جستجو در مقالات منتشر شده


5 نتیجه برای نجفی

دكتر محمد رضا نجفی ،
دوره 8، شماره 30 - ( دو فصلنامه 30-31 1379 )
چکیده


دکتر عاکفه احمدی افشار، دکتر اسفندیار نجفی توانا، دکتر سید نورالدین موسوی نسب،
دوره 12، شماره 49 - ( دى 1383 )
چکیده

خلاصه سابقه وهدف: دیسپلازی برونکوپولمونر به طور معمول در نوزادان نارسی که نیاز به اکسیژن (به طور مستقیم یا با ونتیلاتور) پیدا کرده‌اند مشـاهده می‌شود و جهت پی‌گیری و کاهش آن مطالعات مختلفی انجام شده که دارای نتایج متفاوتی بوده‌اند. این مطالعه تاثیر ویتـــامین A در پیشگیری از بیماری مزمن ریه در نوزادان نارس کمتر از 2500 گرم را طی سال 1382 تا 1383 در زنجان مورد بررسی قرار داده است. مواد وروش‌ها: در این مطالعه‌ی کارآزمایی بالینی دو سوکور، نوزادان نارس کمتر از 36 هفته با وزن تولد زیر 2500 گرم و نیاز به اکسیژن در 3 روز اول تولد، وارد مطالعه شدند و نوزادانی که تا 3 روز بعد از تولد فوت نمودند و یا دارای ناهنجاری‌های مادر‌زادی و بیماری قلبی واضح بودند از مطالعه خارج شدند. 66 نوزاد در ابتدای کار به روش نمونه‌گیری مبتنی بر هدف به عنوان نمونه‌ی پژوهش انتخاب شدند که 12 نفر در 3 روز اول زندگی فوت نموده و از مطالعه خارج شدند. سایر نوزادان به طور تصادفی در دو گروه شاهد (28 نفر) و مورد(26 نفر) قرار گرفتند. گروه مورد ویتامین A به میزان 000/10 واحد به صورت عضلانی در روز چهارم و هشتم دریافت نمودند. متغیر‌های نیاز به اکسیژن مکمل، وزن نوزاد در روز 28 تولد و میزان مرگ و میر نوزادان قبل از روز 28 به عنوان معیارهای پی‌گیری در نظر گرفته شدند. نتایج با استفاده از آزمون‌های آماری کای‌دو، محاسبه‌ی خطر نسبی و برآورد حدود اطمینان 95 درصد در جامعه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: 54 نوزاد تا روز 28 تولد پی‌گیری شدند. یک نفر از گروه مورد و 3 نفر از گروه شاهد قبل از رسیدن به روز 28 تولد فوت نمودند. از 50 نوزاد باقی مانده، 6 نفر در گروه مورد و 12 نفر در گروه شاهد وابسته به اکسیژن شناخته شدند (اشباع اکسیژن شریانی کمتر از 95 درصد). در روز 28 تولد اختلاف مشخصی در وزن گیری) 96/0(P= ، نیاز به اکسیژن )77/0(P= و مرگ و میر )336/0 (P= نوزادان دو گروه مشاهده نشد. نتیجه‌گیری و توصیه‌ها: اگر چه بر اساس نتایج تحقیق حاضر، این میزان ویتامینA در کاهش بروز دیسپلازی برونکوپولمونری، کاهش مرگ و میر و افزایش وزن گیری نوزادان تاثیر نداشته است، ولی این مطالعه امکان اثر ویتامینA با دوز بیشتر را در جلوگیری از بیماری رد نمی‌کند. از این رو انجام مطالعاتی با حجم نمونه‌ی بیشتر و میزان بالاتری از ویتامین A به ویژه در نوزادان با وزن کمتر از 1500 گرم توصیه می‌گردد.


دکتر علی هانیلو، فائزه نجفی، دکتر اصغر فضائلی، دکتر عباس علی نوریان،
دوره 19، شماره 74 - ( 1-1390 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: تهیه آنتی‎ژن مناسب از موضوعات مهم در زمینه‌ی تشخیص سرولوژیک هیداتیدوز می‌باشد. پژوهشگران با کشت کوتاه مدت پروتواسکولکس‎ها در چند محیط مختلف توانسته‎اند به آنتی‎ژن‎ها‌ی دفعی- ترشحی دسترسی پیدا کنند. با این‌حال تاکنون مقایسه‎ای در خصوص میزان تولید این آنتی‌ژن‌ها در محیط‎های مختلف انجام نشده است. در این پژوهش، میزان تولید پروتئین‌های (آنتی‌ژن‌های) دفعی- ترشحی از طریق کشت کوتاه مدت پروتواسکولکس‎ها در محیط‌هایRPMI ، DMEM و PBS غنی‌شده با گلوکز مورد مطالعه قرار گرفتند. روش بررسی: برای تهیه‌ی پروتئین‌‌های دفعی- ترشحی، پروتواسکولکس‎های اکینوکوکوس در محیط‌های RPMI، DMEM وPBS غنی‌شده با گلوکز به مدت 72 ساعت کشت داده شدند. پس از تغلیظ و سنجش پروتئین‎های تولید شده، به منظور شناسایی اجزای مختلف آن‌ها، با روش SDS-PAGE الکتروفورز شدند. داده‎ها از طریق آزمون‌های آماری آنالیز واریانس یک‌طرفه و توکی تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: میانگین غلظت پروتئین‎های دفعی- ترشحی در زمان 24 ساعته‌ی کشت در محیط PBS(8/16 میکروگرم در میلی‌لیتر) نسبت به RPMI (4/7 میکروگرم در میلی‌لیتر) و DMEM (3/10 میکروگرم در میلی‌لیتر) به‌طور معنی‎داری بیشتر بود (05/0(P<، در حالی‌که این تفاوت بین غلظت پروتئین‎های دفعی- ترشحی در محیط RPMI و DMEM مشاهده نشد. پروتئین‎های دفعی- ترشحی به‌دست آمده از محیط PBS به 12 باند اصلی و محیط‎های RPMI و DMEM هر کدام به 14 باند اصلی در محدوده‌ی وزن ملکولی 16 تا 67 کیلودالتون تفکیک شدند. نتیجه‌گیری: برای تهیه‌ی پروتئین‌های دفعی- ترشحی پروتواسکولکس، محیط PBS غنی‌شده با گلوکز نسبت به دو محیط دیگر مناسب‌تر است. حداکثر زمان مناسب برای تولید این پروتئین‎ها، تا 48 ساعت بعد از کشت اولیه پروتواسکولکس‌ها می‎باشد.


دکتر حمید آقاعلی نژاد، مقصود پیری، رویا نجفی،
دوره 23، شماره 96 - ( 1-1394 )
چکیده

زمینه و هدف: سرطان پستان یکی از بیماریهای ژنتیکی و التهابی مزمنی است که روند رو به رشدی در میان زنان ایران دارد. محققان نشان دادهاند ورزش منظم اثر پیشگیرانه و کمک درمانی در بازداری از رشد تومور دارد. لذا هدف از پژوهش حاضر بررسی اثرات تمرینات استقامتی بر سطوح سرمی TNF-α موشهای حامل سرطان پستان میباشد. روش بررسی: برای این منظور 40 موش بالب سی ماده خریداری شد و پس از آشناسازی ابتدا 20 موش به مدت 8 هفته تمرین استقامتی تداومی با شدت متوسط را انجام دادند و سپس سلولهای سرطانی به همه موشها تزریق گردید. پس از آن یک گروه از موشهای تمرین کرده (10 سر) و یک گروه از موشهای تمرین نکرده (10 سر) بهمدت 6 هفته، 5 روز در هفته تمرینات استقامتی با شدت متوسط را انجام دادند. با این تفسیر این پژوهش دارای چهار گروه ورزش تومور ورزش(ETE)، ورزش تومور استراحت (ETR)، استراحت تومور ورزش (RTE) و استراحت تومور استراحت (RTR) میباشد. حجم تومور بهصورت هفتگی با کولیس دیجیتالی سنجیده شد. در پایان موشها قربانی شدند و نمونههای خونی از موشها گرفته و سرم آن جدا شد. سطوح سرمی TNF-α بهصورت الایزا اندازهگیری شد. یافتهها: اختلاف معناداری بین سطوح سرمی TNF-α در دو گروهی که پس از القای تومور ورزش میکردند (ETE, RTE) با دو گروهی که پس از القای تومور فعالیت نمیکردند(ETR,RTR) وجود داشت و این نتایج با میزان رشد تومور در آن گروهها مطابقت داشت. همبستگی قوی بین سطوح سرمی TNF-α و میزان رشد تومور وجود داشت. نتیجهگیری: ورزش منظم استقامتی باعث کاهش سطوح TNF-α سرمی و نسبت رشد حجم تومور میگردد. فعالیت منظم استقامتی موجب کاهش مارکرهای التهابی میشود، لذا فعالیت بدنی منظم به عنوان روش کمک درمانی اثرات مفیدی در درمان سرطان پستان وابسته به استروژن دارد.


فریبا نجفی، دکتر قمر کیانی،
دوره 24، شماره 105 - ( 4-1395 )
چکیده

زمینه و هدف: وضعیت روانی مادر ارتباط تنگاتنگی با وضعیت جنین دارد، بنابراین مطالعه‌ی حاضر با هدف شناخت رابطه‌ی افسردگی و اضطراب مادران باردار با شاخص‌های آنتروپومتریک نوزادان (وزن، قد و دور سر هنگام تولد) انجام شد.

روش بررسی: طی مطالعه‌ی توصیفی مقطعی با طرح همبستگی از جامعه‌ی مادران باردار سه ماهه‌ی سوم بارداری، 146 نفر به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چند مرحله‌ای انتخاب شدند. داده‌ها با کمک مقیاس افسردگی و اضطراب (DASS) نسخه‌ی 42 سووالی جمع‌آوری و با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون‌های آماری همبستگی پیرسون و تحلیل واریانس تک عاملی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.

یافته‌ها: میانگین سنی مادران شرکت کننده در این مطالعه 12/6 ±4/28 سال بود. میزان افسردگی و اضطراب (خفیف تا خیلی شدید) به ترتیب 7/50 درصد و 5/70 درصد بود. میانگین و انحراف معیار وزن (04/482 ± 3000 گرم)، قد (84/1± 58/49سانتی‌متر) و دور سر بدو تولد نوزادان در این مطالعه به‌ترتیب (56/1±19/34 سانتی‌متر) بود. نتایج نشان داد افسردگی و اضطراب مادر با وزن و قد هنگام تولد رابطه منفی معناداری داشت (01/0>P). به این نحو که با افزایش افسردگی و اضطراب مادر، از وزن و قد هنگام تولد کاسته شده است. رابطه‌ی معناداری بین افسردگی و اضطراب مادر و دور سر هنگام تولد به دست نیامد (05/0 <P)  .

نتیجه گیری: براساس نتایج این پژوهش برنامه‌ریزی برای انجام اقدامات پیشگیرانه در سطح اول و دوم پیشگیری در زمینه‌ی علایم روانی مادر (افسردگی و اضطراب) در جهت پیشگیری از اختلالات رشد و تکامل داخل رحمی ضروری به نظر می‌رسد.



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | J Adv Med Biomed Res

Designed & Developed by : Yektaweb