جستجو در مقالات منتشر شده


6 نتیجه برای پیری

دکتر مرتضی پیری، دکتر محمد ناصحی، دکتر محمدرضا زرین دست،
دوره 18، شماره 70 - ( 1-1389 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: کانابینوئیدها جزو داروهای مقلد حالات روانی می‌باشند که انواع مختلف حافظه و یادگیری را تحت تاثیر قرار می‌دهند، در این پژوهش اثر L- آرژنین پیش ساز نیتریک اکساید که به عنوان آگونیست نیتریک اکساید عمل می‌نماید، بر یادگیری وابسته به وضعیت القا شده با WIN55, 212-2 در موش‌های کوچک آزمایشگاهی مورد بررسی قرار گرفت، تا برهم‌کنش بین سیستم کانابینوئیدی و نیتریک اکساید در زمینه‌ی یادگیری وابسته به وضعیت کانابینوئیدها در هیپوکامپ پشتی مورد بررسی قرار گیرد. روش بررسی: روش اجتنابی مهاری (غیر فعال) با مدل Step-Down برای بررسی حافظه در موش‌های سوری بکار گرفته شد و حافظه‌ی حیوان 24 ساعت بعد از آموزش مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها: تزریق درون مغزی WIN55, 212-2 (5/0 و 1 میکروگرم به هر موش) در روز آموزش به تخریب حافظه‌ی حیوانات منجر شد. حافظه‌ی تخریب شده با تزریق WIN55, 212-2 (1 میکروگرم به هر موش) در روز آموزش به طور کامل با به‌کار بردن همان مقدار از WIN55, 212-2 در روز آزمون به حالت عادی برگشت. تزریق L-آرژنین (3/0، 1 و 3 میکروگرم به هر موش) به تنهایی قبل از آزمون تاثیری بر روی حافظه‌ی اجتنابی مهاری نداشت .در حالی که، تزریق قبل از آزمون این دارو می‌تواند حافظه‌ی تخریب شده باWIN55, 212-2 را اصلاح کند. به‌علاوه به‌کار بردن مقدار‌های غیر موثر WIN55, 212-2 وL-آرژنین، همراه با هم در روز آزمون می‌تواند حافظه‌ی تخریب شده با WIN55, 212-2 اصلاح کند. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها نشان می‌دهد که نیتریک اکساید در یادگیری وابسته به وضعیت ایجاد شده توسط تزریق درون مغزی WIN55, 212-2 در هیپوکامپ پشتی موش سوری دخیل می‌باشد و آن را تحت تاثیر قرار می‌دهد.


دکتر محمد ناصحی، دکتر مرتضی پیری، مریم السادات شاهین، دکتر محمدرضا زرین دست،
دوره 18، شماره 72 - ( 9-1389 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: با توجه به اینکه انواع مختلف بتا ـ کربولین‌ها در رژیم غذایی به مقدار بسیار زیاد وجود دارد، در این مطالعه اثر سیستم دوپامینی بر روی فراموشی القا شده با هارمان که نوعی بتا ـ کربولین است، مورد بررسی قرار گرفت. روش بررسی: روش اجتنابی مهاری (غیر فعال) با مدل Step-Down برای بررسی حافظه در موش‌های کوچک آزمایشگاهی به‌کار گرفته شد. یافته‌ها: تزریق درون صفاقی هارمان (5 و 10میلی‌گرم در کیلو‌گرم I.P ) بلافاصله بعد از آموزش به صورت وابسته به دوز، تثبیت حافظه‌ی اجتنابی مهاری را در حیوان کاهش داد. به‌کار بردن آپومرفین (5/0 و 1 میلی‌گرم در کیلو‌گرم I.P ) قبل از آزمون به تنهایی اثر بر روی فراخوانی حافظه‌ی اجتنابی مهاری نداشته، ولی منجر به بازگشت حافظه‌ی تخریب شده ناشی از تزریق بعد از آموزش هارمان گردید. به‌علاوه به‌کار بردن SCH23390 (025/0، 05/0 و 1 میلی‌گرم در کیلو‌گرم I.P ) یا سولپیراید (5/12، 25 و 50 میلی‌گرم در کیلو‌گرم I.P ) به تنهایی تأثیری بر روی یادآوری حافظه نداشت، در حالی‌که در حیواناتی که تثبیت حافظه در آن‌ها تحت تأثیر تزریق بعد از آموزش داروی هارمان تخریب شده بود، تزریق SCH23390 (05/0 و 1/0 میلی‌گرم در کیلو‌گرم I.P ) و یا سولپیراید (25 و50 میلی‌گرم در کیلو‌گرم I.P ) فراموشی القا شده با هارمان را کاهش ‌داد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان ‌داد که احتمالاً سیستم دوپامینرژیک در فراموشی القا شده توسط هارمان نقش دارد و ممکن است اثرات آن‌ها از طرق مختلف باشد.


دکتر مرتضی پیری، الهام ایازی، دکتر مریم بنانج، مریم السادات شاهین،
دوره 20، شماره 79 - ( 3-1391 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: گیرنده‌های دوپامینی و هیستامین رفتارهای شبه اضطرابی را تحت تأثیر قرار می‌دهند. به‌علاوه برهمکنش بین هیستامین و گیرنده‌های دوپامینی D1 در زمینه‌ی تعدیل برخی رفتارها اثبات شده است. در این مطالعه برهمکنش بین هیستامین و گیرنده‌ی دوپامینی D1 در زمینه‌ی رفتار اضطرابی در هیپوکامپ پشتی مورد مطالعه قرار گرفت. روش‌ بررسی: در این مطالعه تجربی از آزمون ماز به‌علاوه‌ای شکل مرتفع برای سنجش رفتارهای شبه اضطرابی مورد استفاده قرار گرفت. موش‌های سوری نر با تزریق درون صفاقی کتامین هیدروکلراید، به‌علاوه زایلزین بی‌هوش شدند و دو کانول در ناحیه‌ی هیپوکامپ پشتی آن‌ها قرار داده شد. آنالیز واریانس دوطرفه و یکطرفه (ANOVA) و به دنبال آن تست LSD برای آنالیز داده‌ها استفاده شد. تمامی آزمایشات مطابق با راهنمای اخلاقی نگهداری و کار با حیوانات آزمایشگاهی انجام گرفت. یافته‌ها: تزریق هیستامین و آگونیست (SKF 38393) و آنتاگونیست (SCH23390) گیرنده‌ی دوپامینی D1 به داخل ناحیه‌ی CA1 باعث القای اضطراب گردید. تزریق SKF 38393 و SCH23390 دو دقیقه بعد از دوز مؤثر هیستامین (10 میکروگرم بر موش) اثرات اضطراب‌زای هیستامین را مهار کرد. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد علاوه بر اینکه هیستامین و گیرنده‌های دوپامینی D1 در تعدیل اضطراب در هیپوکامپ پشتی موش سوری نقش دارند، بین آن‌ها یک برهمکنش پیچیده نیز وجود دارد.


دکتر بهاره پاکپور، کبری جعفری، زهرا بشیری، دکتر مجید نوائیان، دکتر مرتضی پیری،
دوره 21، شماره 87 - ( 4-1392 )
چکیده

زمینه و هدف: نشان داده شده است که کانابینوییدها اثرات متنوعی بر روی اعمال شناختی می‌گذارند. یک همپوشانی در پراکنش گیرنده‌های گابا با کانابینوییدی در برخی از ساختارهای مغزی نظیر هیپوکامپ پشتی گزارش شده است، بنابراین احتمال وجود برهمکنش عملکردی بین سیستم کانابینوییدی و گابائرژیک در زمینه‌ی اعمال شناختی وجود دارد. مطالعه‌ی حاضر نقش احتمالی گیرنده‌های کانابینوییدی CB1 هیپوکامپ پشتی بر روی فراموشی القا شده با موسیمول و یادگیری وابسته به وضعیت موسیمول در موش‌های سوری نر بالغ مورد بررسی قرارداده است. روش بررسی: در این مطالعه تجربی از 250 سر موش کوچک آزمایشگاهی نر نژاد NMRI و داروهای ACPA و مسیمول استفاده شد. موش‌ها بیهوش شده و کانول گذاری دوطرفه در ناحیه‌ی CA1 هیپوکامپ پشتی با استفاده از روش استریوتاکسی انجام شد. بعد از طی دوره‌ی بهبودی هفت روزه، آزمون رفتاری با استفاده از دستگاه یادگیری احترازی آغاز شد. یافته‌ها: تزریق پس از آموزش موسیمول (15/0، 075/0 میکروگرم بازای هرموش) باعث تخریب حافظه‌ی اجتنابی مهاری شد. تخریب حافظه‌ی القا شده با موسیمول (15/0 میکروگرم بازای هرموش) به‌طور کامل با به‌کار بردن ACPA و/ یا موسیمول روز آزمون برمی‌گردد، که نشان دهنده‌ی القا‌ی یادگیری وابسته به وضعیت توسط موسیمول می‌باشد. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها پیشنهاد می‌نمایند که گیرنده‌های کانابینوییدی CB1 هیپوکامپ پشتی ممکن است نقش مهمی در فراموشی ایجاد شده با موسیمول و یادگیری وابسته به وضعیت القا شده با موسیمول در موش سوری بازی کند.


مریم السادات شاهین، دکتر سیما نصری، دکتر مرتضی پیری،
دوره 22، شماره 91 - ( 2-1393 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: اتانول و نیکوتین رهایش دوپامین در نواحی مختلف مغز نظیر هسته‌ی آکومبنس و هیپوکامپ را افزایش می‌دهند. گیرنده‌های دوپامینی D1 در هیپوکامپ پشتی که یکی از نواحی کلیدی مغز در میانجگری برخی از اثرات رفتاری اتانول و نیکوتین یافت شده است. در این مطالعه، تاثیر گیرنده‌های دوپامینی D‏1 هیپوکامپ پشتی بر روی اثر نیکوتین بر روی فراموشی القا شده با اتانول بررسی شد. روش بررسی: در این مطالعه‌ی تجربی از 192 سر موش کوچک آزمایشگاهی نر نژاد NMRI استفاده شد. نمونه‌ها پس از بیهوشی در دستگاه استریوتاکسی قرار گرفتند و کانول گذاری دوطرفه در ناحیه‌ی CA1 هیپوکامپ پشتی انجام شد. بعد از طی دوره‌ی بهبودی هفت روزه، آزمون رفتاری با استفاده از دستگاه یادگیری احترازی غیر فعال آغاز شد. در این مطالعه اتانول، نیکوتین و SCH23390 (آنتاگونیست گیرنده‌ی دوپامینی (D1 استفاده شد. یافته‌ها: تزریق پیش از آموزش یا قبل از آزمون اتانول باعث القای فراموشی شد (0001/0>P). فراموشی القا شده با اتانول قبل از آموزش با به‌کار بردن همان دوزهای اتانول قبل از آزمون اصلاح گردد (0001/0>P). تزریق قبل از آزمون نیکوتین توانست فراموشی القا شده با اتانول قبل از آموزش را برگرداند (0001/0>P). تزریق قبل از آزمون SCH23390 به داخل CA1 خود باعث تخریب حافظه گردید و از بازگشت حافظه‌ی تخریب شده با اتانول توسط نیکوتین جلوگیری کرد (0001/0>P). نتیجه‌گیری: این یافته‌ها پیشنهاد می‌کنند که گیرنده‌های دوپامینی D‏1 هیپوکامپ پشتی نقش مهمی در اثرات بهبود بخش نیکوتین بر روی فراموشی القا شده با اتانول دارند.


دکتر حمید آقاعلی نژاد، مقصود پیری، رویا نجفی،
دوره 23، شماره 96 - ( 1-1394 )
چکیده

زمینه و هدف: سرطان پستان یکی از بیماریهای ژنتیکی و التهابی مزمنی است که روند رو به رشدی در میان زنان ایران دارد. محققان نشان دادهاند ورزش منظم اثر پیشگیرانه و کمک درمانی در بازداری از رشد تومور دارد. لذا هدف از پژوهش حاضر بررسی اثرات تمرینات استقامتی بر سطوح سرمی TNF-α موشهای حامل سرطان پستان میباشد. روش بررسی: برای این منظور 40 موش بالب سی ماده خریداری شد و پس از آشناسازی ابتدا 20 موش به مدت 8 هفته تمرین استقامتی تداومی با شدت متوسط را انجام دادند و سپس سلولهای سرطانی به همه موشها تزریق گردید. پس از آن یک گروه از موشهای تمرین کرده (10 سر) و یک گروه از موشهای تمرین نکرده (10 سر) بهمدت 6 هفته، 5 روز در هفته تمرینات استقامتی با شدت متوسط را انجام دادند. با این تفسیر این پژوهش دارای چهار گروه ورزش تومور ورزش(ETE)، ورزش تومور استراحت (ETR)، استراحت تومور ورزش (RTE) و استراحت تومور استراحت (RTR) میباشد. حجم تومور بهصورت هفتگی با کولیس دیجیتالی سنجیده شد. در پایان موشها قربانی شدند و نمونههای خونی از موشها گرفته و سرم آن جدا شد. سطوح سرمی TNF-α بهصورت الایزا اندازهگیری شد. یافتهها: اختلاف معناداری بین سطوح سرمی TNF-α در دو گروهی که پس از القای تومور ورزش میکردند (ETE, RTE) با دو گروهی که پس از القای تومور فعالیت نمیکردند(ETR,RTR) وجود داشت و این نتایج با میزان رشد تومور در آن گروهها مطابقت داشت. همبستگی قوی بین سطوح سرمی TNF-α و میزان رشد تومور وجود داشت. نتیجهگیری: ورزش منظم استقامتی باعث کاهش سطوح TNF-α سرمی و نسبت رشد حجم تومور میگردد. فعالیت منظم استقامتی موجب کاهش مارکرهای التهابی میشود، لذا فعالیت بدنی منظم به عنوان روش کمک درمانی اثرات مفیدی در درمان سرطان پستان وابسته به استروژن دارد.



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2018 All Rights Reserved | ZUMS Journal

Designed & Developed by : Yektaweb