
چکیده


دكتر مهراسبی محمدرضا، فرهمندکیا زهره،
دوره 12، شماره 46 - ( فروردين 1383 )
چکیده

سابقه و هدف: با توجه به روند رو به رشد فعالیت های صنعتی و آثار تخریبی آلاینده های ناشی از آن بر اکو سیستم های مختلف و عدم اطلاع از اثرات مضر مقادیر سرب و روی بر فعالیت میکروبی خاک، این تحقیق به منظور تعیین تاثیر مقادیر مختلف سرب و روی بر فعالیت جمعیت میکروبی خاک های منطقه زنجان از طریق تعیین غلظت بازدارندگی 50 درصد در سال 1382 انجام شد.مواد و روش ها: تحقیق با طراحی تجربی بر روی 28 تیمار آلوده به سرب و روی انجام شد که جهت خوگیری به مدت 8 ماه در ظروف جداگانه در معرض 3 غلظت سرب و 3 غلظت روی قرار گرفته بودند. یک نمونه خاک نیزبه عنوان شاهد با همان شرایط در معرض هیچ نوع فلز سنگینی قرار نگرفت. پس از جداسازی میکروارگانیسم ها، هر جمعیت میکروبی جداسازی شده با 10 غلظت روی (5/0 تا 45 میلی مول بر کیلو گرم خاک) و 10 غلظت سرب (5/0 تا 45 میلی مول بر کیلوگرم خاک) در ظروف جداگانه آلوده شدند و پس از 6 هفته، آزمون های شمارش میکروبی و فعالیت آنزیم دهیدروژناز انجام شد. با استفاده از نتایج به دست آمده منحنی های دوز ـ پاسخ رسم و غلظت بازدارندگی 50 درصد محاسبه و تحلیل شد.یافته ها: در کلیه تیماران غلظت بازدارندگی 50 درصد با افزایش غلظت فلز سنگین در مرحله خوگیری همراه بود. در تیماران کنترل غلظت بازدارندگی 50 درصد سرب و روی به ترتیب حدود 16 و 8 میلی مول بر کیلوگرم بود و در تیمارانی که قبلا با سرب و روی آلوده شده بودند، این غلظت در سرب از 6/20 تا 4/27 و در روی از 7/13 تا 44 میلی مول بر کیلوگرم بسته به نوع و غلظت فلز اضافه شده به خاک در مرحله خوگیری متغیر بود.نتیجه گیری و توصیه ها: وجود شرایط خوگیری با فلز سنگین، کنترل غلظت بازدارندگی 50 درصد سرب و روی را در میکروارگانیسم های خاک بالا می برد و در این میان فلز روی نسبت به سرب سمی تر و اثرات بازدارندگی شدیدتری در جمعیت باکتریایی خاک دارد. در نظر گرفتن غلظت حدود 1 و 0.5 میلی مول بر کیلوگرم به ترتیب برای سرب و روی به عنوان غلظت های آستانه در تدوین پیش نویس های استاندارد توصیه می شود.
دکتر محمد رضا مهراسبی، دکتر محمود شریعت، دکتر بهزاد حقیقی، مهندس داریوش رنجبر،
دوره 14، شماره 54 - ( فروردين 1385 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: هیدروکربن‌های آروماتیکی در اثر احتراق ناقص سوخت‌های فسیلی تولید می‌شوند و پس از انتشار در اتمسفرتوسط نزولات جوی خاک را آلوده می‌کنند. مطالعات بسیاری عمل بذر افشانی میکروبی را در تجزیه‌ی هیدروکربن‌های آروماتیکی مؤثر دانسته و برخی مطالعات این عمل را در افزایش راندمان تجزیه‌ی بیولوژیکی مؤثر ندانسته‌اند. با توجه به یافته‌های متناقض, این مطالعه با هدف تعیین توانایی میکروارگانیسم‌های جداسازی شده از خاک‌های آلوده به نفت در تجزیه‌ی هیدروکربن‌های آروماتیکی به صورت جداگانه ومخلوط در سال 1383 در زنجان انجام گرفت. روش بررسی: در این تحقیق تجربی از نفتالین، تولوئن و اتیل بنزن به عنوان ترکیبات هیدروکربن آروماتیک شاخص استفاده شد. این مواد به عنوان تنها منبع کربن به خاک‌هایی که با جمعیت میکروبی جداسازی شده از مناطق آلوده تلقیح شده بودند, اضافه و پس از چهار ماه, آزمون شمارش میکروبی به عنوان شاخص فعالیت‌های میکروبی انجام شد. میزان حذف بیولوژیکی و غیر بیولوژیکی ترکیبات به روش گاز کروماتوگرافی تعیین و نتایج با استفاده از آزمون من ویتنی مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. یافته‌ها: میانگین تعداد کلنی های تشکیل شده در هر گرم خاک در کشت‌هایی که از تولوئن، اتیل بنزن و نفتالین به عنوان منبع کربن در آن‌ها استفاده شده بود به ترتیب 106*7/19، 105*4/69، 106*2/41 کلنی در هر گرم خاک بود. در کشت حاوی مخلوط این سه هیدروکربن میانگین تعداد کلنی ها در هر گرم خاک 106*34 بود. درصد حذف بیولوژیکی سه هیدروکربن آروماتیک مورد مطالعه, وقتی به طور جداگانه در معرض میکروارگانیسم‌های تجزیه کننده‌ی هیدروکربن قرار گرفتند, به ترتیب 51، 45 و 69 درصد برای تولوئن، اتیل بنزن و نفتالین بود و وقتی این ترکیبات به صورت مخلوط به محیط کشت اضافه شدند, بیشترین درصد حذف به ترتیب مربوط به نفتالین (1/80 درصد)، اتیل بنزن (7/65 درصد) و تولوئن (6/63 درصد) بود. نتیجه‌گیری: با جدا‌سازی جمعیت میکروبی از خاک‌‌های آلوده به ترکیبات نفتی و تهیه‌ی یک مایع تلقیح می‌توان هیدروکربن‌های آروماتیک را به روش بیولوژیکی حذف نمود. از آنجا که تبخیر, یک روش مناسب در حذف هیدروکربن‌ها است, اصلاح خاک‌ها به روش هوا دهی توأم با روش تلقیح میکروبی روش‌های مناسبی جهت حذف هیدروکربن‌های آروماتیک از محیط خاک می باشند.


دکتر محمدرضا مهراسبی، دکتر نورامیر مظفر، دکتر مهدی رهنما، علی اسدی،
دوره 17، شماره 68 - ( 7-1388 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: سرب از طریق مواد زائد صنایع به منابع آب و خاک وارد شده، اثرات بسیار مضر بر سلامت انسان دارد. در این تحقیق قارچ‌های مقاوم به سرب جداسازی شده از فاضلاب کارخانه‌ی سرب و روی زنجان، تا حد جنس مورد شناسائی قرار گرفته‌اند. هدف از این مطالعه، تعیین ظرفیت جذب بیولوژیکی سرب در جرم بیولوژیکی زنده‌ی قارچ‌های مقاوم به سرب بوده است. روش بررسی: پس از نمونه‌برداری از پساب و خاک اطراف مسیل خروجی شرکت ملی سرب و روی ایران در زنجان، بر روی محیط کشت سابرو دکستروز آگار حاوی یون سرب عملیات کشت انجام شد. با انجام کشت‌های جداگانه از هر کدام از کلنی‌های تشکیل یافته در محیط کشت سابرو دکستروز آگار و پس از جداسازی و خالص‌سازی قارچ‌ها، با استفاده از مشخصات کلنی‌ها و بررسی مورفولوژیکی و رنگ‌آمیزی لاکتوفنل‌کاتن‌بلو، قارچ‌های ایزوله شده، شناسایی گردیدند. حداقل غلظت بازدارندگی سرب برای هر یک از ایزوله‌ها در محیط کشت سابرو دکستروز آگار حاوی غلظت‌های 100 تا 4500 میلی‌گرم بر لیتر سرب تعیین شد و در محیط‌های کشت جداگانه‌ی سابرو دکستروزبراث حاوی یون سرب با غلظت‌های 50 ،100،150 و 200 میلی‌گرم بر لیتر، ظرفیت جذب بیولوژیکی سرب اندازه‌گیری شد. یافته‌ها: در این تحقیق یک گونه‌ی رایزوپوس، یک گونه‌ی آسپرژیلوس و دو گونه‌ی پنیسیلیوم جداسازی شد. حداقل غلظت بازدارندگی گونه‌ی رایزوپوس 2500 میلی‌گرم بر لیتر و برای بقیه‌ی گونه‌ها 3000 میلی‌گرم بر لیتر بود. حداکثر جذب سرب توسط آسپرژیلوس به میزان 5/51 میلی‌گرم بر گرم جرم خشک قارچ و برای رایزوپوس و گونه‌های جداسازی شده‌ی پنی‌سیلیوم به ترتیب 2/19، 6/25 و 5/12 بود. نتیجه‌گیری: با توجه به حذف بالای 70 درصدی بدست آمده توسط آسپرژیلوس و گونه‌های پنی‌سیلیوم استفاده شده، این روش بیولوژیکی به عنوان یک روش تصفیه‌ی سرب پیشنهاد می‌شود.



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | ZUMS Journal

Designed & Developed by : Yektaweb