جستجو در مقالات منتشر شده


3 نتیجه برای هاشمی تبار

دکتر قاسم ساکی، دکتر محمود هاشمی تبار، دکتر بابک قوامی زاده، دکتر زاهد صفی خانی، داریوش بیژن نژاد، دکتر علیقلی سبحانی،
دوره 14، شماره 57 - ( دى 1385 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: روش‌های مختلف انجمادی به‌کاررفته جهت نگهداری اسپرماتوزوا، میزان تحرک و زنده ماندن آن‌ها را کاهش می‌دهد که یکی از علل آن را، تماس مستقیم اسپرم با محلول انجمادی می‌دانند. به همین دلیل در این مطالعه نقش اپی‌دیدیم در جلوگیری از تماس مستقیم اسپرم با محلول انجمادی طی فرآیند انجماد – ذوب از طریق مقایسه‌ی متغیرهای تحرک و بقای اسپرم قبل و بعد از عمل انجماد- ذوب مورد مطالعه قرار گرفت. روش بررسی: در این مطالعه قسمت دمی اپی‌دیدیم سمت راست 30 سرموش سوری نژاد (NMRI ) به روش شیشه‌ای منجمد شدند اما اسپرم‌های اپی‌دیدیم سمت چپ استخراج و به مدت یک ساعت در دمای 37 درجه‌ی سانتی‌گراد و غلظت 5 درصد Co2 قرارداده شدند و تحرک و بقای آن‌ها به عنوان گروه شاهد بررسی‌گردید. باقی‌مانده‌ی اسپرم‌ها به لوله‌ی اپندورف 5/1 میلی‌لیتری محتوی محلول انجمادی (رافینوز 18 درصد و شیرخشک بدون چربی 3 درصد) منتقل گردیده و منجمد شدند. بعد از 48 ساعت هردو نوع نمونه‌ی منجمد شده، ذوب شدند و تحرک و بقای اسپرم‌ها ارزیابی شد. برای نمونه‌ی اپی‌دیدیم به این صورت عمل شد که نمونه‌ها پس از استخراج از تانک نیتروژن و شست وشو در محیط کشت اسپرم درون اپی‌دیدیم منجمد- ذوب شده استخراج و در ادامه، مشابه روش بالا عمل شد. جهت آنالیز داده‌ها از آزمون‌های (ANOVA) و(Tukey) استفاده شد. یافته‌ها: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که بین میزان بقای اسپرم‌های منجمد – ذوب شده در داخل اپی‌دیدیم (08/7 ± 97/9 ) و خارج از اپی‌دیدیم (86/ 7 ± 67/ 34 ) به طور معنی‌داری اختلاف وجود دارد (05/0 >P ). هم‌چنین حرکت رو به جلو‌ی اسپرم‌‌های منجمد شده‌ی درون اپی‌دیدیم (صفر) و حرکت رو به جلو‌ی اسپرم‌های خارج از اپی‌دیدیم (55/3±29/3) محاسبه شد که اختلاف بین دو گروه معنی‌دار نبود. تحرک در جای اسپرم‌ها در دوگروه داخل و خارج اپی‌دیدیم به ترتیب برابر94/4 ± 78/6 و 37/10 ± 21/29 بود. آنالیز آماری انجام شده نشان داد که بین این دو گروه اختلاف معنی‌داری وجود دارد ( 05/0 p<). نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد که اپی‌دیدیم طی فرآیند انجماد – ذوب اثر محافظتی روی اسپرم نداشته است. با این وجود برای رسیدن به نتایج دقیق‌تر مطالعات و تحقیقات بیشتری باید انجام شود.


دکتر محمود هاشمی تبار، دکتر محمود اوراضی زاده، لعیا سادات خرسندی،
دوره 16، شماره 62 - ( 1-1387 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: آپوپتوز (مرگ برنامه‌ریزی شده‌ی سلول) یک فرآیند تنظیمی مهم در ساخت اسپرم است. افزایش غیرطبیعی آپوپتوز در سلول‌های زایای اسپرم منتهی به عدم تعادل بین تکثیر و مرگ سلولی می‌شود و در نتیجه به روند ساخت اسپرم آسیب می‌رساند. برخی مطالعات نشان می‌دهند گلوکوکورتیکوییدها هموستاز بیضه را با کاهش دادن سطح تستوسترون تحت‌تأثیر قرار می‌دهند. در این مطالعه اثر دگزامتازون، یک ترکیب گلوکوکورتیکوییدی پرمصرف، بر بیان پروتئین FasL، یک پروتئین پیش‌آپوپتوزی مهم، در سلول‌های زایای اسپرم در موش سوری بررسی شده است. روش بررسی: 24 سر موش سوری نر بالغ (6 تا 8 هفته) به ‌طور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند: گروه آزمایش اول و دوم به ترتیب 2 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم و 7 میلی‌گرم به ازای هر کیلو‌گرم دگزامتازون به ‌صورت تزریق داخل‌صفاقی به مدت 7 روز دریافت کردند. گروه شاهد تنها نرمال‌سالین به مدت 7 روز دریافت کرد. یک روز پس از آخرین تزریق موش‌ها قربانی شده و بیضه‌ها در محلول فرمالین جهت انجام مطالعات ایمنوهیستوشیمی قرار داده شدند. واکنش ایمنی مثبت با استفاده از روش نیمه‌کمی H-score سنجیده شد. یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهند بیان FasLدر اپی‌تلیوم منی‌ساز وابسته به مراحل اسپرماتوژنز است و مرحله‌ی VII حساس‌ترین مرحله نسبت به دگزامتازون می‌باشند. در گروهی که 2 میلی‌گرم به ازای هر کیلو‌گرم دگزامتازون دریافت کرده بود FasL تنها در مرحله‌ی VII سیکل اسپرماتوژنز بیان شده بود و میانگین H-score در این مرحله افزایش قابل‌ملاحظه‌ای یافته بود (05/0P<). در گروه دریافت‌کننده 7 میلی‌گرم به ‌ازای هر کیلو‌گرم دگزامتازون میانگین H-score در تمام مراحل سیکل اسپرماتوژنز، به‌ ویژه مرحله‌ی VII سیکل اسپرماتوژنز افزایش یافته بود (05/0P<). تعداد سلول‌های اسپرماتوسیت در این گروه کاهش چشمگیری نشان داد. نتیجه‌گیری: به ‌نظر می‌رسد ترکیبات گلوکوکورتیکوییدی مانند دگزامتازون با تحت‌تأثیر قرار دادن پروتئین‌های پیش‌آپوپتوزی باعث ایجاد آپوپتوز می‌شوند.


دکتر لعیا خرسندی، سمیه بهرام زاده، دکتر محمود هاشمی تبار، سید رشیدالدین کلانتر مهدوی،
دوره 19، شماره 74 - ( 1-1390 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: متفورمین دارویی است که به صورت گسترده برای درمان دیابت نوع II مورد استفاده قرار می‌گیرد. در این مطالعه اثرات مقادیر متفاوت متفورمین بر روی حجم جزایر لانگرهانس بررسی شده است. روش بررسی: 24 سر موش سوری نر بالغ نژاد C57BL/6 در محدوده‌ی وزنی 5±30 گرم به صورت تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند. گروه شاهد نرمال سالین دریافت کرد و گروه‌های آزمون اول تا سوم به ترتیب متفورمین با غلظت‌های 75، 150 و300 میلی‌گرم در کیلو‌گرم و با روش تزریق داخل صفاقی طی 7 روز به‌صورت روزانه دریافت کردند. یک روز پس از آخرین تزریق، موش‌ها به روش جابجایی مهره‌های گردنی قربانی شدند و پانکراس آن‌ها جهت بررسی‌های بافت شناسی در فرمالین 10 درصد فیکس شد. با استفاده از روش کاوالیری حجم جزایر لانگرهانس تخمین زده شد. یافته‌ها: حجم جزایر لانگرهانس در گرو‌ه‌های دریافت کننده‌ی دوزهای 75 و 150 میلی‌گرم در کیلو‌گرم متفورمین اختلاف معنی‌داری را در مقایسه با گروه شاهد نشان نداد (05/0P>). موش‌های تیمارشده با دوز 300 میلی‌گرم در کیلو‌گرم متفورمین در مقایسه با گروه شاهد افزایش معنی‌داری را در حجم جزایر لانگرهانس نشان دادند (05/0P<). نتیجه‌گیری: متفورمین به صورت وابسته به دوز با‌عث افزایش حجم جزایر لانگرهانس می‌شود. اثر افزایشی متفورمین بر حجم جزایر لانگرهانس احتمالاً ناشی از تکثیر یا افزایش حجم سلول‌های بتا می‌باشد.



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | J Adv Med Biomed Res

Designed & Developed by : Yektaweb