جستجو در مقالات منتشر شده


9 نتیجه برای هانیلو

دكتر علی عطائیان، دكتر پروین تدین، علی هانیلو ، دكتر حسین تاران، فرزاد مهرگان، عباس عزیزی،
دوره 8، شماره 32 - ( 7-1379 )
چکیده


د كتر هانیلو علی، بدلی حمید، اسماعیل زاده عبدالرضا،
دوره 12، شماره 46 - ( فروردين 1383 )
چکیده

سابقه و هدف: هیداتیدوز به عنوان یک زئونوز انگلی در ایران همانند بسیاری از کشورهای دنیا آندمیک است، ولی اطلاعات جامع در خصوص میزان واقعی شیوع آلودگی در بیشتر مناطق کشور اندک است.به لحاظ اهمیت موضوع و آگاهی از شیوع بیماری، این پژوهش با هدف بررسی سرواپیدمیولوژیک هیداتیدوز در ساکنین منطقه اسلام آباد زنجان در سال 1381 طراحی و اجرا گردید.مواد و روش ها: تعداد 2367 نمونه ی سرم از افراد بالای 2 سال که به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای از 1000 خانوار ساکن در منطقه انتخاب شده بودند تهیه و جمع آوری گردید. آنتی ژن مورد نیاز برای آزمایش از مایع کیست هیداتیک ریوی و کبدی گوسفندان آلوده تهیه شد. با استفاده از این آنتی ژن، همه نمونه ها با روش الایزای غیر مستقیم مورد آزمایش قرار گرفتند. داده ها با استفاده از آزمون های تی و کای دو تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: از مجموع 2367ن نمونهسرم آزمایش شده، 71 نمونه (3درصد) از نظر آلودگی به کیست هیداتیک مثبت شدند. بیشترین میزان آلودگی به ترتیب در گروه های سنی 10 تا 19 سال (6/3 درصد) و 20 تا 29 سال (3/3 درصد) مشاهده شد. میزان آلودگی بعد از 50 سالگی بدون اختلاف معنی داری کاهش نشان داد. میزان موارد مثبت در جنس مذکر 7/2 درصد و در جنس مونث 2/3 درصد به دست آمد. هم چنین بین میزان آلودگی و سطح تحصیلات افراد مورد مطالعه ارتباط معنی داری دیده نشد.نتیجه گیری و توصیه ها: نتایج نشان دهنده شیوع قابل توجه آلودگی در جمعیت مورد مطالعه همانند سایر مناطق مطالعه شده در کشور می باشد. با توجه به وفور آلودگی در گروه های سنی مختلف، ضرورت دارد پیشگیری و کنترل بیماری به عنوان یکی از اولویت های بهداشتی منطقه مورد توجه قرارگیرد. هم چنین انجام مطالعاتی در زمینه شناسایی منابع و راه های انتقال آلودگی پیشنهاد می گردد.
دکتر محمد باقر قوامی، دکتر علی هانیلو، مهندس جمشید محمدی،
دوره 12، شماره 49 - ( دى 1383 )
چکیده

خلاصه سابقه و هدف: پشه‌ها مهم‌ترین حشرات خون‌خواری هستند که باعث انتقال بیماری‌های خطرناکی چون مالاریا و آربوویروس‌ها می‌گردند و برحسب شرایط منطقه و خصوصیات ژنتیکی، میزبان خاصی را برای خون‌خواری انتخاب می‌نمایند. کمپلکس آنوفل ماکولیپنیس و کولکس تیلری، گونه‌های غالب پشه‌های استان زنجان هستند. از این رو مطالعه‌ی حاضر به منظور تعیین اندیکس خون‌خواری آن‌ها به روش ساندویچ الیزا در سال 1383 در زنجان انجام گرفت. مواد و روش‌ها: پشه‌ها‌ی کمپلکس آنوفل ماکولیپنیس و کولکس تیلری با دو روش افشانه‌ی پایرترم (PSC) و تله‌ی نوری از اماکن داخلی و بیرونی مناطق مختلف استان زنجان در سال 1382 صید و نمونه‌های خون خورده بعد از خشک سازی در دمای 20- درجه‌ی سانتی‌گراد نگه‌داری شدند. این نمونه‌ها پس از راه اندازی روش ساندویچ الایزا، از نظر داشتن خون انسان در معده، آزمایش شدند. نتایج با استفاده از آزمون کای دو مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: از 6436 نمونه‌ پشه‌ی مورد بررسی، 3072 عدد (7/47 درصد) آنوفل ماکولیپنیس و 3364 عدد (3/52 درصد) کولکس تیلری بودند. نسبت خون‌خواری از انسان در آنوفل‌ ماکولیپنیس، 2/3 درصد و در ‌کولکس تیلری 5/1 درصد بود. آنوفل‌ ماکولیپنیس 12/2 برابر کولکس تیلری میل به خون خواری از انسان داشت. اندیکس‌ انسان دوستی آنوفل ماکولیپنیس در نمونه‌های صید شده به شیوه‌ی PSC، 2/0درصد ولی در نمونه‌های تله‌ی نوری 3/7 درصد بود. مقایسه‌ی این اندیکس در نمونه های صید شده با دو روش فوق اختلاف معنی داری داشت (0005/ P=). در نمونه‌های PSC اندیکس انسان دوستی 17/35 برابر کمتر از نمونه‌های تله‌ی نوری بود. اندیکس انسان دوستی آنوفل کولکس تیلری در روش PSC ، 8/1درصد و در نمونه‌های تله‌ی نوری 3/1درصد دیده شد که از نظر آماری این اختلاف معنی‌دار نبود. نتیجه‌گیری و توصیه‌ها: با توجه به اندیکس بالای خون‌خواری از انسان درآنوفل ماکولیپنیس، پیشنهاد می‌شود برنامه‌های کنترل و مراقبت مالاریا به طور جدی مورد توجه مسؤلین بهداشتی و درمانی استان قرار گیرد. جهت کاهش این اندیکس، مردم به استفاده از روش‌های حفاظت فردی و نگه‌داری دام تشویق و حمایت شوند.هم‌چنین انجام مطالعات بیولوژی مولکولی واکولوژیکی بر جمعیت‌های مختلف کمپلکس آنوفل ماکولیپنیس توصیه می‌گردد.


پری رحیمی، دکتر محمد باقر قوامی، دکتر علی هانیلو، دکتر عباسعلی نوریان، دکتر علیرضا بیگلری،
دوره 16، شماره 65 - ( 10-1388 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: فاسیولیازیس یکی از بیماری‌های مشترک انسان و دام است که آسیب‌های بهداشتی و لطمات اقتصادی زیادی را در مناطق مختلف ایران به ‌وجود می‌آورد. فاسیولا هپاتیکا و فاسیولا ژیگانتیکا از عوامل شناخته شده فاسیولیازیس هستند که هر کدام چهره‌ی اپیدمیولوژیک خاصی دارند. شناخت گونه‌های فاسیولا در انتخاب صحیح روش‌های کنترل بیماری در یک منطقه نقش بسزایی دارد. با عنایت به اهمیت بهداشتی و اقتصادی این بیماری، مطالعه‌ی حاضر با هدف تعیین گونه‌ی انگل در زنجان به شیوه‌ی‌ مولکولی انجام یافته است. روش بررسی: تعداد 535 کرم‌ بالغ فاسیولا پس از جمع‌آوری از کبدهای آلوده (گاو و گوسفندهای ذبح شده در کشتارگاه زنجان) در بافر PBS شستشو شدند. نیمه‌ی پیشین کرم‌ها به الکل 70 درصد منتقل و تا استخراج اسیدهای نوکلئیک در 20- درجه‌ی سانتی‌گراد نگهداری شدند. اسیدهای نوکلئیک نمونه‌ها به شیوه‌ی اصلاح شده‌ی فنل‌ کلروفرم استخراج و در آن‌ها قطعه‌ی بین دو ژن 5.8S وS 28 از rDNA با روش PCR تکثیر یافت. چند‌شکلی قطعه‌ی ITS2 به روش‌ PCR-RFLP و توالی بازهای آلی آن با تکنیک تعیین توالی D‏NA تعیین شد. یافته‌ها: نتایج PCR-RFLP و مقایسه‌ی توالی بازهای ناحیه ITS2 با توالی‌های ثبت شده در بانک ژنی نشان داد که همه‌ی نمونه‌های مورد مطالعه، فاسیولا‌هپاتیکا بودند. هم‌چنین تعیین توالی نشان داد که در ناحیه‌ی ITS2 تعداد 361 جفت باز آلی وجود دارد. توالی بازهای ناحیه ITS2 سیزده نمونه در بانک ژنی به شماره‌های 391412-EU391424 EU ثبت شد. نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این مطالعه شواهدی از وجود فاسیولا ژیگانتیکا در زنجان بدست نیامد و کلیه نمونه‌های مورد بررسی فاسیولا هپاتیکا تشخیص داده شدند. واژگان کلیدی: فاسیولا، ترماتود کبدی، ITS2 وrDNA وPCR-RFLP


دکتر علی هانیلو، فائزه نجفی، دکتر اصغر فضائلی، دکتر عباس علی نوریان،
دوره 19، شماره 74 - ( 1-1390 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: تهیه آنتی‎ژن مناسب از موضوعات مهم در زمینه‌ی تشخیص سرولوژیک هیداتیدوز می‌باشد. پژوهشگران با کشت کوتاه مدت پروتواسکولکس‎ها در چند محیط مختلف توانسته‎اند به آنتی‎ژن‎ها‌ی دفعی- ترشحی دسترسی پیدا کنند. با این‌حال تاکنون مقایسه‎ای در خصوص میزان تولید این آنتی‌ژن‌ها در محیط‎های مختلف انجام نشده است. در این پژوهش، میزان تولید پروتئین‌های (آنتی‌ژن‌های) دفعی- ترشحی از طریق کشت کوتاه مدت پروتواسکولکس‎ها در محیط‌هایRPMI ، DMEM و PBS غنی‌شده با گلوکز مورد مطالعه قرار گرفتند. روش بررسی: برای تهیه‌ی پروتئین‌‌های دفعی- ترشحی، پروتواسکولکس‎های اکینوکوکوس در محیط‌های RPMI، DMEM وPBS غنی‌شده با گلوکز به مدت 72 ساعت کشت داده شدند. پس از تغلیظ و سنجش پروتئین‎های تولید شده، به منظور شناسایی اجزای مختلف آن‌ها، با روش SDS-PAGE الکتروفورز شدند. داده‎ها از طریق آزمون‌های آماری آنالیز واریانس یک‌طرفه و توکی تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: میانگین غلظت پروتئین‎های دفعی- ترشحی در زمان 24 ساعته‌ی کشت در محیط PBS(8/16 میکروگرم در میلی‌لیتر) نسبت به RPMI (4/7 میکروگرم در میلی‌لیتر) و DMEM (3/10 میکروگرم در میلی‌لیتر) به‌طور معنی‎داری بیشتر بود (05/0(P<، در حالی‌که این تفاوت بین غلظت پروتئین‎های دفعی- ترشحی در محیط RPMI و DMEM مشاهده نشد. پروتئین‎های دفعی- ترشحی به‌دست آمده از محیط PBS به 12 باند اصلی و محیط‎های RPMI و DMEM هر کدام به 14 باند اصلی در محدوده‌ی وزن ملکولی 16 تا 67 کیلودالتون تفکیک شدند. نتیجه‌گیری: برای تهیه‌ی پروتئین‌های دفعی- ترشحی پروتواسکولکس، محیط PBS غنی‌شده با گلوکز نسبت به دو محیط دیگر مناسب‌تر است. حداکثر زمان مناسب برای تولید این پروتئین‎ها، تا 48 ساعت بعد از کشت اولیه پروتواسکولکس‌ها می‎باشد.


دکتر علی هانیلو، مهدی فرهادی، دکتر اصغر فضایلی، دکتر عباسعلی نوریان،
دوره 21، شماره 84 - ( 1-1392 )
چکیده

زمینه و هدف: بیماری کیست هیداتیک یکی از مهم‌ترین بیماری‌های مشترک بین انسان و دام در بسیاری از نقاط دنیا است که توسط مرحله‌ی لاروی اکینوکوکوس گرانولوزوس اتفاق می‌افتد. شناسایی ژنوتیپ‌های مختلف ایزوله‌های انگل، میزبانان مرتبط و مسیرهای انتقال آن‌ها حایز اهمیت است. تاکنون تعداد 10 ژنوتیپ مختلف (G1-G10) بر پایه‌ی آنالیز مارکرهای ژنتیکی هسته و میتوکندری در مناطقی از جهان و ایران توصیف شده است. این مطالعه با هدف تعیین ژنوتیپ ‌ایزوله‌های حیوانی و انسانی کیست هیداتیک در استان زنجان انجام شد. روش بررسی: تعداد 86 نمونه شامل 49 نمونه‌ی گوسفندی، 28 نمونه‌ی گاوی از کشتارگاه و 9 نمونه‌ی انسانی کیست هیداتیک از بیمارستان‌های استان زنجان جمع‌آوری شد. پس از استخراج DNA ژنومی، ناحیه rDNA-ITS1 توسط PCR تکثیر و محصول به‌دست آمده با روش PCR-RFLPآنالیز گردید. یافته‌ها: اندازه‌ی قطعه‌ی ITS1 تکثیر یافته حدود bp 1000 به‌دست آمد. الگوهای قطعات به‌دست آمده از محصول PCR ناحیه rDNA-ITS1 بعد از برش با آنزیم‌های Msp1, Rsa1, Alu1 وTaq1 نشان داد که تمامی نمونه‌ها منطبق با استرین شایع گوسفندی هستند. نتیجه‌گیری: در این منطقه، استرین غالب اکینوکوکوس گرانولوزوس در دام‌ها و انسان همانند سایر مناطق مطالعه شده‌ی ایران، ژنوتیپ G1 یا همان استرین شایع گوسفندی است.


رحیم نوروزی، دکتر عباسعلی نوریان، دکتر علی هانیلو، دکتر کوروش کمالی،
دوره 24، شماره 102 - ( 1-1395 )
چکیده

زمینه و هدف: یکی از علل گسترش آلودگی‌های انگلی، وجود آلودگی‌های بی‌علامت ناشی از آن‌ها است. جهت مبارزه و کنترل این موارد از آلودگی، نیاز به مطالعات منظم و مستمر اپیدمیولوژیکی می‌باشد. این مطالعه به منظور دستیابی به اطلاعات جدید از انتشار آلودگی‌های انگلی در شهر زنجان و همچنین مقایسه با مطالعه‌ی دو دهه‌ی پیش در شهر زنجان انجام شد.

روش بررسی: در این مطالعه‌ی توصیفی - مقطعی، 854 دانش‌آموز 6 تا 12 سال از 10 مدرسه ابتدایی شهر زنجان به روش خوشه‌ای و تصادفی ساده انتخاب و مورد بررسی قرار گرفتند. نمونه‌های به‌دست آمده در سه نوبت متوالی، با روش‌های گسترش مرطوب و رسوبی فرمالین- اتر مورد آزمایش قرار گرفتند.

یافته‌ها: از 854 دانش‌آموز مورد مطالعه، 139 نفر (3/16 درصد) آلوده به انگل‌های روده‌ای بودند. از نظر شیوع تک یاخته‌های روده‌ای، آنتامبا کلی 56/4 درصد، کیلوماستیکس مسنیلی 33/4 درصد، بلاستوسیستیس هومینیس 04/3 درصد، ژیاردیا لامبلیا 34/2درصد، یدآمبا بوچلی 87/1 درصد، اکسیور 52/1 درصد، اندولیماکس نانا 46/0 درصد، دی آنتامبا فراژیلیس 23/0 درصد، همنولیپس نانا 11/0 درصد، سارکوسیستیس 11/0 درصد شایع‌ترین انگل‌ها بودند. بین شیوع انگل‌ها با سن و تحصیلات والدین ارتباط معنی‌دار وجود داشت اما با جنس، درآمد خانواده و محل سکونت ارتباط معنی‌داری وجود نداشت.

نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که میزان شیوع آلودگی‌های انگلی روده‌ای در مدارس ابتدایی پایین بوده و در مقایسه با مطالعه‌ی سال 73 شهر زنجان، میزان آلودگی کاهش چشمگیری داشته است. با توجه به شیوع آلودگی‌های انگلی روده‌ای در منطقه‌ی مورد بررسی، ارتقای آگاهی بهداشت در زمینه‌ی بهداشت فردی به دانش آموزان و والدین ضروری می‌باشد.


سخاوت آهنگ، دکتر علی هانیلو، دکتر سقراط فقیه‌زاده،
دوره 24، شماره 103 - ( 2-1395 )
چکیده

چکیده

زمینه و هدف: درمان رایج توکسوپلاسموزیس، ترکیب خوراکی پیریمتامین و سولفادیازین است که با ایجاد عوارض جانبی و مسمومیت در بیماران، به ویژه افراد مبتلا به اختلالات شدید سیستم ایمنی همراه است. گیاه اکیناسه‌آ پورپورا (سرخارگل) از گیاهان دارویی است که دارای خواص ضد میکروبی و تقویت کنند‌ه‌ی سیستم ایمنی بدن می‌باشد. این مطالعه با هدف ارزیابی تاثیر ضد توکسوپلاسمایی و درمانی عصاره ی گیاه سرخارگل در شرایط برون‌تنی و مدل توکسوپلاسموزیس حاد موشی انجام شد.

روش بررسی: سوسپانسیون حاوی 42000 تاکی‌زوئیت زنده توکسوپلاسما (سویه RH)، در غلظت‌های سریال 50، 100، 200، 500 و 1000 میکروگرم بر میلی لیتر از عصاره‌ی خام الکلی اکیناسه‌آ پورپورا در دمای 37 درجه‌ی سانتی‌گراد به مدت 5 ساعت انکوبه شدند. درصد بازدارندگی در هر غلظت و در نهایت غلظت بازدارنده 50 درصد (IC50) عصاره از طریق رگرسیون خطی محاسبه شد. در مرحله‌ی بعد، 48 سر موش‌ BALB/c در 6 گروه به صورت داخل صفاقی با 104 تاکی زوئیت آلوده شدند. 24 ساعت پس از آلودگی، 5/0 میلی‌لیتر عصاره با غلظت‌های فوق، به طریق داخل صفاقی و به گروه شاهد فقط 5/0 میلی‌لیتر سرم فیزیولوژی استریل، روزانه تا زمان مرگ موش‌ها تزریق شد. موش‌ها هر روز پایش می‌شدند. زمان بقای گروه‌ها با آزمون‌های One way ANOVA و Duncan، آنالیز و تفاوت در سطح )05/0(P< معنی‌دار تلقی گردید.

یافته‌ها: با استفاده از مدل رگرسیون خطی، مقدار IC50 عصاره بعد از 5 ساعت، معادل 784 میکروگرم بر میلی لیتر به دست آمد. میانگین زمان بقای موش‌ها در گروه‌های تحت درمان (حداقل 9/0±5/6 روز) نسبت به گروه شاهد (0/0±5 روز) به‌طور معنی‌داری بیشتر شد (05/0P<). حداکثر میانگین بقا با 0/1±3/7 روز در گروه‌ پنجم آزمون (1000 میکروگرم بر میلی‌لیتر) و بدون اختلاف معنی‌دار با سایر گروه‌های آزمون
دیده شد.

نتیجه‌گیری: در شرایط برون‌تنی، غلظت‌های مورد استفاده عصاره‌ی الکلی اکیناسه‌آ پورپورا، اثر بازدارندگی مطلوبی بر تاکی‌زوئیت‌های توکسوپلاسما نداشت، ولی در شرایط درون تنی، به طور معنی‌داری موجب افزایش زمان بقای موش‌های آلوده شد.



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | ZUMS Journal

Designed & Developed by : Yektaweb