Zanjan University of Medical Sciences پست الكترونيك · درباره دانشگاه · اخبار دانشگاه · نقشه پايگاه · كتابخانه · English
شناسه کاربری رمز عبور ثبت نام در پایگاه | فراموشی رمز
AWT IMAGE
بخش‌های اصلی
آشنایی با مرکز ::
حوزه ریاست ::
حوزه مدیریت ::
حوزه خدمات پرستاری ::
بخش های بیمارستان ::
فناوری اطلاعات ( IT )::
آموزش همگانی ::
اخبار و رویدادها::
امور رفاهی کارکنان ::
درباره ماهنشان ::
ارتباط با بیماران ::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
اعتبار بخشی

AWT IMAGE

..
تماس با ما

تلفن: 36223294-024

نمابر:36223296

پست الکترونیک:

razi@zums.ac.ir

..
فناوری اطلاعات

AWT IMAGE

  

AWT IMAGE

 

AWT IMAGE

  

AWT IMAGE

..
مناسبتهای دی ماه 1391

ولادت حضرت امام موسی کاظم علیه السلام ( 128 ه.ق)       1 دی


ولادت حضرت عیسی مسیح علیه السلام    5دی  


  سالروز تشکیل نهضت سواد آموزی به فرمان حضرت امام خمینی (ره) (1358 ه.ش)     7دی


  روز بصیرت و میثاق امت با ولایت     9 دی


  آغاز سال 2013 میلادی       12 دی


  قیام خونین مردم قم ( 1356 ه.ش)   19 دی


  شهادت میرزا تقی خان امیرکبیر ( 1230 ه.ش)   20 دی


  رحلت رسول اکرم صلی ا... علیه  و  آله      22 دی  


  شهادت حضرت امام رضا علیه السلام ( 203 ه.ق)    23 دی


  هجرت حضرت رسول اکرم صلی ا... علیه و آله از مکه به مدینه   دی 24


  فرار شاه معدوم ( 1357 ه.ش)      26 دی  


شهادت نواب صفوی ، طهماسبی، برادران واحدی وذوالقدر از فدائیان اسلام ( 1324 ه.ش)    27 دی


 

..
گزارش آب و هوا

سایت سازمان هواشناسی کشور

AWT IMAGE

..
:: اوضاع جمعیتی و فرهنگی ::
 اوضاع جمعیتی و فرهنگی استان زنجان

  

  اوضاع جمعیتی

  

  جمعیت کل استان 1036873 نفر بوده که از این تعداد 521507 نفر مرد و 515366 نفر زن می باشند (بر اساس آمار آبان ماه 1375).

  جمعیت فعال از نظر اقتصادی:268000
جمعیت فعال شاغل از نظر اقتصادی: 250000
جمعیت فعال بیکار و جویای کار از نظر اقتصادی: 17000
میزان اشتغال در سال 1379: 56/85 %
میزان بیکاری در سال 1379: 44/14 %

  اوضاع فرهنگی

 

  استان زنجان یکی از مناطق شاهراهی ایران است که از آثار و بناهای تاریخی و آداب اجتماعی و فرهنگی خاص خود برخوردار است. این استان دارای جاذبه های فرهنگی خاصی چون: صنایع دستی، موسیقی و نمایش های محلی، لباس های محلی و دیگر ویژگی های فرهنگی استان به شمار می رود. انواع صنایع دستی استان زنجان از قبیل: چاقوسازی، گلیم بافی، جاجیم بافی، چاروق دوزی، سفال گری، ملیله کاری، فرش بافی، فلزکاری، مسگری و نقره سازی یکی از مهم ترین جاذبه های فرهنگی استان زنجان به شمار می آید. موسیقی بومی منطقه ی زنجان که همان موسیقی آذری است؛ در وجود «عاشیق‌ها» خلاصه می ‌شود و یکی دیگر از جاذبه های با اهمیت فرهنگی استان زنجان محسوب می شود. پوشش محلی و سنتی زنان و مردان استان زنجان نیز بسیار جالب و قابل توجه است. پوشش مردان را کت و شلوار معمولی با کلاه نمدی با نام محلی کچه بورک و گیوه یا چارق تشکیل می دهد و پوشش محلی زنان نیز از چندین تکه لباس و تزیینات متفاوت چون انگشتر، النگو و... تشکیل شده که بسته به قدرت اقتصادی افراد، زینت های مختلفی نیز با این لباس ها استفاده می شوند .

 

  صنایع دستی استان زنجان

 

  استان زنجان یکی از استان های فعال کشور در زمینه صنایع دستی است. یافته های باستان شناسی به دست آمده از این استان بر قدمت انواع صنایع دستی در این منطقه گواهی می دهد. انواع صنایع دستی از قبیل چاقوسازی، گلیم بافی، جاجیم بافی، چارق دوزی، سفال گری، ملیله کاری، فرش بافی، فلزکاری، مسگری و نقره سازی در شهرستان های این استان متداول است. بافت انواع قالی و قالیچه در مناطق مختلف استان رواج دارد ولی بیش ترین میزان تولید در منطقه زنجان، ابهر و قیدار دیده می شود.

 

  چاقو سازی

 

  چاقو مهم ترین و معروف ترین صنایع دستی استان زنجان است. چاقوسازان در ساخت چاقو با قالب هایی که‌ در اختیار دارند، شیارهایی روی تیغه چاقو ایجاد می ‌کنند که هر قدر تعداد این ‌شیارها بیش تر باشد، ارزش‌ چاقو زیادتر است‌. سخت کردن تیغه در اصطلاح چاقوسازان با آب دادن انجام می شود که روشی کاملاً تجربی است و از قاعده خاصی پیروی نمی کند. بسیاری از استادکاران، این مرحله را کاملاً از دیگران مخفی نگاه می دارند. معمولاً نام یا امضای سازنده بر روی انتهای تیغه چاقوهای مرغوب حک‌ می شود. از تولیدات دیگر این استادکاران می توان به قند شکن اشاره کرد. این محصول از ظریف ترین محصولات آن ها است که تا تولید نهایی مراحل بسیاری را پشت سر می گذارد و ساخت آن کار بسیار پرزحمتی است.

 

 

 

 

  چارق دوزی

 

  چارق دوزی یکی دیگر از هنرهای دستی است که دستهای ظریف هنرمندان زنجانی در تولید آن مهارت ویژه ای دارند. اصولاً صنعت کفاشی از قرن یازدهم هجری در شهر رونق فراوانی داشته است. تمرکز کفاشان در دو بازار بالا و پایین و اختصاص یافتن راسته های گوناگون به این فن حکایت از رونق آن در ادوار گذشته دارد. همچنین و جود محله بزرگ دباغها در شهر این فکر ار قوت بخشیده است. به علت ورود کفشهای کارخانه ای و علل دیگر، کفاشی بومی از رونق افتاده و اساتید آن به چارق دوزی روی آورده اند.

  به هر تقدیر هم اکنون چارق های زیبا از شهرت خاص و عام برخوردارند. این چارق ها مشخصاً زنانه بوده و استفاده از آن جنبه تشریفاتی و تفننی دارد. چارق ها از دو قسمت کف و رو تشکیل شده است، کف آن از چرم ظریف و رویه آن از نخهای نازک رنگی و گاهی از ابریشم و در طرحها و گونه های مختلف ساخته و بافته می شود، چنان که مصنوعات آن باب طبع ایرانی و خارجی است و مناسب ترین سوغات شهر محسوب می شود.

 

  ملیله سازی

 

  از دیگر صنایع مستظرفه که جنیه هنری نیز دارد، ملیله سازی است . این صنعت فنی بسیار پیچیده و ظریف است، بطوری که استادکار پس از ذوب شمش نقره، آن را از قالب مخصوص عبور داده و قطر نقره را به یک سانتیمتر تقلیل می دهد. از این مفتولها پس از تکرار و ذوب مجدد نقره، سیمی به قطر حدود یک میلیمتر ساخته می شود. سپس با وسیله ای به نام سیم کش، مفتولها نازکتر و ظریفتر شده و آماده ملیله سازی می شوند.

  قالب ملیله مورد نظر از تخته و موم تهیه می شود و با نشاندن سیم های نقره ای در آن با ایجاد طرحهای متنوع و پیچیده با اندودی از براده مس حرارت می دهند بطوری که تارهای نقره به یکدیگر متصل شوند. پس از زدودن ناخالصی ها که با تیزاب انجام می گردد، ملیله ها با خاک اره صیقل داده می شوند.

  تولیدات ملیله ها بسیار زیاد است و مهعمولاً سرویس های چایخوری، شربت خوری، قلمدانریال دسته چاقو و لوازم متعدد زینتی از آن ساخته می شود. این مصنوعات به حدی زیبا هستند که امروزه زینت بخش مجموعه های هنری خصوصی و منازل متمولین در اقصی نقاط عالم است. نا گفته نماند کا ملیله های ساخت زنجان در بازار اصفهان با شهرت خاصی به مشتریان داخلی و خارجی عرضه می گردد.

 

  فرش بافی

 

  یکی دیگر از صنایع دستی بومی که رواج کتمل داشته و از نظر اقتصادی پس از دامداری مقام دوم را دارد، صنایع مربوط به فرش بافی است. این صنعت که عموماً به زنان اختصاص دارد در تمام منطقه از شهرت خاصی برخوردار است، بطور متوسط فرش های درجه3 در هر یک ماه با دو نفر بافنده و فرش های درجه2 از هر دو ماه با دو بافنده و فرش های درجه1 از هر 6 ماه با دو نفر بافنده به اتمام می رسد.

  مرغوبترین نوع فرش های نمنطقه مربوط به محلی به نام "بیتگنه" است. این فرش ها با ظرافت و دقت تمام بافته می شوند و جنبه صادراتی دارند. رنگ پشم که عموماً توسط بافندگان رنگرزی می شود از ثبات قابل توجهی برخوردار است. این بافته ها بسیار ریز و در 6.5 سانتیمتر دارای 80 تار و 40 گره بوده و تار انها از نخهای 6 تار تشکیل می شود که نازک و مقاوم هستند.

  نقشه بافته های این منطقه عموماض طرحی است به نام کچک و ترنج که از خطوط اسلیمی اقتباس گردیده و بدون نقشه بر روی قالیها پیاده می شوند. زمینه این فرش ها عموماً قرمز رنگ است. بافده های درجه1 مهمترین صادرات شهرستان زنجان را تشکیل داده و در کشور المان از شهرت خاصی برخوردار است. فرش های درجه2 و 3 شامل فرش های معروف جلیل آباد، هوپا، بوغدا کندی و شهرستان زنجان با طرحهای لچک ترنج و ریزماهی با زمینه قرمز و سیاه بافته می شوند. این فرش ها عموماً در 6.5 سانتیمتر دارای 40 تار و 20 گره است.

  ابزار آلات این صنعت عموماً توسط بافندگان و تهیه کنندگان آن ساخته می شوند.

 

 

  موسیقی و نمایش های محلی استان زنجان

 

  موسیقی منطقه ی زنجان همان موسیقی آذری است. موسیقی بومی آذری ‌ها در وجود «عاشیق‌ها» خلاصه می ‌شود. موسیقی سنتی آذری، بازتاب مهم ترین وجوه و جوانب زندگی مردم است. درفولکلور موزیکال آذربایجان احوال و روحیات مردم گذشته این دیار با طرز بسیار لطیفی ترنم می شود. غم، شادی، هجران، وصال موفقیت‌ها، شکست‌ها و قهرمانی ‌ها همه و همه دراین گنجینه موزیکال متجلی است. شیوه بدیهه خوانی، روش نواختن، اجرا، آراستگی ‌های ملودیک و داشتن حالات ویژه مخصوص به خود هماهنگی و اسلوب خاص و پختگی و مطلوب بودن صداها از خواص جدایی ناپذیر موسیقی این مرز و بوم است.

محققین و پژوهشگران؛ موسیقی آذربایجان را به پنج بخش عمده زیر تقسیم می کنند:

1-عاشق‌ها(عاشیقلار)

  2- ترانه‌های ملی و مقام ها (خلق ماهینلاری و موغاملار)

  3- موسیقی عزا و مذهبی (تعزیه موسیقی سی)

  4- موسیقی کار و تلاش روزانه (امک ماهینلاری)

  5- موسیقی عروسی و رقص‌های مربوطه (توی دویون موسیقی سی)

 

  دستگاه ها و مقام های آذربایجان با داشتن زیر و بم‌های به خصوص و حالات لطیف هر کدام گویای دریایی از تحولات درونی مردم هستند. آن ها مانند هزاران مروارید و جواهرات رنگارنگی هستند که به طرز ماهرانه و به صورت مرتب به رشته کشیده شده باشند و خوانندگان بزرگی مانند مصطفی پایان، پروفسور بلبل، حاجی بابا حسین اف، عالیم قاسم اف و جبارقاریاغدی اوغلی توانسته‌اند تاکنون مقام های موسیقی آذربایجان را به طور استادانه‌ای اجرا نمایند. ویژگی و مشخصات موسیقی ملی، سنتی و آذربایجانی در جهات و وجوه مختلفی متجلی می شود. قدیمی ‌ترین آلت موسیقی آذربایجان «ساز» است که یکی ازآلات موسیقی کهن است که قدیمی ‌ها به آن «قوپوز» می‌گفتند و امروز به «ساز» معروف شده است. عاشق‌های آذربایجان از دیرباز«ساز» می‌نوازند و بعدها کمانچه «دایره» (قاوال) «قارانی» (کلارینت) «طبل»، «سرنا» و حتی بعضی سازهای ملل دیگر مانند: ویلن، قانون و پیانو نیز وارد موسیقی آذربایجان شد که مورد استفاده عاشق ها قرار می گیرد. ترانه‌های عامیانه، آوازها و افسانه‌های حماسی- عشقی و اخلاقی نماینده ی روح هنری ملت ها و بیان گر تمام احوال و روحیات و درحقیقت صدای درونی هر قومی است.

  درباره ی نوازندگان و خوانندگان سازهای موسیقی منطقه آذربایجان که عاشیق نامیده می شوند، بایستی گفت: عاشق یا عاشیق فردی خوش قریحه، شیرین بیان، هنرمند، خوش صدا و دارای ذوق شاعری است به عبارت دیگر عاشیق هم شعر می سراید، هم ساز می ‌نوازد هم داستان نقل می ‌کند و هم آواز می ‌خواند.

  ساز عاشیق عبارت است از یک آلت موسیقی به نام ساز، ساز عاشیق از دو قسمت عمده دسته و کاسه تشکیل شده که به 7 الی 9 سیم از جنس فولاد و آلیاژ سخت نقره، خرک‌های استخوانی بالا و پایین و کوک کننده‌ های سیم‌ها مجهز است، دسته ساز از چوب گردو یا یک نوع درخت جنگلی به نام «اولاس» و «کاسه ساز» از چوب درخت توت به دلیل انعطاف پذیری و پرطنین‌تر شدن صدا ساخته می ‌شود. ساز عاشیق دارای 14 پرده است که پرده‌ها به وسیله چلله گوسفند و یا نخ پلاستیکی محکم از هم جدا می ‌شوند. در طول تاریخ در همه جای آذربایجان عاشیق‌ها در عروسی ‌ها شرکت داشته‌اند. آهنگ‌های عاشقی به گفته عاشیق‌ها 72 آهنگ است ولی بعضی ‌ها تا 144 آهنگ نیز گفته‌اند که به دسته‌های حماسی، عشقی، اخلاقی اجتماعی، وصف حال و روایت تقسیم می ‌شوند. در بخش حماسی، عاشق‌ها با نواختن آهنگ‌های تند و مهیج مانند جنگ کوراوغلو، دبل جنگی، شاه سئونی و دویمه کرم اشعاری را از زبان قهرمانان آذربایجان می‌خوانند و شنوندگان را به دفاع از آرمان های دینی - انسانی و وطن دوستی تشویق می ‌نمایند.

  در بخش عشقی نیز عاشیق‌ها با آهنگ‌های عاطفی تر و شاد مثل تجنیس، گوز، للمه، دستان، جلیلی و قهرمانی و نخجوانی، اشعارعشقی خود را در وصف الهی، وطن، یار، ائمه اطهار و هر آن چه که به آن عشق می ‌ورزند؛ می ‌خوانند. دربخش اخلاقی و اجتماعی هم اشعاری در وصف صفت‌های پسندیده سخنان نصیحت آمیز و طریقه آداب و معاشرت خوب با آهنگ‌های دلنشین تاجری، امرامی، دیوان، تجنیس، اکبری و غیره خوانده می ‌شود. وصف حال و روایت نیز ازدیگر بخش های موسیقی عاشیق‌ها است که در این قسمت عاشیق‌ها با اشعار دل نشین از خاطرات و حال و روز خودشان و ایل و طایفه و وطن خود تعریف می ‌کنند.

 

  یکی از خصیصه‌های بارز موسیقی آذربایجانی بدیهه گویی و بدیهه نوازی است. این خصیصه به مجری آهنگ اجازه می ‌دهد که نیروی فانتزی و قوه خیال خویش را در مقیاس وسیعی به کاراندازد و درعرصه پهناوری؛ توسن خیال و تصور را به تاخت و تاز وادارد و با مهارتی خارق‌العاده؛ ضمن رعایت کامل اصول فنی موسیقی بی ‌درنگ و فی البداهه به مایه موسیقی در حد امکانات تغییر شکل بدهد.

  بدیهه سرایی نه فقط در متن موسیقی آذری بلکه در نحوه ی اجرای آن نیز به طور گسترده‌ای به کار می ‌رود که حد و میزان بدیهه سرایی و تعداد لحظات و دفعات پرداختن به بدیهه با قدرت و تصمیمات هنرمندان مجری است. یکی از خصوصیات بدیهه سرایی آن است که چون هر بدیهه در نوع خود تک و تکرار ناشدنی است در نتیجه موجب پیدایش تازگی و حالات نوین درتغییرات ملودیک موسیقی می ‌شود. مایه غم در همه قسمت‌های موسیقی آذربایجان حتی رینگ‌های ریتمیک و شاد نفوذ کرده است و علت آن نیز به گفته «هابیل علیف» (استاد کمانچه و از هنرمندان برجسته آذربایجان) همان مظلومیت‌های تاریخی این دیار است. در شادترین موزیک آذری و آ‌وازهای آذری مایه غم به خوبی حس می شود به عنوان نمونه آهنگ رقص «لزگی» از تندترین آهنگ‌های آذری است ولی با این حال یک غم و اندوه پنهانی درآن نهفته است. مراسم رقص لزگی یا تاقایتاثی دارای چندین حرکت آرام و تند است که ابتدا با حرکاتی آرام و سپس تند و ریتمیک اجرا می شود. همراه با رقص لزگی 3 نت 4 تایی نواخته می شود که گویند؛ همان باله مشهور آذربایجان است و نیز حرکات موزون نازالما (ناز نکن) و کوراوغلی (قهرمان مبارزه با ظلم و ستم) توسط هنرمندان آذری و با حرکاتی تند و گاه آرام که بلافاصله با چرخش سریع تغییر ریتم داده و چرخ ها و پرش ها با نوای سرنا و دهل و با لباس های خاص و بسیار شکیل و زیبا در رنگ های گوناگون(اغلب مشکی) با چکمه براق تا به زیر زانو و با کلاهی از پشم سپید، همراه با بالاپوشی سبک و چسبیده به بدن و شلواری تنگ و چسبان و مناسب برای هر گونه حرکت آغاز می شود. اعضای گروه رقص لزگی معمولا بین 8 تا 12 نفر است.

  موسیقی عزا و مذهبی (اوخشاماها) نیز اغلب در قالب«بایاتی» سروده شده‌اند که به آن ها«بایاتی ها»‌ می ‌گویند که زنان صاحب عزا آن ها را در مجالس سوگواری با آهنگ مخصوص می ‌خوانند و حاضرین با شنیدن آن ها و گریه زاری تسکین می‌یابند.

  موسیقی کار و تلاش روزانه (امک ماهینلاری) نیز غالبا بدون نواختن موزیک و گاهی اوقات در صورت ریتمیک بودن آن با دست زدن اطرافیان اجرا می ‌شود. این نوع موسیقی اغلب در مراسم سمنوپزی اوایل بهار، قیمه درست کردن، خوابانیدن کودک در گهواره، مهمانی ‌های عصرانه و شبانه، شخم زدن زمین و کوبیدن خرمن، هنگام بافتن فرش، گلیم و غیره اجرا می ‌شود. مادران هنگام خوابانیدن نوزادانشان با نوای شیرین و لطیف مادرانه روی دستگاه های شور- دشتی و گاهی سه گاه، بایاتیی های مخصوص لالایی (لایلالار) را ترنم می ‌کنند.

  آهنگ‌های عروسی و رقص‌های مربوطه (توی و دویون موسیقی سی) از شور و حال زیادی برخوردارهستند و تک آیاق، ایکی آیاق، سوبولاغی و دورد آیاق آهنگ‌های نسبتا آرام این رشته رقص‌ها هستند که فامیل نیز می ‌توانند در صورت نبودن افراد بیگانه در محفل خصوصی این رقص‌ها را انجام دهند. پس از آن نوبت رقص‌های تند مردانه مثل نرمه، بندی، شیخانی، یارگوزهل، و آهنگ‌های دیگر می ‌رسد. در سراسر مناطق آذری نشین کم تر منطقه ای را می توان یافت که جشن ها و مراسم هایشان بدون موسیقی و رقص آذری انجام شود. شنیدن موسیقی آذری و اجرای عاشیق ها یکی از مهم ترین و با ارزش ترین جاذبه های فرهنگی استان زنجان به شمار می رود.

 

  لباس های محلی استان زنجان

 

  پوشش محلی و سنتی زنان و مردان استان زنجان بسیار جالب و قابل توجه است. پوشش مردان را کت و شلوار معمولی با کلاه نمدی با نام محلی کچه بورک و گیوه یا چارق تشکیل می دهد و پوشش محلی زنان نیز از چندین تکه لباس و تزیینات متفاوت چون انگشتر، النگو و... تشکیل شده که بسته به قدرت اقتصادی افراد، زینت های مختلفی نیز با این لباس ها استفاده می شوند. برخی از این لباس ها عبارتند از: نوعی پوشش که شامل پارچه ای مخصوص برای محافظت از موی سر است.

  چنه التی (زیرچانه): ابزاری است که از سکه های قلاب دار به هم پیوسته و یا منجوق های رنگارنگ تشکیل شده و جهت حفاظت پوشن استفاده می شود و نوعی زینت نیز به شمار می آید.

  یاشماق: نوعی روسری که برای پوشش دهان، چانه و گردن استفاده می شود.

  جلیزقا: پوشش مخصوص بالاتنه است که بدون آستین بوده ونوع آستین دارآن یل نام دارد.

  کوینک: پوششی که اندکی بلنرتر از جلیزقا بوده و زیر آن استفاده می شود. این پوشش از طرح ها و رنگ های گرم انتخاب می شود.

  تومان: پوششی که به دو نوع بلند و کوتاه تقسیم می شود. نوع بلند آن شلیته و نوع کوتاه آن قصاتومان نام دارد. معمولاً شلیته توسط افراد مسن و قصاتومان توسط جوانان مورد استفاده قرار می گیرد.

  شلوار: این پوشش از پارچه ضخیم و تیره رنگ انتخاب می شود.

  نیم ساق: نوعی جوراب شلواری است که در میهمانی ها و مسافرت ها استفاده می شود.

 

  هم زمان با رشد صنعتی و گسترش شهرنشینی به خصوص در شهرهای بزرگی چون شهر زنجان پوشش های یاد شده تغییر یافته و حتی برخی از آن ها به فراموشی سپرده شده اند. در حال حاضر در شهرها و روستاهای بزرگ تر استان، پوشش غالب زنان و مردان را همان پوشش معمولی رایج در کل کشور تشکیل می دهد و برای دیدن پوشش های محلی بایستی به روستاها و شهرهای کوچک استان که نفوذ صنعتی کم تر بوده مراجعه نمود.

 

  سایر ویژگی های فرهنگی استان زنجان

 

  زبان اهالی استان زنجان نیز مانند نژاد آن ها یک دست نیست و در طول تاریخ دست خوش تغییر و تحولات فراوان شده ولی آن چه مسلم است این که زبان اهالی بومی استان، پیش از هجوم اقوام مغول فارسی بوده است. در صورالاقالیم آورده شده که "زبانشان زنگان پهلوی راست است". پس از استقرار اقوام ترک در این منطقه و مهاجرت هایی که از سوی نژاد ترک آذری انجام گرفته، مخلوطی از زبان های ترکی، جغتایی، ترکی آذری و زبان فارسی که کلمات زبان کردی نیز در آن وجود دارد، تشکیل شده که هم اکنون نیز رایج است. در حال حاضر استفاده از لغات فارسی در مکالمات روزمره مردم منطقه مرسوم شده و مردم استان زنجان در اداره ها، مدارس و مکان های عمومی به زبان فارسی و در مکالمه های روزمره و محلی به زبان ترکی صحبت می کنند.

  از نظر خصوصیات انسانی، مردم زنجان به لحاظ تداوم و استمرار مبارزه با طبیعت کوهستانی مردمانی نسبتاً خشت، توأم با صبر و مردمانی سخت کوش و قانع را بوجود آورده است. مهمان نوازی و عفت از ویژگی های بارز مردم این منطقه در طول تاریخ حیات خود بوده که این امر در سفرنامه های مکتوب نیز منعکس شده است.

دفعات مشاهده: 2776 بار   |   دفعات چاپ: 434 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 89 بار   |   0 نظر
::