جستجو در مقالات منتشر شده


3 نتیجه برای چوبینه

دکتر مجید معتمدزاده، محمدرضا حسن بیگی، دکتر علیرضا چوبینه، دکتر حسین محجوب،
دوره 17، شماره 68 - ( 7-1388 )
چکیده

چکیده زمینه و هدف: انجام کار به صورت نشسته به‌ویژه اگر صندلی نامناسب طراحی شده باشد، عامل مهمی در ایجاد کمردرد می‌باشد. کمردرد یکی از متداول‌ترین اختلالات اسکلتی عضلانی می‌باشد و گزارش‌ها حاکی از آن است که در 50 تا 90 درصد بالغین با میزان بروز مجدد تا 90 درصد رخ می‌دهد. هدف از این مطالعه، طراحی و ساخت صندلی ارگونومیک مطابق با ابعاد بدنی جمعیت کارمند ایرانی بود. روش بررسی: در این مطالعه خصوصیات آنتروپومتریکی مرتبط با صندلی 303 زن و مرد کارمند اندازه‌گیری شد. سپس از استاندارد ANSI-HFES 100/1988 برای طراحی صندلی استفاده گردید. نهایتاً، این صندلی توسط 60 کارمند مرد و زن مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته‌ها: با استفاده از ابعاد آنتروپومتری و معیارهای ارگونومیک طراحی صندلی و با در نظر گرفتن محدودیت‌های فنی، صندلی ارگونومیک ساخته شد. پس از ساخت صندلی، این صندلی ارگونومیک با صندلی‌های قدیمی مورد مقایسه قرار گرفت. ارزیابی این صندلی نشان داد که تفاوت معنی‌داری بین صندلی جدید و صندلی قبلی کارمندان وجود دارد. نتیجه‌گیری: طراحی و ساخت صندلی ارگونومی متناسب با ابعاد بدنی کارمندان ایرانی در این مطالعه با موفقیت انجام یافت که می‌تواند در جهت تامین سلامت و راحتی نیروی انسانی شاغل در مشاغل اداری کشور مورد استفاده قرار گیرد.


محمد همتی نفر، دکتر محمدرضا کردی، ثروت چوپانی، دکتر سیروس چوبینه، رضا قراری عارفی،
دوره 21، شماره 84 - ( 1-1392 )
چکیده

زمینه و هدف: آدیپونکتین نقش مهمی در هیپرگلیسمی، لیپولیز و مکانیسم‌های التهابی دارد. مکانیسم‌هایی که بتوانند ارتباط بین آدیپونکتین و مقاومت انسولین را در پاسخ به فعالیت‌های ورزشی توضیح دهند، هنوز مبهم باقی مانده‌اند. هدف از این مطالعه، تعیین تأثیر شش هفته تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر سطوح پلاسمایی آدیپونکتین، مقاومت و حساسیت انسولینی و عملکرد سلول بتا در مردان جوان غیرفعال بود. روش بررسی: به این منظور، 18 نفر از دانشجویان به‌صورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند و به صورت تصادفی به دو گروه تجربی (9n=، سن: 41/1±33/24 سال، قد: 91/4±22/176 سانتی‌متر، وزن: 59/6±27/72 کیلو‌گرم) و کنترل (9n=، سن: 01/2±27/23 سال، قد: 88/6±22/180 سانتی‌متر، وزن: 23/7±27/76 کیلو‌گرم) تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت شش هفته و سه جلسه در هفته پروتکل تمرینی HIIT را اجرا کردند. هر جلسه شامل چهار تا شش تکرار دویدن با حداکثر سرعت در یک ناحیه‌ی 20 متری با 30 ثانیه ریکاوری بود. نمونه‌های خونی یک روز قبل و بعد از اجرای پروتکل تمرینی، به‌صورت ناشتا جمع‌آوری شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون‌های آماری T مستقل و همبسته انجام شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد، سطوح سرمی آدیپونکتین در گروه تجربی افزایش معناداری داشت (047/0P=) و درصد چربی بدن نیز در این گروه به صورت معنادار کاهش یافت (019/0P=). هر چند غلظت‌های سرمی انسولین، گلوکز ناشتا و مقادیر مقاومت به انسولین کاهش و مقادیر حساسیت به انسولین و عملکرد سلول بتا افزایش یافتند، اما این تغییرات از نظر آماری معنادار نبودند (P>0/05). نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد، اجرای HIIT از نظر تاثیر زمانی یک عامل کارآمد در افزایش غلظت آدیپونکتین و کاهش درصد چربی بدن می‌باشد. همچنین، به شدت فعالیت ورزشی به عنوان یک عامل بسیار مهم در افزایش غلظت آدیپونکتین می‌توان اشاره کرد.


علی اوصالی، دکتر سیروس چوبینه، دکتر رحمان سوری، دکتر علی اصغر رواسی، دکتر حسین مصطفوی،
دوره 25، شماره 110 - ( 3-1396 )
چکیده

زمینه و هدف: افزایش سن، عوامل التهابی و سندروم متابولیک از عوامل موثر در کاهش عملکرد شناختی می‌باشد. هدف از این تحقیق بررسی اثرگذاری 12 هفته تمرین هوازی با شدت متوسط بر سطوح IL-6، IL-10 و حافظه‌ی میان مدت زنان 50 تا 65 ساله مبتلا به سندروم متابولیک می‌باشد.

روش بررسی: 24 زن مبتلا به سندروم متابولیک به‌طور داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. آزمودنی‌ها به‌طور تصادفی به دو گروه 12 نفره تمرین و کنترل تقسیم شدند. گروه تمرین هفته‌ی اول سه دوره‌ی 8 دقیقه‌ای با فواصل استراحت پنج دقیقه با شدت 60 تا 70 درصد از ضربان قلب ذخیره‌ای، تمرینات خود را انجام دادند. با سپری شدن هر هفته، یک دقیقه به مدت زمان دوره‌های تمرین افزوده می‌شد. میزان سطوح IL-6، IL-10 توسط رادیوایمونواسی، میزان حافظه‌ی میان مدت نیز توسط آزمون یادداری تصویری مورد بررسی قرار گرفت.

یافته‌ها: میانگین IL-6 پس از سه ماه تمرین هوازی نسبت به پیش آزمون به‌طور معنی‌داری کاهش یافت، میانگین IL-10 و حافظه‌ی میان مدت پس از سه ماه تمرین به‌طور معنی‌داری افزایش یافت (05/0 >P). همچنین هیچ تغییر معنی‌داری در سطوح IL-6، IL-10 و حافظه‌ی میان مدت گروه کنترل در پیش آزمون و پس آزمون مشاهده نگردید (05/0P>).

نتیجه گیری: در اثر تمرین هوازی سه ماهه با شدت متوسط میانگین IL-6 کاهش و میانگین IL-10 افزایش یافت. در نتیجه می‌توان گفت که احتمالا کاهش میانگین IL-6 و افزایش میانگین IL-10 موجب بهبودی عملکرد حافظه‌ی میان مدت گردیده است.



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | J Adv Med Biomed Res

Designed & Developed by : Yektaweb