جستجو در مقالات منتشر شده


14 نتیجه برای هاشمی

دكتر محمد رضا جلالی ندوشن ، دكتر مجتبی هاشمی ، ناصر ولایی،
دوره 10، شماره 38 - ( 1-1381 )
چکیده


دكتر سیما هاشمی پور ، دكتر باقر لاریجانی ، دكتر رضا برادر جلیلی ، دكتر محمد رضا مهاجری ،
دوره 11، شماره 43 - ( تير 1382 )
چکیده


دکتر حمید محمود هاشمی،
دوره 13، شماره 51 - ( تير 1384 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: استئوتومی طرفی بینی، جزیی اساسی در جراحی زیبایی بینی (رینوپلاستی) محسوب می‌شود. یک تکنیک قابل تکرار و قابل پیش‌بینی با کمترین عوارض، عامل مهمی در موفقیت عمل محسوب می‌شود. با توجه به وجود روش‌ها و ابزارهای متفاوت جهت استئوتومی، این مطالعه با هدف مقایسه‌ی میزان اکیموز ناشی از استئوتومی طرفی بینی در دو روش داخلی و خارجی در تهران طی سال 1382 تا 1383 انجام شد. روش بررسی: این تحقیق کارآزمایی بالینی بر روی 30 بیمار (15 مرد و 15 زن) انجام شد. تمام شرایط قبل و پس از جراحی در تمام بیماران یکسان بود. در هر بیمار هر دو روش استئوتومی داخلی و خارجی انجام شد و میزان اکیموز ناشی از عمل توسط محقق و با استفاده از یک خط‌کش در روز‌های اول، سوم، پنجم و هفتم پس از عمل اندازه‌گیری شد. اطلاعات با استفاده از آزمون‌های اسمیرنوف کولموگراف، ویلکز و اندازه‌های تکراری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: نتایج تحقیق نشان داد که میزان اکیموز در روش خارجی به مراتب کمتر از روش داخلی بود (01/0 P=). هم‌چنین میزان اکیموز در پلک پایین بیش از پلک بالا (01/0 P=) و در روز سوم بیش از سایر روزها بود و از روز سوم تا هفتم از میزان اکیموز به تدریج کاسته می‌شد. سن فاقد تاثیر معنی‌دار بر میزان اکیموز بود، اما میزان اکیموز در مردان بیشتر از زنان بود (01/0P=). نتیجه‌گیری: استئوتومی خارجی با ایجاد اکیموز کمتر نسبت به روش داخلی و با داشتن سایر مزایایی که توسط محققین دیگر معرفی شده است، می‌تواند به عنوان یک تکنیک آموزشی معرفی و مطرح شود.


دکتر محمد حسین اسماعیلی، دکتر کاظم پریور، دکتر پریچهر یغمائی، اسماعیل عباسی، دکتر حسن جهانی هاشمی،
دوره 14، شماره 55 - ( تير 1385 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف : گزارشات نشان می‌دهند که استفاده از عصاره‌ی گیاه بابونه همراه با مورفین وابستگی به مورفین را به میزان زیادی کاهش می‌دهد و تزریق آن قبل از نالوکسان از بروز سندروم ترک جلوگیری می‌کند. هسته‌های LC و PGiدر بروز علایم ترک اعتیاد نقش مهمی دارند. این مطالعه به منظور تعیین اثرات تزریق عصاره‌ی بابونه به درون هسته‌ی پاراژیگانتوسلولاریس مغز بر علایم قطع مصرف مورفین در موش صحرایی انجام شده است. روش‌ بررسی : 30 موش صحرایی نر (250 تا300 گرم) بعد از کانول گذاری هسته‌ی P‏Gi به روش جراحی استرئوتاکسی به دو گروه شاهد (سرم نمکی) و مورفین تقسیم شدند. گروه مورفین روزی 2 بار به مدت 7 روز مورفین دریافت کرد. گروه مورفین خود به چهار زیر گروه تقسیم شد که گروه اول فقط مورفین دریافت کرد و در گروه‌های بابونه روز هفتم ، 5 دقیقه قبل از تزریق نالوکسان‌ یک میکرولیتر عصاره‌ی بابونه (10، 25، 50 میکروگرم بر میکرولیتر ) به درون هسته‌ی P‏Gi تزریق شد. در تمام گروه‌ها 3 ساعت بعد از آخرین تزریق مورفین، 5 میلی‌گرم بر کیلوگرم نالوکسان تزریق و علایم ترک از قبیل پریدن و بالا رفتن به مدت 30 دقیقه مورد مطالعه قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که تزریق هر 3 دوز بالای عصاره‌ی بابونه به ویژه دوز 25 میکروگرم بر میکرولیتر آن به درون هسته‌ی PGi می‌تواند میزان بروز علایم ترک اعتیاد به مورفین را به طور معنی دار کاهش دهد. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد تزریق عصاره‌ی بابونه به درون هسته‌ی PGi می‌تواند در درمان علایم سندروم ترک اعتیاد به مورفین در موش صحرایی مفید باشد.


محبوبه نصیری، دکتر مرتضی جبارپور بنیادی، دکتر محمد امین بخش، امید عمرانی، دکتر فضیله هاشمی، دکتر محمد حیدزاده،
دوره 14، شماره 57 - ( دى 1385 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: سندروم داون شایعترین اختلال کروموزومی‌ عامل عقب‌ماندگی‌ ذهنی‌است که در 230/1 حاملگی‌ها مشاهده می‌شود. بیماری غالباً از حضور یک کپی اضافی از کروموزوم‌21، اکثراً با منشأ‌ مادری، ناشی می‌گردد. این‌مطالعه ‌با ‌هدف بررسی سهولت تکثیر ریزماهواره‌های کروموزوم‌21 با تکنیک واکنش زنجیره‌ای پلیمراز و تعیین منشأ خطای میوزی مبتلایان، در جمعیت آذربایجان‌شرقی صورت گرفت. روش‌بررسی: برای بررسی چند‌شکلی‌ ریزماهواره‌های کروموزوم‌21، پنجاه نفر ازجمعیت آذربایجان‌شرقی به‌صورت تصادفی انتخاب و تک‌تک افراد برای ریزماهواره‌های انتخاب شده از کروموزوم‌21 بررسی شدند و نتایج حاصل به‌طور آماری مورد بررسی قرارگرفتند. هم‌چنین افراد مشکوک به سندروم داون، توسط متخصصین نوزادان جهت بررسی مولکولی به آزمایشگاه ژنتیک معرفی شدند. پس از مشاوره‌ی ژنتیکی و اخذ رضایت کتبی، خونگیری به‌عمل آمد. با استفاده از تکنیک PCR، ریزماهواره‌های کروموزوم21 بر روی DNA این افراد تکثیر و بررسی شد. یافته‌ها: هفت ریزماهواره از کروموزوم‌21 بر روی پنجاه فرد از جمعیت آذربایجان‌شرقی بررسی و پنج عدد از این ریزماهواره‌ها که فرکانس چندشکلی بالا داشتند، جهت مطالعه‌ی افراد مبتلا به سندروم داون معرفی شده از این منطقه، انتخاب شدند. از کل30 خانواده‌ی مبتلا که جهت بررسی معرفی شده بودند، ‌تریزومی 21 در 21 کودک (70 درصد موارد) تشخیص داده شد. کروموزوم اضافی در 86 درصد موارد منشأ مادری و در 9 درصد موارد منشأ پدری نشان داد. میانگین سن مادر و پدر به ترتیب 3/33 و 2/36 سال محاسبه گردید. نتیجه‌گیری: با استفاده از ریزماهواره‌های D21S1411 ،D21S11 ،‌D21S1910 امکان تشخیص درصد بالایی از موارد تریزومی21 در بین مبتلایان به سندروم داون وجود داشته و با استفاده از این روش امکان تشخیص منشأ خطای میوزی والدی نیز وجود دارد.


دکتر قاسم ساکی، دکتر محمود هاشمی تبار، دکتر بابک قوامی زاده، دکتر زاهد صفی خانی، داریوش بیژن نژاد، دکتر علیقلی سبحانی،
دوره 14، شماره 57 - ( دى 1385 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: روش‌های مختلف انجمادی به‌کاررفته جهت نگهداری اسپرماتوزوا، میزان تحرک و زنده ماندن آن‌ها را کاهش می‌دهد که یکی از علل آن را، تماس مستقیم اسپرم با محلول انجمادی می‌دانند. به همین دلیل در این مطالعه نقش اپی‌دیدیم در جلوگیری از تماس مستقیم اسپرم با محلول انجمادی طی فرآیند انجماد – ذوب از طریق مقایسه‌ی متغیرهای تحرک و بقای اسپرم قبل و بعد از عمل انجماد- ذوب مورد مطالعه قرار گرفت. روش بررسی: در این مطالعه قسمت دمی اپی‌دیدیم سمت راست 30 سرموش سوری نژاد (NMRI ) به روش شیشه‌ای منجمد شدند اما اسپرم‌های اپی‌دیدیم سمت چپ استخراج و به مدت یک ساعت در دمای 37 درجه‌ی سانتی‌گراد و غلظت 5 درصد Co2 قرارداده شدند و تحرک و بقای آن‌ها به عنوان گروه شاهد بررسی‌گردید. باقی‌مانده‌ی اسپرم‌ها به لوله‌ی اپندورف 5/1 میلی‌لیتری محتوی محلول انجمادی (رافینوز 18 درصد و شیرخشک بدون چربی 3 درصد) منتقل گردیده و منجمد شدند. بعد از 48 ساعت هردو نوع نمونه‌ی منجمد شده، ذوب شدند و تحرک و بقای اسپرم‌ها ارزیابی شد. برای نمونه‌ی اپی‌دیدیم به این صورت عمل شد که نمونه‌ها پس از استخراج از تانک نیتروژن و شست وشو در محیط کشت اسپرم درون اپی‌دیدیم منجمد- ذوب شده استخراج و در ادامه، مشابه روش بالا عمل شد. جهت آنالیز داده‌ها از آزمون‌های (ANOVA) و(Tukey) استفاده شد. یافته‌ها: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که بین میزان بقای اسپرم‌های منجمد – ذوب شده در داخل اپی‌دیدیم (08/7 ± 97/9 ) و خارج از اپی‌دیدیم (86/ 7 ± 67/ 34 ) به طور معنی‌داری اختلاف وجود دارد (05/0 >P ). هم‌چنین حرکت رو به جلو‌ی اسپرم‌‌های منجمد شده‌ی درون اپی‌دیدیم (صفر) و حرکت رو به جلو‌ی اسپرم‌های خارج از اپی‌دیدیم (55/3±29/3) محاسبه شد که اختلاف بین دو گروه معنی‌دار نبود. تحرک در جای اسپرم‌ها در دوگروه داخل و خارج اپی‌دیدیم به ترتیب برابر94/4 ± 78/6 و 37/10 ± 21/29 بود. آنالیز آماری انجام شده نشان داد که بین این دو گروه اختلاف معنی‌داری وجود دارد ( 05/0 p<). نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد که اپی‌دیدیم طی فرآیند انجماد – ذوب اثر محافظتی روی اسپرم نداشته است. با این وجود برای رسیدن به نتایج دقیق‌تر مطالعات و تحقیقات بیشتری باید انجام شود.


دکتر محمود هاشمی تبار، دکتر محمود اوراضی زاده، لعیا سادات خرسندی،
دوره 16، شماره 62 - ( 1-1387 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: آپوپتوز (مرگ برنامه‌ریزی شده‌ی سلول) یک فرآیند تنظیمی مهم در ساخت اسپرم است. افزایش غیرطبیعی آپوپتوز در سلول‌های زایای اسپرم منتهی به عدم تعادل بین تکثیر و مرگ سلولی می‌شود و در نتیجه به روند ساخت اسپرم آسیب می‌رساند. برخی مطالعات نشان می‌دهند گلوکوکورتیکوییدها هموستاز بیضه را با کاهش دادن سطح تستوسترون تحت‌تأثیر قرار می‌دهند. در این مطالعه اثر دگزامتازون، یک ترکیب گلوکوکورتیکوییدی پرمصرف، بر بیان پروتئین FasL، یک پروتئین پیش‌آپوپتوزی مهم، در سلول‌های زایای اسپرم در موش سوری بررسی شده است. روش بررسی: 24 سر موش سوری نر بالغ (6 تا 8 هفته) به ‌طور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند: گروه آزمایش اول و دوم به ترتیب 2 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم و 7 میلی‌گرم به ازای هر کیلو‌گرم دگزامتازون به ‌صورت تزریق داخل‌صفاقی به مدت 7 روز دریافت کردند. گروه شاهد تنها نرمال‌سالین به مدت 7 روز دریافت کرد. یک روز پس از آخرین تزریق موش‌ها قربانی شده و بیضه‌ها در محلول فرمالین جهت انجام مطالعات ایمنوهیستوشیمی قرار داده شدند. واکنش ایمنی مثبت با استفاده از روش نیمه‌کمی H-score سنجیده شد. یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهند بیان FasLدر اپی‌تلیوم منی‌ساز وابسته به مراحل اسپرماتوژنز است و مرحله‌ی VII حساس‌ترین مرحله نسبت به دگزامتازون می‌باشند. در گروهی که 2 میلی‌گرم به ازای هر کیلو‌گرم دگزامتازون دریافت کرده بود FasL تنها در مرحله‌ی VII سیکل اسپرماتوژنز بیان شده بود و میانگین H-score در این مرحله افزایش قابل‌ملاحظه‌ای یافته بود (05/0P<). در گروه دریافت‌کننده 7 میلی‌گرم به ‌ازای هر کیلو‌گرم دگزامتازون میانگین H-score در تمام مراحل سیکل اسپرماتوژنز، به‌ ویژه مرحله‌ی VII سیکل اسپرماتوژنز افزایش یافته بود (05/0P<). تعداد سلول‌های اسپرماتوسیت در این گروه کاهش چشمگیری نشان داد. نتیجه‌گیری: به ‌نظر می‌رسد ترکیبات گلوکوکورتیکوییدی مانند دگزامتازون با تحت‌تأثیر قرار دادن پروتئین‌های پیش‌آپوپتوزی باعث ایجاد آپوپتوز می‌شوند.


دکتر نعمت ا... غیبی، دکتر حسن جهانی هاشمی، اسماعیل عباسی، دکتر سید محسن حسینی، معصومه شاهسون،
دوره 16، شماره 63 - ( 4-1387 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: در دهه‌ی گذشته مطالعات زیادی در رابطه با اثر پرتوهای الکترومغناطیسی بر عملکرد بخش‌های مختلف سیستم عصبی و حافظه‌ی انسان و حیوانات انجام شده است. گرچه برای مطالعه‌ی اثر میدان‌های الکترومغناطیسی آزمایش‌های مهمی بر روی انسان انجام شده، لیکن تحقیقات دقیق و جامع‌تر در مدل‌های حیوانی صورت گرفته است. صرع نوعی اختلال در کار سلول‌های مغزی است که باعث پخش جریان‌های مغزی اضافی به صورت ناگهانی و انتشار آن به سراسر مغز می‌‌شود. در این مطالعه برای اولین بار اثر میدان‌‌های الکترومغناطیس فرکانس پایین بر روی تشنجات صرع القا شده توسط استریکنین در نمونه‌ی حیوانی مورد بررسی قرار گرفت. روش بررسی: در این تحقیق تأثیر در معرض قرارگیری 60 سر موش سوری نژاد آلبینو در شش گروه ده‌‌تایی در میدان‌‌های مغناطیسی با فرکانس پایین 25 و 100 هرتز بر روی تشنجات ناشی از دوز بالای استریکنین از طریق ثبت و اندازه‌گیری دو شاخص، مدت زمان تأخیر قبل از هجوم حملات صرعی (Delay time=Det) و زمان شروع حملات تا پایان به عنوان طول زمان حملات (Duration time=Dut) در نظر گرفته شد و نتایج به دست آمده بین گروه‌‌ها مقایسه شد. یافته‌‌ها: در گروه‌‌های اول (کنترل)، سوم (فرکانس پایین 25 هرتز و اختلاف پتانسیل پایین 20 ولت)، چهارم (فرکانس میدان پایین 25 هرتز و اختلاف پتانسیل بالا 260 ولت) و گروه ششم (اثر تک دوز میدان با فرکانس بالا 100 هرتز و اختلاف پتانسیل بالا 260 ولت) تفاوت آماری برجسته بین این گروه‌‌ها و گروه کنترل و نیز در بین گروه‌‌ها با هم مشاهده نشد. در همه‌ی این گروه‌‌ها پایان تشنجات شدید با مرگ حیوان همراه بود. در دو گروه باقی‌مانده‌ی دوم (فرکانس بالا 100 هرتز و اختلاف پتانسیل پایین 20 ولت) و پنجم (فرکانس بالا 100 هرتز و اختلاف پتانسیل بالا 260 ولت)، تشنجات بسیار خفیفی مشاهده شد، که زمان تأخیر آن‌ها با سایر گروه‌‌های فوق با سطح معنی‌‌داری 001/0P< برجسته بود که تزریق استریکنین با دوز کشنده برخلاف گروه‌‌های فوق مرگ حیوان را به دنبال نداشت. نتیجه‌‌گیری: به طور کلی می‌‌توان نتیجه گرفت که میدان‌‌های الکترومغناطیس با فرکانس بالاتر (100 هرتز) می‌‌توانند تغییر تشنجات ناشی از تزریق استریکنین را به‌ صورت کاهش اثرات صرعی این دارو به دنبال داشته باشند.


دکتر لعیا خرسندی، سمیه بهرام زاده، دکتر محمود هاشمی تبار، سید رشیدالدین کلانتر مهدوی،
دوره 19، شماره 74 - ( 1-1390 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: متفورمین دارویی است که به صورت گسترده برای درمان دیابت نوع II مورد استفاده قرار می‌گیرد. در این مطالعه اثرات مقادیر متفاوت متفورمین بر روی حجم جزایر لانگرهانس بررسی شده است. روش بررسی: 24 سر موش سوری نر بالغ نژاد C57BL/6 در محدوده‌ی وزنی 5±30 گرم به صورت تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند. گروه شاهد نرمال سالین دریافت کرد و گروه‌های آزمون اول تا سوم به ترتیب متفورمین با غلظت‌های 75، 150 و300 میلی‌گرم در کیلو‌گرم و با روش تزریق داخل صفاقی طی 7 روز به‌صورت روزانه دریافت کردند. یک روز پس از آخرین تزریق، موش‌ها به روش جابجایی مهره‌های گردنی قربانی شدند و پانکراس آن‌ها جهت بررسی‌های بافت شناسی در فرمالین 10 درصد فیکس شد. با استفاده از روش کاوالیری حجم جزایر لانگرهانس تخمین زده شد. یافته‌ها: حجم جزایر لانگرهانس در گرو‌ه‌های دریافت کننده‌ی دوزهای 75 و 150 میلی‌گرم در کیلو‌گرم متفورمین اختلاف معنی‌داری را در مقایسه با گروه شاهد نشان نداد (05/0P>). موش‌های تیمارشده با دوز 300 میلی‌گرم در کیلو‌گرم متفورمین در مقایسه با گروه شاهد افزایش معنی‌داری را در حجم جزایر لانگرهانس نشان دادند (05/0P<). نتیجه‌گیری: متفورمین به صورت وابسته به دوز با‌عث افزایش حجم جزایر لانگرهانس می‌شود. اثر افزایشی متفورمین بر حجم جزایر لانگرهانس احتمالاً ناشی از تکثیر یا افزایش حجم سلول‌های بتا می‌باشد.


زهرا حسین‌پور، دکتر سید محمود هاشمی، دکتر عیسی صالحی، دکتر طوبی غضنفری،
دوره 21، شماره 89 - ( 6-1392 )
چکیده

زمینه و هدف: سلول‌های بنیادی به دلیل توانایی تمایز به سلول‌های مختلف، تکثیر و کشت نسبتا آسان و داشتن ویژگی‌های تعدیل ایمنی به عنوان منبعی امیدبخش برای ترمیم بافتی هستند. با وجود تحقیقات وسیع بر روی فنوتایپ ایمنی سلول‌های بنیادی مزانشیمی، نبود مارکر اختصاصی چالش‌هایی برای محققان در بر دارد. هدف از این مطالعه جداسازی سلول‌های بنیادی مزانشیمی از بافت چربی و ریه و مقایسه‌ی بیان مارکرهای پروتئینی در سطح این سلول‌ها است. روش بررسی: سلول‌های بنیادی مزانشیمی از ریه و بافت چربی موش جداسازی و کشت شدند. محیط‌های تمایزی اختصاصی برای بررسی‌های تمایزی به آن‌ها اضافه شد. در نهایت میزان بیان آنتی ژن‌های سطحی با اضافه کردن آنتی‌بادی‌های مونوکلونال در دو جمعیت سلولی با روش فلوسیتومتری مورد مقایسه قرار گرفتند. یافته‌ها: هر دو سلول بنیادی ساکن بافت به خوبی تکثیر شدند و تمایز به استئوسیت و آدیپوسیت در آن‌ها قابل مشاهده بود. همچنین سلول‌های بنیادی ریوی و بافت چربی دارای مارکرهای CD90، CD73 و CD105 بودند و از طرفی دیگر مارکرهای CD34، CD45 و CD11b را بیان نمی‌کردند. در این مطالعه سلول‌های بنیادی مزانشیمی ریوی دارای درصد پایین تری از مارکر CD105 را نسبت به سلول‌های بنیادی مزانشیمی بافت چربی بودند. نتیجه‌گیری: سلول‌های بنیادی مزانشیمی از ریه جداسازی شدند و مشابه سلول‌های بنیادی مزانشیمی بافت چربی مارکرهای شایع مرتبط با سلول‌های بنیادی مزانشیمی را بیان کردند.


دکتر فائزه مرتضوی، دکتر خاطره عبدالملکی، دکتر امیر عباس صامتی، دکتر عطیه هاشمیان، دکتر شقایق حق جوی جوانمردی،
دوره 22، شماره 94 - ( 5-1393 )
چکیده

زمینه و هدف: شواهدی در مورد رابطه‌ی هم اکسیژناز با بسیاری از سرطان‌ها در دسترس است. هم اکسیژناز با اثر آنتی آپوپتوزی در رشد تومورها نقش دارد. هدف از این مطالعه بررسی اثر هم اکسیژناز بر میتوز سلول‌های تومور ملانوما و اندازه‌ی این تومور‌ها در موش‌های C57BL6 بود. روش بررسی: سلول‌های ملانومای B16F10 به 18 موش C57BL6 با سن 8 هفته به‌صورت زیر جلدی تزریق شد. موش‌ها به‌طور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند. گروه اول ((n=6، Zinc Protoporphyrin (Znpp) (مهار کننده‌ی هم اکسیژناز- 1)؛ گروه دوم (n=6)،Hemin (فعال کننده‌ی هم اکسیژناز- 1) و گروه سوم (گروه کنترل) (n=6) فقط رقیق کننده تزریق را، به‌صورت یک روز در میان از روز اول مطالعه، طی 16 روز دریافت نمودند. تومورها در روز شانزدهم مطالعه خارج شدند. طول و عرض تومورها اندازه‌گیری شد و فعالیت میتوزی با رنگ آمیزی ایمنوهیستوشیمی و شمارش سلول‌های Ki-67 مثبت زیر لام مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج مطالعه‌ی ما نشان داد وزن و اندازه‌ی تومور و ایندکس میتوزی در موش‌های تیمار شده با Hemin به‌طور معنی‌داری بیش از دو گروه دیگر بود (05/0 P≤)؛ اما ایندکس میتوزی و اندازه و وزن تومور در گروه دریافت کننده‌ی Znpp و گروه کنترل تفاوت معنی‌داری نداشت. نتیجه گیری: تحریک مسیر هم اکسیژناز-1 به وسیله‌ی تزریق hemin می‌تواند موجب افزایش رشد تومور ملانوما شود. با این حال مهار این مسیر به وسیله‌ی مهارکننده‌های هم اکسیژناز -1 ممکن است بر کاهش رشد و اندازه‌ی تومور و ایندکس میتوزی اثری نداشته باشد.


دکتر علی هاشمی، دکتر فاطمه فلاح، دکتر آرزو طاهرپور، دکتر حسین گودرزی، سمیرا تراشی، سرور عرفانی منش، مهدانه روشنی، مهرزادصدرالدین امین،
دوره 23، شماره 98 - ( 3-1394 )
چکیده

زمینه و هدف: کلبسیلا پنومونیه یکی از موارد مهم عفونتهای اکتسابی از جامعه و بیمارستان است. این باکتری یکی از شایعترین پاتوژنهای بیمارستانی است که میزان مرگ و میر ناشی از آن بالا میباشد. افزایش ظهور مقاومت چند داروئی در بین ایزولههای بیمارستانی کلبسیلا پنومونیه، گزینههای درمانی برای درمان عفونتهای ایجاد شده بوسیله این باکتری را محدود کرده است لدا، هدف از این مطالعه شناسایی متالوبتالاکتامازها، بتالاکتامازهای با طیف وسیع، پورینهای غشاء خارجی در ایزولههای کلبسیلا پنومونیه جدا شده از بیماران بستری در بیمارستان های طالقانی و مفید شهر تهران میباشد. روش بررسی: این مطالعه از نوع توصیفی- مقطعی میباشد که از اسفندماه سال 1391 تا اسفندماه سال 1392 بر روی 100 ایزوله کلبسیلا پنومونیه انجام گرفت. تستهای حساسیت آنتیبیوتیکی با روش دیسک دیفیوژن و براث میکرودایلوشن بر اساس دستورالعمل CLSI انجام شد. متالوبتالاکتامازها و بتالاکتامازهای با طیف وسیع با استفاده از روش دیسک ترکیبی شناسایی شدند. ژنهای blaAIM, blaSPM, blaDIM, blaIMP, blaVIM ، blaTEM، blaSHVو blaCTX-M با روش PCRو Sequencing مورد بررسی قرار گرفتند و پورینهای غشای خارجی OmpK35 و OmpK36 با تکنیکهای –PAGE SDS، PCRو Sequencing تشخیص داده شدند. یافته ها: از 100 سویه کلبسیلا پنومونیه جدا شده از بیماران بستری در بیمارستان طالقانی و کودکان مفید، 48 مورد (48 درصد) بتا لاکتاماز وسیع الطیف و 3 (3 درصد) متالوبتالاکتاماز تولید میکردند. ژنهای blaTEM، blaSHV وblaCTX-M بهترتیب در 24(50 درصد)، 30 (5/62 درصد) و 28 (33/58 درصد) از ایزولههای کلبسیلا پنومونیه تولیدکننده بتا لاکتاماز وسیع الطیف شناسایی شد ولی بقیه ژنها در ایزولهها دیده نشد. با استفاده از تکنیک SDS-PAGE، OmpK35در30 (5/62 درصد) ایزوله و OmpK36 در35 (91/72 درصد) ایزوله از 48 سویه تولیدکننده بتا لاکتاماز وسیع الطیف شناسایی شد. در این مطالعه، ایزولههای کلبسیلا پنومونیه به فسفومایسین وتایجی سیکلین حساسیت بیشتری را داشتند. نتیجه گیری: در این مطالعه، شیوع بتالاکتاماز با طیف وسیع در سویههای کلبسیلا پنومونیه نگران کننده است و نیاز به اقدامات کنترل عفونت از جمله مدیریت مصرف آنتیبیوتیکها و شناسایی سریع ایزولههای مقاوم دارد.


سمیرا تراشی، دکتر حسین گودرزی، دکتر علی هاشمی، ندا یوسفی نوجوکامبری، مهرزاد صدرالدین امین، الهه تاکی، محبوبه ستارزاده،
دوره 25، شماره 108 - ( 1-1396 )
چکیده

زمینه و هدف: فعالیت پمپ‌های ترشحی از مهم‌ترین مکانیسم‌های مقاومت در سودوموناس آئروژینوزا می‌باشد که مانع تجمع دارو درون باکتری می‌گردد. لذا هدف از این مطالعه، بررسی اثر مهارکننده‌ی کربونیل سیانید 3-کلروفنیل هیدرازون (CCCP) و تعیین میزان بیان پمپ ترشحی MexCD-oprJ در سویه‌های سودوموناس آئروژینوزا جدا شده از بیماران بستری در بیمارستان شهید مطهری شهر تهران در سال‌های 93 تا 94 بود.

روش بررسی: این مطالعه‌ی توصیفی بر روی 100 ایزوله‌ی سودوموناس آئروژینوزا از بیماران دچار سوختگی بستری در بیمارستان شهید مطهری انجام گرفت. تست‌های آنتی‌بیوگرام با استفاده از روش‌های دیسک دیفیوژن و میکرودایلوشن براث براساس رهنمودهای CLSI و بررسی اثر مهارکننده کربونیل سیانید 3-کلروفنیل هیدرازون (CCCP) به روش میکرودایلوشن براث انجام گردید. میزان بیان پمپ ترشحی MexCD-oprJ با تکنیک
Real-Time PCR تعیین شد و درنهایت جهش‌های ژن nfxB با روش‌های PCR و Sequencing تعیین گردید.

یافته‌ها: از مجموع 100 ایزوله‌ی سودوموناس آئروژینوزا، بیشترین حساسیت و مقاومت به ترتیب نسبت به کلیستین (100 درصد) و تیکارسیلین
(98 درصد)
گزارش شد و در 16 ایزوله، اثر مهاری کربونیل سیانید 3-کلروفنیل هیدرازون دیده شد. نتایج Real-time PCR برای این ایزوله‌ها،
افزایش بیان محدوده‌ی 34/15-26/0 برابری (میانگین 1/4 برابر) را مشخص کرد و تعیین سکانس توالی
nfxB، تغییر لوسین به پرولین را در موقعیت
14 نشان داد.

نتیجه گیری: افزایش بیان پمپ ترشحی MexCD-oprJ در این مطالعه گواهی بر گسترش موتانت‌های nfxB در عفونت‌های سوختگی می‌باشد، بنابراین مهارکننده‌ی کربونیل سیانید 3-کلروفنیل هیدرازون جهت تداخل در عملکرد این پمپ‌ها می‌تواند مفید باشد.


محمد هاشمی، دکتر فرهاد رحمانی نیا، دکتر محمدعلی آذربایجانی، دکتر منوچهر سلطانی،
دوره 26، شماره 114 - ( 1-1397 )
چکیده

زمینه و هدف: سندروم متابولیک مجموعه ای از اختلالات متابولیک است که با افزایش خطر بیماری‌های قلبی و عروقی ارتباط دارد. مطالعات متعددی در خصوص تاثیر انواع فعالیت‌های بدنی بر سندروم متابولیک در حال انجام است. هدف این مطالعه بررسی تاثیر تمرین هوازی تناوبی و تداومی بر عوامل سندروم متابولیک در مردان سالمند بود.
روش بررسی: 60 مرد سالمند واجد شرایط به‌صورت داوطلبانه به‌عنوان آزمودنی و به‌صورت تصادفی در سه گروه، تمرین تناوبی، تمرین تداومی و شاهد مورد مطالعه قرار گرفتند. ابتدا از آزمودنی‌ها خونگیری اولیه به‌عمل آمد و 48 ساعت بعد آزمودنی‌های گروه تجربی تمرینات را به دو روش تداومی و تناوبی به مدت 6 هفته انجام دادند و گروه شاهد به فعالیت‌های عادی خود ادامه دادند. پس از اتمام دوره ی تمرینات دوباره از آزمودنی‌ها خونگیری به عمل آمد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک سویه، آزمون تعقیبی شفه و آزمون t وابسته مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت.
یافته‌ها: نتایج نشان داد پس از 6 هفته تمرین تداومی هوازی فشار خون سیستولیک، قندخون و تری‌گلیسیرید به‌صورت معنی‌دار کاهش پیدا کرد. درحالی که دور کمر و HDL تغییر معنی‌داری نشان نداد. در خصوص گروه تمرین تناوبی نیز قندخون، تری گلیسیرید و HDL تغییرات معنی‌داری نشان دادند، درحالیکه فشارخون و دورکمر تغییرات معنی‌داری نداشتند.
نتیجه گیری: بر اساس نتایج تحقیق می‌توان گفت که هر دو شیوه تمرین هوازی بر فاکتور قند خون و تری گلیسرید تاثیر مثبت دارد، در حالی که به منظور افزایش HDL تمرینات هوازی تناوبی و به‌منظور کاهش فشار خون سیستولیک تمرین هوازی تداومی پیشنهاد می‌گردد.
 

صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | ZUMS Journal

Designed & Developed by : Yektaweb